one shorttorsuuu
one way ticket



  • /
    Remember that night I had to leave you
    You said it's alright and I believed you
    /



    "เหม็นบุหรี่!"

    ทากะฮิโระที่นั่งแหม็บเป็นฟองน้ำขี้เกียจบนโซฟาตัวใหญ่เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ พร้อมปรายตามองคนรักที่กำลังอัดนิโคตินเข้าปอดแบบเอาเป็นเอาตาย

    "โทรุ กูเหม็นบุหรี่" คนตัวเล็กเอ่ยย้ำอีกครั้งเมื่อ (อีเวร) โทรุยังเมินเฉย แถมยังสูบบุหรี่ต่อหน้าตาเฉย สูบเหมือนกลัวว่าชาตินี้จะไม่ได้สูบอีกแล้วอย่างนั้นแหล่ะ

    "ก็หาอะไรอุดจมูกซี่" เขาตอบปัดๆเหมือนทนเสียงน่ารำคาญไม่ไหวและนั่นก็ทำให้ทากะถึงกับปรี๊ด

    "ถ้าเสี้ยนนักก็ออกไปสูบที่อื่นเลยไป"

    ยามาชิตะ โทรุแค่นหยักไหล่ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาเดินไปคว้าแจ็คเกตที่วางพาดบนโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์ทำมาหากินมาสวมและกุญแจ triump จากนั้นก็เดินออกไปทันที

    "ล็อกประตูด้วย เวรเอ๊ย!"

    ปัง!

    ทากะถอนหายใจ ก่อนจะยกฝ่ามือขึ้นขยุ้มผมจนกระเซิงไปหมดเป็นการระบายอารมณ์หงุดหงิด ว่ากันตามตรง..เขาไม่ได้เหม็นบุหรี่ขนาดนั้น และเขาก็ไม่ได้อยากให้โทรุออกไปไหนด้วย แต่ที่ทำไปทั้งหมดก็แค่อยากให้หันมาสนใจกันบ้างก็เท่านั้นเอง ไไหนๆก้อุตว่ามีเวลาว่างตรงกัน ก้อยากจะจู่จี๋ดู่ดี๋ตามประสาแฟนที่นานๆทีจะเจอกันมั้ยล่ะ แต่ก็นั้นละนะ โทรุคือความซื่อบื้อ อิตาซื่อบื้อเอ๊ย!


    ทากะมีอาชีพเป็นสจ๊วต ใช้ชีวิตบนฟ้ามากกว่าผืนดิน ส่วนโทรุเป็นนักดนตรี ใช้ชีวิตกลางคืนมากกว่ากลางวัน แน่นอนว่ามันติสต์แตกชิบหายเลย เราทั้งสองไม่มีอะไรที่เหมือนกันหรือน่าจะเข้ากันได้เลย ฟังดูแล้วไม่น่าจะคบกันได้ยืดยาว แต่ปีนี้รักของเรากำลังจะครบรอบสิบปีแล้ว



    กลางดึกของคืนเดียวกันนั้น..

    โทรุกลับห้องด้วนสภาพกรึ่มหน่อยๆ กลิ่นแอลกอฮอล์คละคลุ้งปลุกให้คนตัวเล็กที่หลับสนิทใต้ผ้านวมผืนหนารู้สึกตัวตื่น

    "นึกว่าหลับแล้ว" ร่างสูงทักเมื่อเหลือบไปเห็นเจ้าตูบน้อยทากะยันตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงแทน โทรุไม่ได้สนใจอีกฝ่ายนัก เขามัวแต่ถอดแจ็คเกตออกจากตัว ตามด้วยเสื้อยืดย้วยๆที่ราคาแพงหูฉีกโยนทิ้ง ไม่สนด้วยว่ามันจะไปหล่นอยู่มุมไหนของห้อง

    "แฟนหายหัวทั้งคน ใครจะไปหลับลง"

    โทรุที่ช่วงบนเปลือยเปล่า หันไปทางทากะ เขาเลิกคิ้วขณะย้อนถาม "แต่มึงเป็นคนบอกให้กูไปไกลๆเองนี่"

    "กูประชด โอเคมั้ย"

    "..."

    "อะไรที่กูประชดมึงไม่ต้องทำตามทุกอย่างก็ได้ปะ? เมื่อไหร่จะเลิกซื่อบื้อวะ เออ เลิกซื่อเมื่อไหร่ปลุกกูด้วยอิผัวเวร!"

