The Diary of SW บันทึกของผมxxxviion
I : Meeting #1
  • The Diary of SW : บันทึกของผม
    I : Meeting 


     การพบกัน
     
                                              
            มีเรื่องราวต่างๆ  ที่เกิดขึ้นกับผมบนโลกใบนี้มากมาย  ความซับซ้อน  ความลึกลับ  ความอัศจรรย์ใจ  และความประหลาดใจ  จนยากเกินกว่าที่ผมนั้นจะหาเหตุผลใดๆ ต่างๆ มาอธิบายได้ว่าแท้จริงแล้วมันเกิดอะไรขึ้นกันเเน่กับผม  หลายๆ คนอาจจะเรียกสิ่งที่เกิดขึ้นเหล่านี้ว่า

           " ความบังเอิญ "

           " โลกกลม "

           " โชคชะตา "

          " ฟ้าลิขิต "

    หรือ

           " ความตั้งใจ "

          
                          ผมไม่รู้จะอธิบายเรื่องราวต่างๆ  ที่เกิดขึ้นกับผมอย่างไรดี   เพียงเเต่ผมเชื่อว่า  ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นมา  ล้วนมีเหตุผลของมันเอง   โลกใบนี้มีผู้คนอาศัยอยู่นับร้อยล้านคน  ผมได้มีโอกาสรู้จักผู้คนมากมายที่ผ่านเข้าในเเต่ละช่วงชีวิตของผม   

                          แต่...ก็จะมีไม่กี่คนหรอครับที่ผมจะได้รู้จักและสนิทสนมด้วย  ได้อยู่ร่วมกัน  หรือแม้แต่การได้รักและผูกผันกับใครสักคนนั้น  สิ่งต่างๆ เหล่านี้ผมเชื่อว่ามันย่อมมีเหตุผลของตัวมันเอง  ซึ่งมันอาจจะจากความตั้งใจของใครคนหนึ่ง   เกิดจากความตั้งใจของคนสองคน  โลกกลม  ความบังเอิญ พรหมลิขิตหรือไม่ก็อาจจะเกิดขึ้นมาอย่างที่ผู้คนมากมายชอบเรียกมันว่า  โชคชะตาฟ้าลิขิต  ก็เป็นไปได้ครับ

    และ

                          การที่พวกเราสามคนได้มารู้จักกันนั้น  จนพวกเขากลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตผม  ผมไม่รู้ว่าจะเรียกมัันอย่างไรดี  แต่ผมชอบเรียกมันว่าความมหัศจรรย์ของชีวิตผม มันคงเป็นความมหัศจรรย์ที   จะอยู่ในความทรงจำของผมตลอดไป  ผมเชื่ออย่างนั้นครับ   เพราะพวกเขาทำให้ผมได้เรียนรู้สิ่งต่างๆ มากมาย  ได้พบเรื่องราวความจริงที่แม้แต่พวกเราสามคนเองก็ยังคาดไม่ถึงกันเลย   จนบ้างครั้งผมไม่รู้จะเรียกมันว่าอะไรดี   ไม่รู้ว่าจะจัดการทุกอย่างอย่างไร ผมทำอะไรไม่ถูกแน่ๆ ถ้าไม่มีพวกเขา  

                 บนโลกใบนี้ยังมีเรื่องราวที่ทำให้ผมต้องเรียนรู้เรื่องต่างๆ อีกมากมาย   

                          แต่...  มันจะดีกว่าไหมครับ  ถ้าการได้เรียนรู้เรื่องราวต่างๆ นั้นจะมีใครสักคนหรือคนที่พร้อมจะเรียนรู้ไปเรา  และฝันฝ่าทุกอย่างไปด้วยกัน  ไม่ว่าจะทุกข์  จะสุข จะเศร้า จะเหงา จะรัก หรือแม้แต่........



    ...........................................................................................................................................................

    07 : 30 น.

