#Fictober2019 boxrainybusrin
Day-13 : witch
  • Day-13 : witch

    seungyoun x dohyon

     

    .

    เขาเป็นพรีเฟ็คหรือครับ?”

     

    .

    โทนี่เอ่ยปากขึ้นอย่างฉงนใจ หลังจากที่มอร์แกนคิม เอ่ยปากถามผมว่าทำไมพรีเฟ็คบ้านสลิธีรินจอมลึกลับอย่างอีแวน โชถึงได้ยอมให้เขาเข้าใกล้อาณาเขตหวงห้ามของอีกฝ่ายเข้าได้

    ความจริงผมก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอีกฝ่ายเป็นถึงพรีเฟ็คซ้ำร้ายยังมาจากบ้านสลิธีรินเสียด้วยโทนี่ก็เพียงแค่หาที่นั่งกินข้าวใกล้กับใครสักคนที่เป็นมนุษย์ในคืนฮัลโลวีนเช่นนี้มันค่อนข้างน่าหวั่นนะที่คนกลัวผีแบบผมจะต้องใช้ชีวิตอย่างปลีกวิเวกตามลำพัง

    โทนี่นัมคือพ่อมดที่ขี้ขลาดผมรู้ตัวดี

    และนิสัยของผมมันก็ไม่เอื้อต่อการเป็นพ่อมดด้วยซ้ำไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมโชคชะตาเล่นตลกให้มนุษย์ที่เกิดในครอบครัวมักเกิ้ลอย่างผมและเคลวินถึงกลายเป็นพ่อมดไปเสียได้

    ไม่สมเหตุสมผลจริงๆ

    ผมเป็นนักเรียนปีหนึ่งสังกัดบ้านเรเวนคลอ ขณะที่เคลวินได้สังกัดเข้าบ้านกริฟฟินดอร์ซึ่งนั่นก็เข้ากับเคลวินมาก เขาจะดูเท่ไปสุดๆ เมื่ออยู่ในชุดนักกีฬาควิชดิชแน่นอนว่าหมอนั่นเป็นซีกเกอร์ล่ะ

    ส่วนโทนี่นัมน่ะหรือผมไม่ชอบที่สูงและไม่ชอบใช้กำลังหรืออะไรก็ตามที่ต้องออกแรงเทือกๆนั้นการเป็นผู้ชมดูจะเป็นทางเลือกที่เหมาะสมกับผมที่สุดนะว่าไหม แถมยังได้กินอะไรระหว่างรับชมการแข่งขันด้วย!

    "เคราเมอร์ลินเป็นพยาน.. อีแวนไม่ได้ว่าอะไรนายเลยหรอ แปลกแฮะ"

    มอร์แกนยังมีทีท่าข้องใจแต่ช่างเขาเถอะเพราะตอนนี้โทนี่รู้สึกว่าตัวเองกลับมาหิวจนแทบจะกินฮิปโปกริฟฟ์ได้ทั้งตัวแล้ว

    .

    .

    .

    โทนี่นั่งหาวในห้องโถงประจำบ้านสักพักใหญ่ ผมคลึงหัวตาเล็กน้อยเป็นผลมาจากการอ่านหนังสือประวัติศาสตร์พ่อมดไปเกือบครึ่งเล่มและผมยังมีการบ้านที่ศาสตราจารย์พัคให้ไว้อีกตั้งใหญ่ การบ้านสามารถฆ่าคนได้นะว่าไหม

    ไม่นานนักแมธธิว พรีเฟคประจำบ้านก็เดินมาหาผมพร้อมกล่าวออกมาด้วยสีหน้าเรียบนิ่งอันเป็นเอกลักษณ์ประจำตัว

    "ฉันเดินสวนเคลวิน เขาฝากบอกว่าถ้าเจอนายก็ให้ไปพบเขาด้วย"

    แมธธิวว่าเพียงเท่านั้นเขาก็เดินลับหายไปในห้องพัก โทนี่ยักไหล่ ก่อนผุดลุกขึ้นอย่างกับแมวขี้เกียจถือว่าพักสายตาชั่วขณะก็แล้วกัน

    หวังว่าเคลวินกับโยฮันคงไม่คิดอะไรแผลงๆ เพื่อมาแกล้งผมหรอกนะถ้าเป็นอย่างนั้นพวกเขาใจร้ายจริงๆ โหดร้ายกว่าจอมมารมากด้วย

    โทนี่ไม่แน่ใจว่าเขาใช้สำนวนพ่อมดถูกหรือไม่แต่ช่างมันเถอะ ผมเป็นมักเกิ้ลบอร์นที่ไม่เคยคิดว่าจะได้เป็นผู้วิเศษด้วยซ้ำทั้งยังอยู่ปีหนึ่ง

    ของแบบนี้เราเรียนรู้กันได้น่า

    .