    ทากะร่ายยาวเพราะโมโหเกินทน โทรุเองก็อารมณ์ร้อนใช่ย่อย เป็นอันว่าคืนนั้นเราก็ทะเลาะกันอีก ท้ายที่สุดสงครามประสาทจบลงด้วยทากะโพล่งไปว่า



    'เลิกมั้ย? จะได้สิ้นเรื่องสิ้นราว'

    'ok'



    อืม นั้นแหล่ะ
    จบแบบงงๆ เลิกกันแบบงงๆ





    /

    You know I'm no good ,No good at goodbyes
    No good without you ,Better by your side

    /



    Rrr .. Rrr


    เสียงเรียกเข้าน่ารำคาญปลุกชายหนุ่มที่เพิ่งได้นอนตอนตีห้าให้รู้สึกตัว โทรุควานมือหนาสมาร์ทโฟนจนพบมันนอนแอ้งแม้งเป็นผักใต้หมอนของใครบางคนที่หายไปจากชีวิตหลายเดือนแล้ว

    แต่แล้วไง ใครแคร์กันล่ะ


    "โทรหาพ่อง" เสียงแหบๆกรอกทักทายปลายสายทั้งที่ยังไม่ได้ลืมตาด้วยซ้ำ

    (เออ โทรหาพ่อง)

    "เชี่ยเรียวตะ อย่ามากวนตีน ถ้าไม่มีไรกูวาง"

    (ห่าพี่โท ถ้าไม่มีกูจะโทรหามึงทำซากมะเขือเผาเหรออีพี่ชั่ว!@#$%^&*()_)(*&^%$#@#$%^&*)

    โทรุเอาสมาร์ทโฟนออกห่างจากใบหูเมื่อเรียวตะ..ผู้จัดการร้านอาหารกึ่งคาเฟ่ที่เขาเป็นหุ้นส่วนอยู่ด้วยบ่นร่ายยาวเข้ามาในสายจนน่ารำคาญ ร่างสูงจิ๊ปากหงุดหงิด ก่อนจะตัดสินใจสะบัดผ้าห่มผืนหนาและลุกขึ้นนั่งนิ่งๆจูนสติชั่วครู่ จากนั้นถึงแนบสมาร์ทโฟนกับหูตามเดิม


    (!@#$%^&*---ตกลงตามนั้นนะอีสัด)

    "เดี๋ยว มึงพูดใหม่ดิ กูไม่ทันฟัง"

    (พี่มึงโว้ยยยยยยย!!)

    เรียวตะโวยวาย แต่ก็ยอมกรอเทปพูดใหม่ คร่าวๆคือที่ร้านมีปัญหาบางจุดและต้องการให้โทรุเข้าไปเคลียร์อย่างเร็วที่สุด

    "เออ เดี๋ยวกูไป"

    (ไม่เกินครึ่งชั่วโมงนะพี่มึง! ตามนั้น!)

    "เออ"

    โทรุโยนเครื่องมือสื่นสารทิ้งหลังคุยจบ ถอนหายใจเซ็งกับอะไรก็ไม่รู้ที่ก่อกวนใจเขาไม่หยุดหย่อน รู้สึกยุ่งเหยิงไปหมดเมื่อไม่มีใครบางคนอยู่ด้วยกัน..


    ขายาวพาเจ้าของร่างในสภาพโทรมๆไปยังห้องครัว โทรุเปิดตู้เย็นหยิบกระป๋องเบียร์ขึ้นมายกซด พร้อมความคิดโหวงๆที่ว่า.. ถ้าเรายังอยู่ด้วยกัน อะไรๆมันก็คงดีกว่านี้หรือเปล่านะ

    แต่ก็นั้นแหล่ะ ทุกอย่างกลายเป็นอดีตไปแล้ว





    /

    Wish I could be there with you
    I'm feeling lost without you

    /



    "เจอกัน"

    "แล้วเจอกัน"

    ทากะโบกมือลาเพื่อนร่วมงานในกลางดึกคืนนึง พร้อมลากกระเป๋าเพื่อกลับที่พัก แม้ว่าเหล่าเพื่อนร่วมงานจะพยายามชวนเขาไปดื่มต่อก็ตาม เขาไม่มีอารมณ์อยากจะจอยปาร์ตี้มาซักพักแล้วล่ะ ไม่รู้ดิ ในใจมีแต่ความยุ่งเหยิงวกวนที่หาทางออกไม่เจอ เลยพาลทำให้ไม่มีกะจิตกะใจจะทำอะไรไปด้วย แค่ลากตัวเองให้ไปทำงานแต่ละครั้งก็ยากเต็มที