    "ซองอุนอ่า!   นายตื่นได้เเล้ว  วันนี้นายมีเรียนคาบเช้านะ"  เสียงของพี่จีซองที่ปลุกให้ซองอุนตื่น พร้อมกับการเดินไปเปิดม่านของห้องนอน แล้วดึงผ้าห่มออกจากตัวของซองอุนก็จะเอื้อมมือจับไปที่เเขนของซองอุนอย่างเบาๆ 

    "ขออีก  5  นาที ครับพี่"  เสียงที่สะลึมสะลือกึ่งหลับกึ่งตื่นของซองอุนได้ขอเวลาเพิ่มหลังจากที่พี่จีซองเข้ามาปลุก  

    "เดี๋ยวนายจะไปเรียนสายเอานะ"

    "อีก 5 นาทีเองครับ  ไม่สายหรอครับ" 

    " 5 นาทีของนายทีไร  ก็ยาวไปตื่นใกล้เวลาเรียนทุกที  ตื่นเร็วเข้า  แล้วลุกขึ้นไปอาบน้ำ "

    "ครับ" ซองอุนรับคำด้วยน้ำที่ยังคงพูดไม่ค่อยเต็มเสียงหนักและยังคงสะลึมสะลือก่อนที่จะลุกขึ้นมานั่ง  หน้าตาดูบวมอย่างเห็นได้ชัด  จากการนอนดึกเมื่อคืน   และเเล้วเขาก็ล้มตัวลงนอนอีกครั้ง

    "ย่าห์!!!!!!!!.... ซองอุนอ่า พี่บอกเเล้วใช่ไหมว่าอย่าเล่นเกมดึก  นายไม่ฟังพี่เลย"  พี่จีซองเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงที่เสียงดังหลังจากที่เห็นซองอุนล้มตัวลงไปนอนบนเตียงอีกครั้ง

    "5555555555555555" ซองอุนหัวเราะออกมาด้วยความชอบใจ  เพราะเขานั้นมักจะชอบเเกล้งพี่จีซองให้โมโหเสมอ

    "ย่าห์... นายนี้จริงๆ เลย ชอบทำให้ฉันโมโหตลอด"

    ซองอุนจึงรีบลุกขึ้นจากเตียงเดินตรงไปคว้าผ้าเช็ดตัว  ทำให้เห็นลายชุดนอนที่น่ารักที่พี่จีซองซื้อให้เมื่อครั้งไปเที่ยวกันครั้งก่อน   หลังจากที่ซองอุนลุกขึ้นจากเตียงพี่จีซองก็หันมาเก็บเตียงอย่างจดจ่อ โดยไม่ทันระวังเห็นซองอุนที่ค่อยๆเดินเข้ามาใกล้ๆ  ก็จะโผล่เข้าด้านหลังพี่จีซอง  แล้วตะโกนใส่หูพี่จีซองอย่างเช่นเคย

    "ผมไปอาบน้ำก่อนนะครับบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ"  ทำให้พี่จีซองที่กำลังเก็บเตียงนั้นก็ล้มไปบนเตียง  ส่วนซองอุนรีบวิ่งไปที่ห้องน้ำอย่างทันควัน 

    "นายนี่จริงๆ  เลย"  พี่จีซองได้แต่บ่นให้กับซองอุนตามหลังด้วยประโยคที่คุ้นหูดีสำหรับซองอุน  แต่ในขณะที่กำลังเก็บอยู่นั้นก็มีสายโทรเข้ามา  ทำให้พี่จีซองต้องรีบออกไปหลังจากเก็บเสร็จเตียงเสร็จ ออกไปทั้งๆที่ยังไม่ได้ทานข้าวเช้า   ไม่กี่นาทีต่อมาซองอุนก็อาบน้ำเสร็จ

