⌜ #จนวบ17 ⌟jorjorjorx2
day 1O; coming of age

  • Comingof Age

    Daniel k. / Jihoon P.

     

       .

     

       “เรื่องใจร้อนเมื่อไหร่จะแก้ได้ ..หื้ม ?”

     

       คังแดเนียล เอ่ยถามอย่างเป็นห่วง

       ปลายนิ้วแตะสัมผัสลงบนมุมปากอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบา

     

        “ไม่ได้ใจร้อน ก็แค่..”

     

        “แค่ไม่ทันคิด แบบนี้ทุกที

       ถ้าพี่ไม่ไปช่วยแล้วเราจะเป็นยังไง”

     

       แดเนียลดุเสียงเข้มอย่างเป็นห่วง

     

       พัคจีฮุนเป็นเด็กเลือดร้อน

       เมื่อก่อนพอเข้าใจได้ว่ายังเด็กเลยอารมณ์ร้อนตามประสา

       แต่ตอนนี้น่าจะพอคิดได้แล้ว บรรลุนิติภาวะแล้ว

       แดเนียลไม่เห็นว่าเจ้าตัวจะคิดได้มีแต่จะก่อเรื่องมากกว่าเดิม

     

       วันนี้ส่งข้อความมาบอกแค่ว่าไม่ต้องมารับ

       จะไปโต๊ะพูล เดี๋ยวหาทางกลับเอง

       แถมยังปิดเครื่องหนีไม่ให้ตามตัวอีก

       ร้อนให้คนอายุมากกว่าต้องวนรถหา กว่าจะเจอ

       ดีที่ไปดึงตัวอีกฝ่ายออกมาทันก่อนจะเป็นหนักมากกว่านี้

     

        “บ่นอีกแล้วๆ ขอโทษครับคราวหลังจะพยายามไม่ให้เกิดเรื่องอีก”

     

        “พูดแบบนี้กี่รอบแล้ว ? ถ้าไม่มีพี่อยู่คอยช่วยเราจะทำยังไง ?”

     

        “พี่จะไปไหน ผมไม่ให้ไป”

     

        “พี่ไม่ได้จะไปไหน

       แต่.. เรื่องอนาคต มันไม่มีอะไรแน่นอนหรอกนะ

       สัญญากับพี่ได้ไหม ว่าจะดูแลตัวเองดีๆ”

     

        “ถ้าผมสัญญา พี่จะไม่ไปไหนใช่ไหม ?”

     

        “ครับ”

     

        “ผมสัญญา”

     

       .

     

       พัคจีฮุน เป็นคนอารมณ์ร้อน

       แต่ทุกครั้งที่เป็นแบบนั้นก็จะมีแดเนียลที่คอยห้ามปราม

       ทั้งๆ ที่อีกฝ่ายเองก็เป็นคนอารมณ์ร้อนเช่นกัน

     

       จำได้ว่าเมื่อก่อน ครั้งที่เจอกันแรก ๆ

       เกลียดขี้หน้ากันจนหาเรื่องต่อยกันอยู่บ่อย ๆ

       ต่อยกันทุกวันจนเริ่มเบื่อสุดท้ายเลยได้คุยกันในเรื่องต่าง ๆ

     

       และได้พบว่า อีกฝ่ายก็ไม่ใช่คนเลวร้ายอะไรนัก

     

        “มึงแขนหักแบบนี้ กูเสียหายมึงต้องหาคนมาขึ้นแทน

       ไม่งั้นมึงก็จะโดนส่งไปให้พวกมัน”

     

       สนามมวยใต้ดินที่จีฮุนมักขึ้นชกหาเงินอยู่บ่อยๆ

       ในวันนี้ เขาไม่สามารถขึ้นชกได้ตามโปรแกรม

       นั่นก็เพราะวันก่อน เขาดันไปก่อเรื่องเอาไว้

       จนโดนฝ่ายนั้นมาตามเอาคืน

     

        “ผมขึ้นได้”

     

       แม้แขนจะเข้าเฝือก

       แม้ใจจะนึกหวั่น

       ไม่ใช่ว่าสู้ไม่ได้เขาสู้ได้หากอีกฝ่ายไม่เล่นโกง

       แต่วงการใต้ดินแบบนี้จะไปถามหาความใสสะอาดได้ยังไง

     

        “ผมจะขึ้นแทนจีฮุนเอง”

     

        “พี่แดน ไม่!”

     

       จะขึ้นได้ยังไงกัน

       จะให้อีกฝ่ายมารับผลที่จีฮุนไปก่อไว้ได้ยังไงกัน

       เขายอมไม่ได้หรอกนะ

     

        “เราสัญญากับพี่แล้วไงว่าจะดูแลตัวเองดีๆ”

     

       แดเนียลคลี่ยิ้มอ่อนโยนเหมือนเคยส่งมาให้

       มือหนายกขึ้นขยี้หัวจีฮุนไม่ให้คิดมาก

     

        “แต่..”

     

        “เชื่อพี่สิ”

     

       .

     

        “คนโกหก!!”

     

        “ไหนเคยพูดว่าจะไม่ไปไหนไง”

     

        “ผมจะไม่ใจร้อนแล้ว พี่กลับมาเถอะนะ”

     

        “ผมขอโทษ พี่แดน ผมขอโทษ”

     

       ผลของการกระทำในอดีตของจีฮุน

       ทำให้เขาสูญเสียแดเนียลไป

       มาคิดได้ตอนนี้ ทุกอย่างก็สายเกินจะแก้ไข

     

       หยดน้ำตาหลั่งรินเปื้อนอาบแก้ม

       ไร้ซึ่งเสียงสะอื้น มีเพียงอาการสั่นจนตัวโยน

       แขนข้างที่ไม่ได้ใส่เฝือกโอบกอดตัวเองเอาไว้แน่น

     

       ก่อนที่ในหัวจะหยุดอยู่ในภาพเมื่อครั้งอดีต

       ภาพที่จีฮุนและแดเนียลยิ้มให้กันอย่างมีความสุข

       นั่นเป็นของขวัญสำหรับปีแห่งการบรรลุนิติภาวะของจีฮุนที่ดีที่สุดแล้ว

       และคงกลายเป็นบทเรียนครั้งสำคัญที่จะทำให้จีฮุนใช้ชีวิตอย่างมีความหมาย

       ในแบบที่แดเนียลได้หวังเอาไว้..



       "ปีนี้นายไม่ใช่เด็กแล้ว ใช้ชีวิตให้คุ้มค่านะรู้ไหม ..พี่ห่วงนายมากนะ" -แดเนียล

     

     








    .

    day 10; coming of age

    #จนวบ17 , #novelber2017

    by จอเอง

    .


Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in