    ทากะถอดรองเท้า ขว้างกระเป๋า ก่อนจะฟุบตัวนอนแผ่บนเตียงทั้งที่ยังไม่ได้เปลี่ยนเสื้อเลย
    เพียงแค่คิดถึงเหตุการณ์ที่ทำให้เราเลิกกัน น้ำตาก็พาลไหล แต่ไม่--เขาจะไม่ร้องไห้อีกต่อไปแล้ว


    "ฮือออออออออออออออ ฮ..ฮึกกกก ฮืออออออออออ"

    แต่เขาทำไม่ได้ว่ะ อีน้ำตาเวรยิ่งไหลตอกย้ำว่าเขาแพ้ เป็นไอ้ขี้แพ้อยู่อย่างนั้นเกือบทั้งคืน

    เลิกก็เลิกกันแล้ว ยังจะตามมาหลอกหลอนให้คิดถึงอยู่ได้ มึงเป็นผีเหรออิโทรุ อิผี อิเปรต อิชิบหายเอ๊ย!!





    /

    In this empty bed where I'm all alone
    I've been such a mess
    Need a one way ticket

    /





    "พวกมึงกลับบ้านได้แล้วไป"

    "..."

    "เดี๋ยวกูเช็ดโต๊ะเอง"

    เรียวตะเหล่ตามองร่างสูง สองสามสัปดาห์มานี้โทรุทำตัวแปลกๆ ทำตัวยุ่งๆกว่าทุกที งานในร้านตั้งแต่เช็ดโต๊ะล้างจานยันเช็คบัญชี โทรุแม่งทำหมด แย่งอาชีพคนงานในร้านทำทั้งหมด ไหนจะงานดนตรีของมัน แม่งก็ขยันทำเหมือนคนบ้าระห่ำ

    ทำงานเหมือนไม่อยากมีเวลาว่างอย่างไรอย่างนั้น

    "มึงเป็นบ้าเรอะ ไปแย่งงานเด็กมันทำไม"

    "กูอยากทำ มึงมีปัญหาเหรอเรียวตะ กลับไปพักไปมึงอะ"

    "คนที่ควรกลับไปพักผ่อนก็คือมึงอ่ะสัดพี่โท จริง"

    "กูอยากทำงาน กูรักงาน"

    "ถุ้ย ไม่ใช่ว่าอยากลืมพี่ทากะเหรอ นั่น! มันชะงัก โอ้ยยย! อย่าเตะกู"

    "ถ้ามึงยังไม่หุบปากกูจะฆ่ามึง ไป๊ กลับไปหาลูกเหอะไป"

    "เออ อยากทำก็ทำไป"


    เรียวตะส่ายหน้าก่อนจะโบกมือไล่เด็กคนงานในร้านให้แยกย้ายกลับบ้าน ทิ้งโทรุให้อยู่กับผ้าเช็ดโต๊ะเน่าๆและความฟุ้งซ่านที่ทำงานอย่างหนักในใจ

    โทรุถอนหายใจ ครุ่นคิดว่าควรจัดการชีวิตตัวเองยังไงดี เขาไม่เป็นอันทำอะไร (ถึงจะหาอะไรทำเยอะแยะไปหมดก็ตาม) เขาฟุ้งซ่าน เขาเคว้างคว้าง เขาเหมือนขาดอะไรไป

    เขาควรทำยังไงดีวะเนี่ย

    หลังจากนั่งทะเลาะกับตัวเอง บวกกับรอให้ความคิดฟุ้งซ่านตกตะกอน ท้ายที่สุด เขาก็ได้ข้อสรุป

    เขาจะไปตามหาทากะ

    เขาจะกลับบ้าน

    เขาจะบอกให้อีกฝ่ายรับรู้..ว่าเขารักมากเพียงใด

    รอหน่อยนะ ทากะ..ผู้เป็นบ้านของเขา





    /

    Anywhere you are is where I want to go
    You are my address

    /




    ที่สนามบิน


    กึก..

    ปลายเท้าเล็กชะงักพลันยามสายตาปะทะเข้ากับร่างสูงแสนคุ้นเคยที่ยืนพิงมอเตอร์ไบค์คันใหญ่ โทรุถอดแว่นกันแดดและกระตุกยิ้มหน่อยๆเมื่อเห็นเขา


    "..."

    "..."


    จู่ๆก็เกิดทำอะไรไม่ถูกขึ้นมา มาเจอคน(เคย)รักที่ไม่ได้เจอกันเกือบปีแบบกะทันหัน บอกตามตรงว่าตอนนี้ไม่รู้ว่าควรทักหรือปล่อยผ่านด้วยซ้ำ


    "ไง"

    "..."