    "พี่ครับ!   วันนี้มีอะไรทานบ้างครับ  ผมหิวจะเเย่อยู่เเล้ว"  ไม่มีเสียงตอบกลับของพี่จีซอง  จึงทำให้ซงออุนเงยหน้าขึ้นมา  เอาผ้าเช็ดหััวลงแล้วเดินไปยังห้งอนอน  เเต่ก็ไม่พบกับพี่จีซอง  จึงเดินตรงไปที่ห้องครัว
    ก็พบโน็ตว่างไว้พร้อมกับตั้งโต๊ะทานข้าวไว้สำหรับสองที  จึงทำให้รู้ว่าพี่จีซองรีบออกไปก่อนทั้งๆที่ยังไม่ได้ทานข้าว 

    "พี่เขารีบไปไหนของเขาว่ะ"  ซองอุนได้พูดลอยๆ ขึ้นมาพร้อมกับหยิบโน็ตเล็กๆ ที่พี่จีซองเขียนไว้ขึ้นมา

    "ซองอุนอ่า!  พี่ตั้งอาหารไว้เเล้ว  กินเสร็จเเล้วรีบไปเรียนล่ะ  ไม่ต้องเก็บจานนะเดี่ยวพี่กลับมาเก็บเอง
    อย่าลืมใส่เสื้อหนาๆ ทับไปด้วยวันนี้อากาศเย็น " ซองอุนวางโน็ตลง  เเล้วนั้งลงที่เดิมแล้วค่อยๆ นั้งทานข้าว  หลังจากทานข้าวเสร็จสักพัก ซองอุนจึงหันไปมองนาฬิกา 08: 15 น. ทำให้เขาต้องรีบเดินไปหยิบเสื้อแล้วเดินออกจากห้องแล้วเดินทางไปเรียน




    ตี๊ด... ตี๊ด.... ตี๊ด.... ตี๊ด....  เสียงมือถือของซองอุนดังขึ้น ซองอุนจึงหยิบมาดู  เบอร์ที่โทรเข้ามานั้นเป็นเบอร์พี่จีซอง "พี่ชายของผม" 

    "ซองอุนอ่า"

    "ครับ"

    "นายทานข้าวแล้วใช่ไหม?"

    "เรียบร้อยเเล้วครับ  ว่าเเต่... ทำมั้ยพี่จึงรีบออกไปละครับ"  ซองอุนที่ยังคงสงสัยหลังจากที่พี่จีซองออกจากไปโดยไม่บอก  เพราะปกติพี่จีซองจะบอกซองอุนหมดทุกอย่าง

    "พอดีพี่ต้องรีบมาโรงพยายาบาลนะ"

    "โรงพยายาบาล!"

    "ใช่เเล้ว"

    "เกิดอะไรขึ้นครับ!  พี่ไม่สบายหรอ เจ็บตรงไหน อยู่โรงพยายาบาลไหนครับให้ผมไปหามั้ยครับ  แล้วทำไมพี่ไม่บอกผมละครับ" น้ำเสียงของซองอุนเปลี่ยนไปทันทีหลังจากที่ได้ยินว่าพี่จีซองอยู่โรงพยายาบาล

    "ซองอุนอ่า"

    "ทำไมพี่ถึงไม่บอกผม"

    "ซองอุนอ่า นายใจเย็นๆนะฟังพี่ดีๆนะ  พี่ไม่ได้เป็นอะไร  เพื่อนพี่ไม่สบายกะทันหันพี่เลยต้องรีบมา
    โรงพยายาบาลเเค่นั้นเอง  นายใจเย็นๆ "

    "อะไร!  นะครับ"

    "เพื่อนพี่ไม่สบายนะ พี่เลยต้องมาดูพอดีว่าเขาอยู่บ้านคนเดียวด้วย"

    "แบบนี้นี่เอง  ผมก็ตกใจหมดเลยครับ"

    "นายนี่จริงๆ เลย  " ซองอุนไม่ได้พูดอะไรกลับได้เเต่ยืนอมยิ้มและผ่อนคลายมากขึ้น หลังจากที่ก่อนหน้านี้ซองอุนมีสีหน้าที่ดูกังวลและเป็นห่วงพี่จีซองอย่างมาก

