เราใช้คุ๊กกี้บนเว็บไซต์ของเรา กรุณาอ่านและยอมรับ นโยบายความเป็นส่วนตัว เพื่อใช้บริการเว็บไซต์ ไม่ยอมรับ
On the way to my second bachelor's degree (second baccalaureate)Don't worry Nerdy is here :P
All Start here
  • "ที่เป็นอยู่ทุกวันนี้ เราจะอยู่แบบนี้ไปได้จนแก่เฒ่าหรือเปล่า"
    เราถามตัวเองเมื่อตอนอายุ 23 ช่วงที่ได้แต่นั่งถอนหายใจไปวันๆ

    .

    "อ้าว? แล้วไม่ต้องทำงานหรอ"
    "ถ้ามี (ที่ชอบ) ก็คงทำแล้วแหละ"

    เรามักจะตอบแบบนี้อยูเสมอ แลดูขี้แพ้เหลือเกินสินะ

    "มันค่อนข้างรู้สึกไร้ค่าเหมือนกัน ที่เห็นคนในวัยเดียวกันมีงานทำ แต่เราไม่มี"
    จะว่าไปเราไม่เคยพูดแบบนี้กับใคร ไม่ยอมให้ใครย่ำยีหรอก แค่คิดในใจเฉยๆ

    .

    เราจบปริญญาตรีด้านศิลปะ เมื่อปี 2014 แต่เรื่องมีอยู่ว่า
    "จะทำอย่างไรถ้าเราไม่รู้สึกอินกับงานที่ทำเลย?"

    A: ทำต่อไป
    B: ลาออก 

    .

    ที่สุดแล้วเราเลือก B และเรียกสิ่งที่ทำหลังจากนั้นว่า Gap year(s) 
    เราไม่เคยมีช่วงเวลาแบบนั้นมาก่อนนะ และในไทยมันออกจะดูประหลาด

    ตามหลักแล้วคำนี้ คือ การค้นหาตัวเองในช่วงก่อนเข้ามหาวิทยาลัย
    หรือลองอ่านเพิ่มก็ได้นะ https://en.wikipedia.org/wiki/Gap_year

    .

    ในช่วงเวลาที่ผ่านมานี้ "การค้นหาตัวเอง"
    (ดู Act Art จัง ช่วยหาคำอื่นให้เราที)

    เราคิดว่า มันน่าจะใกล้จบลงแล้วนะ

    .

    ทั้งหมดนี้ มันเริ่มมาจาก ความรู้สึกไร้ค่า ส่งผลให้เริ่มปิดรับสังคมภายนอก
    ไม่ถึงขั้นนั้นหรอกมั้ง เราแค่พยายามเลี่ยง บทสรุป คือ เราเลิกเล่น Social Media

    "การได้อยู่กับตัวเองมากขึ้น น่าจะเป็นการทำความรู้จักตัวเองมากขึ้นนะ"

    เราคิดแบบนี้




เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in