    "คุยด้วยก็ไม่ยอมคุยด้วย หยิ่งเหรอ?" โทรุกระเซ้าแหย่เมื่อคนตัวเล็กยังไม่ไหวติง

    "ม..มาทำไม"

    "ก็มาหา แบบว่าคิดถึง"

    "ประสาท!!" ทากะโวย ก่อนจะกระชับกระเป๋าในมือไว้มั่น เตรียมลากไปโบกแท็กซี่ซักคันเพื่อไปส่งที่บ้าน

    หมับ!

    โทรุคว้าต้นแขนเล็กไว้ แล้วกระชากกลับมาจนอีกฝ่ายเซมาซบแผ่นอกของเขา

    "ปล่อยนะ!"

    "ไม่ปล่อยหรอก นี่ทากะ ไม่คิดถึงกันเลยหรือไง?"

    "ไม่!"

    จุ๊บ!

    "คิดถึงยัง?" โทรุถามหน้าตายหลังโน้มหน้าจูบเรียวปากอิ่มเบาๆ

    "เชี่ยนี่ ใครคิดถึงมึง!"

    จุ๊บ!

    "จะหายปากแข็งยัง?"

    "ก็บอกว่าไม่ได้คิดถึง ไอ้บ้านี่!"

    จุ๊บ!!

    "อื้อ!!"

    จุ๊บ..จุ๊บ

    "อื้อออออ!!!"


    จากที่แค่ทาบทับริมฝีปากเบาๆก็เริ่มแปเปลี่ยนเป็นจูบลึกซึ้ง โทรุเอียงหน้าปรับองศาให้สัมผัสระหว่างเราลึกซึ้งยิ่งกว่าเก่า พร้อมใช้ผ่ามือล็อกต้นคอเล็กของทากะไว้


    ทากะทุบแผงอกแกร่งซ้ำๆ แรงขัดขืนจากที่ทุบแผงอกแกร่งก้เริ่มเปลี่ยนเป็นขย้ำแจ็คเกตของคนตัวสูงแทน ทากะไม่อาจปฏิเสธใจตัวเองได้ว่าเขาโหยหาโทรุมากมายเหลือเกิน--และเขาจะไม่โกหกใจตัวเองว่าไม่คิดถึงอีกฝ่ายแล้ว


    ก็เพราะว่าช่วงเวลาที่ไม่มีกัน มันไม่เห็นจะดีเลย
    คิดถึงจะตาย



    "คิดถึงง่ะ ชัดยัง" คนตัวเล็กถามเสียงแผ่วยามโทรุถอนจูบไปอย่างอ้อยอิ่ง
     
    "ยัง"

    "คิดถึง กูคิดถึงมึง ชัดยัง"

    "ยัง"

    "มึงกวนตีนกูละอิผัวเวร"

    โทรุหัวเราะในลำคออย่างชอบใจ กระชับอ้อมกอดให้แนบแน่นกว่าเก่า โน้มใบหน้าให้หน้าผากของเราแนบชิดกัน


    "ผัวเวรเลยเหรอ?"

    "เออ ทิ้งกูให้นอนร้องไห้เป็นเดือนๆ ไม่เรียกว่าผัวเวรให้เรียกว่าอะไร!"

    "ผัวรัก"

    "พ่องเหอะ"

    ถึงปากจะด่าไปอย่างนั้น แต่ริมฝีปากกลับยกยิ้ม ยิ้มทั้งดวงตา ทากะส่งเรียวแขนไปคล้องรอบลำคอหนาของคน(ที่ยัง)รัก แหงนหน้าจ้องดวงตาคมคู่นั้น สบตากันแน่นิ่ง


    เป็นเชิงให้คำมัั่นสัญญา..


    "ผัวรักก็ผัวรัก งั้นผัวรักจะพากูกลับบ้านได้หรือยัง เลิกงานเหนื่อยๆอยากกลับบ้านแล้ว"

    "โอเค กลับบ้านเรานะทากะ"

    "อือ กลับบ้านเรากัน"


    ..ว่าต่อให้ทะเลาะกันแค่ไหน เราจะไม่ปล่อยให้บ้านของเราไม่เป็นบ้านอีกต่อไปแล้ว


    ไม่มีวัน..





    /
    I don't care how I get it
    need a one way ticket ,Home

    /









    เป็นฟิคสั้นตอนเดียวจบงับ
    มีข้อผิดพลาดตรงไหนแนะนำเราด้วยนะคะ ขอบคุณมากๆที่อ่านค่า ><

Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in