    .

    .

    เคลวินกับโยฮันร้ายกาจมากจริงๆ! ตัวประหลาดตะลุย!พฤติกรรมของพวกเขาแย่มาก! ทั้งๆ ที่พวกเขาไม่ได้เป็นคู่หูฝาแฝดวีสลีย์ในตำนานแต่ความร้ายกาจที่มีช่างสูสีจริงๆ!

    และผมก็เป็นเหยื่อของเจ้าคู่หูพวกนี้

    เจลลี่บีนรสขี้มูกเป็นอะไรที่ทุเรศที่สุดสาบานด้วยเคราเมอร์ลินว่าเขาจะไม่ให้อภัยคู่หูคู่นี้แน่ๆ!

    แหวะ!

     

    โทนี่วิ่งไปอ้วกในห้องน้ำจนแทบหมดไส้เสียดายอาหารที่กินเข้าไปจริงๆ แต่จะยอมให้อาหารดีๆไปปนอยู่กับลูกอมขี้มูกนั่นไม่ได้เด็ดขาด!

    "แหม แย่เลยนะที่เธอไม่ชอบเจลลี่บีนขนาดนี้"

    เสียงแหลมสูงของใครสักคนดังขึ้นโทนี่ขนลุกพรึ่บพรั่บ ผมหวังว่าตัวเองจะไม่ได้เป็นคนที่โชคดีพบเมอร์เทิลจอมคร่ำครวญในห้องน้ำหรอกนะ

    "พูดก็ไม่พูดด้วยแฮะ"

    ร่างโปร่งแสงของสาวน้อยลอยลิ่วอยู่เหนือศรีษะก่อนที่เธอจะทิ้งตัวลงมานอนจ้องหน้าเขาจากก๊อกข้างๆ กัน โทนี่เบิกตากว้างแข้งขาสั่นขึ้นมาด้วยความหวาดกลัว

    ต่อให้เป็นพ่อมด..ผมก็ยังกลัววิญญาณอยู่ดี

    "ค คุณ.."

    "โอ้.. เธอกลัวฉันหรอจ้ะ ต้องขอแนะนำตัวก่อนว่าฉันคือเมอร์เทิลคิดว่าเธอน่าจะรู้จักฉันนะโทนี่"

    "ค คุณรู้จัก.. ผ ผม?"

    เมอร์เทิลลอยเข้ามาใกล้จนหน้าโปร่งแสงของเธอแทบชนกับหน้าของผมถ้าหากไม่มีเสียงเข้มๆ ขัดขึ้นมาเสียก่อนว่า

    "อย่าแกล้งเด็กใหม่ไปหน่อยเลยเมอร์เทิล"

    ผมหันไปมองตามเสียงและเห็นร่างสูงในชุดพรีเฟ็คบ้านสลิธีรินเดินออกมาจากห้องน้ำ เขาดูค่อนข้างปกติหมายถึงว่าไม่ได้กลัวเมอร์เทิลเหมือนที่ เอ่อ ผมกลัว..

    "ฉันไม่ได้แกล้งเขาสักหน่อยอีแวน" 

    อีแวนล้างมือใบหน้าของเขาราบเรียบไม่ได้แสดงสีหน้าใดออกมาเพียงไม่นานเจ้าของใบหน้าเรียบเฉยก็หันมามองเขา

    "จะออกไปด้วยกันหรือเปล่า"

    ผมพยักหน้าและรีบวิ่งตามหลังเขาไปทันทีเมอร์เทิลเบะปากและยักไหล่ให้ ก่อนจะลอยล่องไปทั่วห้องน้ำ

    "เย็นชาเป็นบ้า แต่ก็ชอบจังเลยนะอีแวนเนี่ย~"

    .

    .

    "เอ่อ ขอบคุณ-.."