    "ซองอุนอ่า  ขอบใจนะที่เป็นห่วงพี่"

    "ถ้าไม่ให้ห่วงพี่เเล้วผมจะห่วงใครล่ะครับ"

    "โอเค โอเค"

    "ผมเข้าห้องเรียนก่อนนะครับ  แล้วจานที่ห้องผมทำความสะอาดเรียบร้อยแล้วนะครับ"

    "พี่บอกไม่ต้องล้าง"

    "ไม่เป็นไรครับ"

    "โอเค ตั้งใจเรียนล่ะ"

    "ครับ"

    "บายๆ "

    "บายๆ ครับ"

    ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

    โรงพยายาบาล


    หลังจากที่จีซองวางสายกับซองอุนไป

    "มินฮยอนอ่า  ทำไมนายถึงไม่ให้พี่บอกซองอุนว่า นายป่วยนะ"

    "ไม่เป็นไรครับพี่ ป่วยเเค่นี้เอง เดี่ยวก็หายเเล้วครับ"

    "เเต่ยังไงพวกนายก็เป็นเพื่อนกันนะ"

    "ไม่เป็นไรครับ"

    "พี่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับนายสองคนนะ  แต่ถ้ามีอะไรไม่สบายใจเล่าให้พี่ฟังได้นะ"

    "ขอบคุณนะครับพี่  ผมพร้อมเมื่อไหร่ผมจะเล่าให้พี่ฟังนะครับ"

    " โอเค... นายพร้อมเมื่อไหร่ก็เล่าให้พี่ฟังได้ตลอดนะ  พี่พร้อมจะรับฟังพวกนายเสมอ"

    "ขอบคุณครับพี่ ขอบคุณที่มาวันนี้ด้วยนะครับ"

    "ไม่เป็นไร  ไม่ต้องคิดมากนะ  รีบพักผ่อนก่อน"

    "ครับ"  มินฮยอนล้มตัวลงนอนบนเตียง  พี่จีซองเข้าไปช่วยปรับเตียงให้ก่อนจะดึงผ้าห่มขึ้นมาห่มให้

    "พี่ไปก่อนละ"

    "ครับ" มินฮยอนโบกมือบายๆ ให้กับพี่จีซองพร้อมกับรอยยิ้มยังคงสดใส ถึงเเม้จะป่วยก็ตาม  พี่จีซองหันไปหยิบกระเป๋าแล้วก็เดินออกมาพร้อมกับโบกมือให้มินฮยอนเช่นกัน  

    ขณะที่เขากำลังจะเปิดประตูออกจากห้อง  ก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้

    "มินฮยอนอ่า พี่ลืมบอกนายไปว่า  พี่เห็นรูปนายในกระเป๋าตังค์ของซองอุนด้วยนะ รูปตอนสมัยมอปลาย"

    "อะไรนะ  ครับพี่!  จริงๆ หรอครับ" 

    "ใช่นะสิ  พี่จะพูดเล่นทำไมกัน"

    "พี่ไปละ" พี่จีซองออกจากห้องไป ทิ้งให้มินฮยอนนั่งยิ้มอยู่คนเดียวจนเเก้มจะฉีดเมื่อได้ยินที่พี่จีซองบอกก่อนจะออกจากห้องไป 




     I : Meeting #1 จบเเล้วค่ะ อย่าลืมติดตามตอน I : Meeting #2  ต่อนะคะ
    ***************************************************************************
    ขอบคุณนะคะที่อ่านกันจนจบนะคะ  ชอบไม่ชอบยังไงติชมกันได้ค่ะ  
    อย่าลืมมาอ่านกันต่อนะคะ ว่าเรื่องราวต่อจากนี้จะเกิดอะไรขึ้น ฝากติดตามด้วยค่ะ ขอบคุณค่ะ
    #บันทึกของผมsw 


เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in