Moon TalkFrom the moon
Nomember ของเราไม่เก่าเลย
  • ---



    ออกไปฟังเพลงข้างนอกด้วยกันมั้ย ? 




    นี่ก็เริ่มเข้าหน้าหนาวแล้ว สังเกตกันบ้างมั้ยว่า? ทำไมช่วงนี้ถึงได้มีแต่เพลงเศร้าๆออกมาให้ฟังกันนะ (หรือเป็นเพราะเราคิดไปเอง?) เพราะช่วงหน้าหนาวเลยทำให้ความรู้สึกของเราเปราะบาง และ รู้สึกเหงาง่ายหรือเปล่า? หรือ อาจจะเป็นเพราะภาพของใบไม้ที่ร่วงหล่น ต้นไม้ที่แห้งเหี่ยว อากาศที่เริ่มจะหนาวเย็น สายลมที่พัดผ่านก็คอยช่วยบิ๊วอารมณ์ให้รู้สึกเหงาขึ้นสินะ 
    เราอยากรู้จังว่าช่วงนี้เพลย์ลิสเพลงที่คุณชอบฟังในตอนนี้ มีเพลงอะไรบ้าง:)


    ยังไงชะเราก็ยังคิดว่าคนส่วนมากก็คงชอบฟังเพลงเศร้าอยู่แล้ว แค่ช่วงนี้มันอาจจะทำให้เราอินกับมันมากเป็นพิเศษ
    เมื่อก่อนเราชอบคิดนะว่าพอถึงเดือนพฤศจิกายนทีไรก็อดคิดไม่ได้ว่าความรู้สึกของตัวเองจะเป็นยังไงนะ อาการของความรู้สึกมันก็จะแบบคิดถึงความรู้สึกที่มันป่วย เศร้าเหงา มันปะปนกันอยู่ เรียกว่าสีเทาก็คงได้ อากาศหนาวๆยังงี้คงมีแค่เพลงที่ชอบฟัง แล้วก็เตียงนุ่มๆพร้อมผ้าห่มกลิ่นหอมๆจากน้ำยาปรับผ้านุ่มกลิ่นที่เราชอบ แล้วนอนหมกตัวอยู่ในห้องทั้งวันแค่นี้คงช่วยให้รู้สึกดีได้แล้วอะเนอะ ที่ผ่านมาหลายปีเราก็ชอบทำแบบนี้นะ แล้วเราก็ชอบถามตัวเองอยู่บ่อยๆในตอนนั้นว่า 

    ‘ แล้วสรุบว่าที่อารมณ์เป็นอย่างนี้เพราะเดือนนี้อากาศหนาว หรือ เราเป็นของเราไปเองเมื่อนึกขึ้นได้ว่าเดือนนี้มึงควรเหงานะ ‘


    จนวันหนึ่งความคิดที่ว่านี้มันก็ค่อยๆหายไป เหมือนความรู้สึกมันบอกว่า แกควรออกไปฟังเพลงข้างนอกบ้างนก็ได้นะ เหมือนกับว่าอยากไปที่ไหนสักแห่งที่ๆไม่เคยไป และไม่มีใครรู้จักเราที่ๆเป็นป่า มีแม่น้ำและ ภูเขาอะไรก็ได้ในตอนนั้น พอความรู้สึกบอกอย่างนั้นเราก็ทำตามที่คุณความสึกบอกเรา ในวันเดียวที่คิดได้นั้นเราก็รีบเก็บของแล้วออกเดินทางทันทีชึ่งจำได้ว่าตอนนั้นเราโกหกแม่ว่าเราไปกับเพื่อนๆแต่ความจริงแล้วเราไปคนเดียว
    เราชอบไปคนเดียวชะมากกว่า แล้วที่ๆเราไปนั้นก็เดินทางประมาร 5ชั่วโมงกว่าๆเราเป็นผู้หญิงตัวคนเดียวแล้วในตอนนั้น ถ้าถามว่ากลัวมั้ยที่มาคนเดียวแบบนี้
    ก็กลัวนะแต่เรากลัวว่าเราจะไม่ได้ทำตามความรู้สึกของตัวเองมากกว่า เราขึ้นรถมาถึงที่พักก็ค่ำพอดีเราเลยนอนเก็บแรงไว้เดินป่าในวันพรุ่งนี้