    "ถ้ายังเอาแต่กลัวแม้กระทั่งผี เธอจะใช้ชีวิตที่นี่ลำบากเอาได้นะ"

    เขาโพล่งขึ้นเสียงเรียบผมยิ้มแฮะๆ แล้วเดินตามเขาไปเงียบๆ จนกระทั่งเจ้าของเรียวขายาวหยุดฝีเท้าลงผมจึงหยุดตาม

    เขาหันมาคิ้วขมวดมุ่น

    "เธอเกิดในตระกูลไหน"

    ผมเหวอไปเล็กน้อยก่อนจะตอบเขาว่า

    "นัมครับ"

    เพียงเท่านั้นเขาก็เดินทิ้งห่างออกไปทันที น้ำเสียงราบเรียบกล่าวดังขึ้นตามหลังจากนั้นว่า

    "คราวหลังก็หลบไปให้พ้นหน้าฉันด้วย"

    ผมยืนนิ่งอยู่ที่เดิม..

    คล้ายว่ากำลังช็อคจนทำตัวไม่ถูก

    และให้ตาย!

    ทำไมเขาถึงหยาบคายได้ขนาดนี้!

    .

    .

    .

    "นายต้องไม่เชื่อแน่ว่าเขาหยาบคายขนาดนั้นนี่ดริ้บเบิ้ล ฉันพูดจริงๆเลยนะ สีหน้าเขาตอนบอกว่าให้ไปพ้นหน้าเขาน่ะมันทำให้ฉันโกรธมากจริงๆ และให้ตายการกลัวผีมันผิดมากหรือไง!"

    ดริ้บเบิ้ลเต่าตัวจ้อยสีเขียวสดยืดหัวออกมาเล็กน้อยขณะที่ผมกำลังระบายความหงุดหงิดในวันนี้ให้เขาฟังดริ้บเบิ้ลเป็นผู้ฟังที่ดีเสมอมันมักจะยืดหัวออกมาให้ผมแตะเพื่อที่ผมจะได้สบายใจมากขึ้น

    ผมใช้นิ้วแตะหัวเล็กของมันเบาๆ

    นี่เป็นวิธีปลอบใจของดริ้บเบิ้ลล่ะ

    "มีแต่นายที่เข้าใจฉันดริ้บเบิ้ล" ผมว่าแล้วจูบหัวเล็กของมันเบาๆก่อนจะค่อยๆบรรจงหยิบดริ้บเบิ้ลไปวางไว้ในโหลแก้วอย่างเบามือ

    "ราตรีสวัสดิ์ดริ้บเบิ้ล"

    .

    .

    .

    "ไม่เอาน่าโทนี่ ยังโกรธกันหรือไง"

    เคลวินกอดคอผมหมับเขานั่งขนาบซ้าย ส่วนโยฮันนั่งขนาบขวา ผมทำหน้าเหม็นเบื่อพยายามสลัดคู่หูตัวร้ายนี้ออกไปให้พ้นตัว

    "ไปนั่งกับบ้านกริฟฟินดอร์ของนายซะสิ"

    ผมว่าแล้วพยายามลุกหนีแต่โยฮันกลับช่วยเคลวินดึงตัวผมไว้ ผมจึงพ่นลมหายใจออกมาหนักๆ

    พวกก็อบลิน!

    "ไม่เอาน่า เรารู้สึกผิดจากใจจริงนะ" โยฮันว่า

    "ใครเชื่อพวกนายก็โง่กว่าโทรลส์แล้ว!"

    พวกเขาหัวเราะคิกคักชอบใจอยู่ๆ เคลวินก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า

    "เมอร์เทิลบอกเราว่าอีแวนมาคุยกับนาย?"

    พูดถึงเจ้าคนหยาบคายนั่นแล้วโทนี่ก็พาลจะหงุดหงิดขึ้นมาอีกรอบเขาก็ไม่อยากตัดสินว่าทุกคนต้องมีนิสัยเหมือนบ้านที่ตัวเองอยู่หรอกนะแต่อีแวนโชนั่นมันหยาบคายจริงๆ

    "คุยบ้าอะไรกัน เลิกพูดถึงไปเลยนะ"

    เคลวินกับโยฮันเลิกคิ้วเห็นท่าทางการกินที่ดุเดือดกว่าปกติเพราะความโมโหของโทนี่แล้วพวกเขายักไหล่อย่างช่วยไม่ได้แล้วจึงเปลี่ยนเรื่องคุย

    .

    .