    ตอนเช้าเราก็เตรียมของแล้วออกเดินทางเข้าป่า ไปพร้อมกับใครก็ไม่รู้เค้าเป็นชาวต่างชาติพร้อมแฟนสาวที่ชอบเดินป่าเหมือนกัน เรายังจำได้เลยว่าความรู้สึกตอนนั้นมันเป็นยังไง 
    เราข่อนข้างเป็นผู้หญิงตัวเล็กแรงไม่มาก พลังงานก็น้อยหนิดๆหน่อยๆก็เมื่อยแล้วแต่การเดินเข้าป่านั้นเราสู้ตาย เพราะเราชอบบรรยากาศ ชอบต้นไม้ ชอบนก ชอบที่จะได้ยินเสียงนกจริงๆในป่า 
    ระหว่างทางเดินเราก็ได้พูดคุยกับคนต่างชาตินะเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้างแต่รวมๆแล้วคือเราสื่อสารกันเข้าใจอยู่ เราจำได้ว่าตอนนั้นเค้าถามว่า ‘ทำไมมาคนเดียวละไม่กลัวอะไรบ้างเลยเหรอ?’ เราก็ตอบเค้าไปว่า ‘เราแค่อยากมาเดินเล่นคนเดียวเพื่อว่าจะคิดอะไรเจ๋งๆออก และเราจะกลัวทำไมในเมื่อป่าที่เรามาเดินมันมีคนคุ้มครองและดูแลอยู่ ปลอดภัยแน่นอนเชื่อไอสิ555' 


    แล้วเราต่างก็เดินไปตามทางของตัวเอง เค้าเดินห่างเราไปไกลแล้ว เค้าไม่ได้รอเรา เราก็ไม่ได้บอกให้เค้ารอ ความตั้งใจของเราก็คือ เราแค่จะมาเดินเล่นเฉยๆเมื่อยแล้วก็พัก อยากทำอะไรก็ทำ
    อยากกลับตอนไหนก็กลับไม่มีใครว่าด้วย
    คือความรู้สึกมันอิ่มมากเลยนะ ยิ่งได้ฟังเพลงที่ตัวเองชอบในช่วงหยุดพักเดินไป สลับกับการได้ยินเสียงของหัวใจที่เต้นแรงแล้วมันก็ยิ่งดีอะ มันบอกไม่ถูกเลยจริงๆ
    ขากลับเราก็เดินช้าๆชิลๆ แวะถ่ายรูปหนิดหน่อยเพื่อเก็บความทรงจำ เราอยากจะเก็บมันไว้ทุกๆโมเม้นในตอนนั้นเลยจริงๆ อากาศก็ดีมากอยากจะห่อกลับบ้านไปด้วยเลย ถ้าทำได้อะนะ มันดีมากดีชะจนคิดว่าทำไมเราไม่ออกมาเที่ยวบ้างวะ ทำไมปล่อยให้ตัวเองนอนเหงามาได้นานขนาดนี้ 


    แล้วเราก็กลับบ้าน…


    เชื่อมั้ยว่าการเดินป่าในครั้งนั้นได้ทำให้เราได้อะไรบางอย่างจากมันสิ่งหนึ่งที่เราได้มาก็คือ มันทำให้เราลบความคิดผิดๆในเมื่อก่อนของเราก็คือการไปเที่ยวคนเดียวมันน่ากลัว ไปคนเดียวมันไม่สนุกเท่าไปกับเพื่อนๆหรอก..ๆลๆ 


    แต่เราอยากจะบอกกับคุณว่าถ้าหากคุณไม่เคยลอง คุณก็ไม่รู้หรอกว่ามันเป็นยังไง มันคุ้มค่าแค่ไหนที่ได้ทำตามความต้องการของตัวเราเอง แต่ในที่นี้เราไม่ได้บอกว่าไปกับเพื่อนไม่สนุกนะ แค่เราจะบอกคุณว่า ถ้าคุณไม่เคยลอง ไม่เคยได้สัมผัสคุณก็ลองทำดูนะ เพื่อมันจะทำให้คุณรู้สึกดีไปอีกแบบเหมือนที่เรารู้สึกในตอนนั้น

    ในหนึ่งปีเราจะต้องไปให้ได้ในสักที่ ที่เราอยากจะไป ขึ้นเขาบ้าง เดินป่าบ้าง
    ชอบไปโดยที่ไม่บอกใคร และ ก็ไม่ค่อยได้พูด หรือ เล่าให้ใครฟังเลยชึ่งเราชอบทำแบบนี้ไปแล้ว 

    " เราแค่อยากจะเปลี่ยน November ที่ใครๆก็บอกว่า เพราะมันหนาวเลยชอบนอนในห้องชะมากกว่าออกไปข้างนอก ที่ใครๆก็บอกว่าทำให้นึกถึงความเศร้านั้น เป็น November ที่น่าจดจำให้กับตัวเราเอง"


    ---



    กลับกลายเป็นว่าตอนนี้ เราได้หลงรักพฤศจิกายนไปแล้ว เป็นเดือนแห่งความทรงจำของเราไปแล้ว ขอบคุณเพลง what 2 do ของคุณ Dean มากๆ ที่ทำให้การเดินป่าของเราน่าเดินมากขึ้นแล้วก็ขอบคุณเพลง you make blue. ของ The living Sisters ที่ทำให้พฤศจิกายน ของเราน่าจดจำ ^^








    เพราะ Nomember = November + My memory 🖤

    ขอบคุณที่เข้ามาอ่าน และ ติดตามนะ :)

    Story by the moon
Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in