    อีแวนที่นั่งไม่ห่างกันเท่าไหร่ปรายหางตามองเล็กน้อยก่อนจะกลับมาให้ความสนใจกับมื้ออาหารด้วยใบหน้าเรียบเฉยดังเดิม เอริคมองอาการที่คอยชายหางตามองโต๊ะฝั่งเรเวนคลอบ่อยครั้งของเพื่อนผู้มักทำตัวเหมือนเคร้าช์แล้วจับตามองอีแวนอย่างนึกสนใจ

    "เหมือนเรเวนคลอจะมีอะไรให้นายสนใจนะ"

    อีแวนเลิกคิ้ว

    "แล้วทำไมกริฟฟินดอร์สองคนนั้นถึงไปร่วมแจมกับเขาด้วยล่ะ" เมลคาร์ท พ่อหนุ่มเลือดบริสุทธิ์ผมบลอนด์กล่าวขึ้นอย่างฉงนใจ

    "นายจะได้คำตอบแน่ถ้าไปถามเขา" อีแวนว่า

    "ไม่เอาน่า ทำตัวเหมือนเคร้าช์ไปได้"  เอริคยักไหล่แล้วเปลี่ยนเรื่องคุยเพื่อไม่ให้พรีเฟคที่จริงจังไปเสียทุกเรื่องของบ้านต้องเคืองไปมากกว่านี้

    แต่นั่นล่ะ..

    พรีเฟ็คโชนี่มีปัญหาด้านการเข้าสังคมจริงๆ

    .

    .

    .

    คู่หูจอมป่วนของบ้านกริฟฟินดอร์ยังคงสนุกกับการได้แกล้งเขานำขบวนโดยเคลวิน และโยฮัน โดยหัวข้อที่คู่หูจอมป่วนนำมาแกล้งเขาในวันนี้คือ

    'ตามหาดริ้บเบิ้ล'

    โทนี่โกรธมากสาบานด้วยเคราเมอร์ลินว่าบ้านอีต้องรับรู้เรื่องนี้ เคลวินหาว่าผมจริงจังเกินไปเขาไม่ได้ซ่อนดริบเบิ้ลไว้ไกลจนเป็นอันตรายเสียหน่อย

    ราวกับเป็นตลกร้าย!

    "เต่าบ้านั่นมันกัดฉัน! ฉันเผลอเหวี่ยงมันออกไปตกที่ไหนก็ไม่รู้"

    เป็นจังหวะที่โยฮันเดินกุมนิ้วที่เปื้อนเลือดของตัวเองมาบอกผมด้วยท่าทีจริงจังว่าดริ้บเบิ้ลหายไปจากที่ซ่อน

    ผมตวัดสายตามองเคลวินอย่างคาดโทษ

    "แค่มองฉันนายจะไม่มีวันเจอดริ้บเบิ้ลหรอกนะ เราต้องออกไปหารู้ไหม?"

    โอ้!ผมโกรธสุดๆไปเลย!!

    .

    .

    .

    ผมเดินหาดริ้บเบิ้ลต่อไป ครั้งนี้เคลวินกับโยฮันเล่นแรงเกินไปมากๆและถ้าผมยังไม่เจอดริ้บเบิ้ลแน่นอนว่าผมจะรายงานเรื่องนี้ให้อาจารย์ประจำบ้านทราบแน่ถึงโยฮันจะโดนดริ้บเบิ้ลกัดก็ตามแต่นั่นถือเป็นความปราณีอย่างสุดซึ้งแล้วที่ดริ้บเบิ้ลไม่กัดนิ้วเขาจนกุด!

    ขณะที่กำลังสอดสายตามองหาเต่าจิ๋วของตัวเองโทนี่ก็สังเกตุเห็นร่างสูงโปร่งในชุดผ้าพันคอถักไหมพรมสีเขียวเข้มซึ่งเป็นสีประจำบ้านสลิธีรินของอีแวนโชกำลังเดินตรงมาทางนี้ ใบหน้าของเขาราบเรียบในมือขาวสะอาดปรากฏร่างน้อยนิดสีเขียวสดใสของดริ้บเบิ้ล!

    "ดริ้บเบิ้ล!!" โทนี่ตะโกนออกไป

    อีแวนชะงักและมองเขาอย่างข้องใจ

    "ของเธอ?"

    "ใช่ ขอมันคืนได้ไหม"

    เขาขมวดคิ้วท่าทางกำลังชั่งใจ"

    จะแน่ใจได้อย่างไรว่ามันเป็นของเธอจริง"

    "มันชื่อดริ้บเบิ้ล และมันเป็นเต่าที่น่ารัก" ผมว่า

    อีแวนยังไม่เปลี่ยนสีหน้า

    "ที่เธอพูดมา แม้แต่โทรลส์ก็ยังดูออกว่ามันคือเต่าช่วยพูดอะไรที่มันเป็นสิ่งที่พิเศษระหว่างเธอกับมันหน่อย"

    ผมคิดหนัก

    "ดริ้บเบิ้ลรักผมนะ เขาไม่เคยกัดผมด้วย"

    "งั้นมันก็คงรักฉันด้วยสินะ" เขาว่าผมจึงสังเกตมือเรียวสวยที่ปราศจากรอยกัดหรือรอยงับจากดริ้บเบิ้ลด้วยความตกใจ

    เป็นไปไม่ได้.. 

    ดริ้บเบิ้ลไม่เคยยอมให้ใครเข้าใกล้เขาเลยนะ..นอกจากผม

    ขณะที่ผมกำลังคิดวุ่นวายกับอาการที่แปลกไปของดริ้บเบิ้ลที่อาจจะบาดเจ็[เพราะแรงเหวี่ยงจากโยฮันผมก็บังเอิญไปเห็นสีหน้าที่เหนือกว่าจากอีแวนเสียก่อนแม้มันจะหายไปอย่างรวดเร็วเหมือนคุณตดก็ตาม

    แต่สีหน้าที่เหนือกว่านั่นคืออะไรน่ะโอ้เคราเมอร์ลิน บอกพรีเฟ็คโชให้ลงจากหลังฮิปโปกริฟฟ์ได้แล้ว!

    "โอ้ คิดแบบนั้นได้ยังไงน่ะ ปกติคุณโมเมกับสัตว์เลี้ยงคนอื่นแบบนี้หรอ"

    อีแวนไม่ได้ตอบอะไรแต่เขากลับพาดริ้บเบิ้ลเดินไปเรื่อยๆซึ่งนั่นทำให้ผมโมโหมาก

    ดริ้บเบิ้ลควรต่อต้านเขาสิ!

    อีแวนหันมาหาผม

    "ได้เต่าคืนก็ควรไปแจ้งอาจารย์ประจำบ้านนะว่าเธอโดนแกล้งไม่อยากหักคะแนนกริฟฟินดอร์สักห้าแต้มหรือไง" เขาว่า

    ผมตาวาว

    "สิบได้ไหม"

    อีแวนครุ่นคิด

    "อาจจะได้ถ้าเธอโน้มน้าวอาจารย์เก่งพอ"

    ผมวิ่งตามเขาพร้อมรอยยิ้มร้ายโอกาสเอาคืนคู่หูจอมป่วนมาถึงแล้ว!

    "โอ้ ผมเก่งพอจนเรเวนคลอต้องได้คะแนนเพิ่มเลยล่ะ!"

    อีแวนลอบยิ้ม

    เหมือนเด็กบ้านเรเวนคลอจะลืมประเด็นบาดหมางเรื่องเต่าจิ๋วไปแล้วเสียอย่างนั้นแต่เมื่อเห็นว่าโทนี่จะหันมา รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็หายวับไปทันที

    "แล้วผมเรียกร้องให้หักคะแนนย้อนหลังได้ไหม"

    อีแวนยักไหล่

    "ถ้าเธอสามารถ"

    โทนี่ยิ้มมาดร้ายดูแล้วเขาก็เหมาะกับสลิธีรินมากทีเดียว.. อีแวนหมายถึง.. เหมาะกับบ้าน ใช่ บ้าน

    "โอ้ ผมทำได้มากกว่าที่คิดเลยล่ะ"

    อีแวนจ้องเต่าจิ๋วในมือแล้วอดคิดไม่ได้ว่ามันจะร้ายกาจพอๆกับเจ้านายของมันหรือเปล่า แม้ว่าภายนอกมันจะดูน่ารักมากก็ตามที

    แต่ก็ดีแล้ว

    เพื่อความอยู่รอดก็ต้องมีพิษสงบ้างล่ะน่า

    ถือว่าเขาได้สอนทริคแกมโกงให้เด็กหนุ่มจากเรเวนคลอก็แล้วกัน

    .

    .

     

    talk : ร้ายบ้างให้พอเป็นสีสันหรอกน่าเคลวินจะได้ไม่แตะดริ้บเบิ้ลของน้องอีก! ไม่แน่ใจว่าจะออกมาเป็นยังไงนะคะพรีเฟ็คโชเขาค่อนข้างจะเข้าหาคนไม่เก่งนัก!

     

Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in