พี่มินอย่าร้ายsoon_tron
[OS]จุดจบเนียลอง
  • 'แค่ขอเป็นแฟนทำไมต้องร้องไห้วะ'

    เอาไงดีวะ...

    มือที่สั่นเทาของซองอูจับที่ลูกบิดประตูก่อนจะค่อยๆเปิดเข้าไปตามคำแนะนำของจีซอง ซองอูก้าวขาเข้าไปในห้องที่มืดสนิทราวกับไม่มีคนอยู่ มีเพียงเสียงเพลงที่ดังออกมาจากห้องนอน ซองอูเดินไปยืนอยู่หน้าประตูห้องนอนอย่างช้าๆ เขามองประตูห้องนอนอยู่แบบนั้นอย่างชั่งใจว่าจะเปิดเข้าไปหรือจะออกไปจากตรงนี้ดี

    ...เขาไม่ได้เข้มแข็งพอที่จะมาเห็นคนที่รักกำลังทำอะไรกับคนอื่นอยู่หรอก

    ซองอูหยิบโทรศัพท์ส่งข้อความหาแดเนียลพร้อมน้ำตาที่เอ่อล้นขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ เขาพยายามยกมือขึ้นมาปาดน้ำตาของตัวเองอย่างลวกๆ เขาไม่ได้อยากร้องไห้แต่พอสมองคิดภาพไปต่างๆนานาถึงสิ่งที่แดเนียลกำลังทำกับใครคนอื่นในห้องนั้นมันก็อดไม่ได้ที่จะร้องไห้ออกมาอีกครั้งซ้ำๆซากๆ

    'ขนาดนี้แล้ว เปิดประตูเข้าไปเถอะ'

    ก็จริงอย่างจีซองบอกถ้าจะตัดใจคงต้องให้เห็นกับตา 
    เจ็บให้สุดจะได้หยุดสักที

    ซองอูตัดสินใจเปิดประตูห้องนอนเข้าไปพร้อมน้ำตา
    เอาว่ะ!ให้มันจบๆไป อย่างมากก็แค่เจ็บ

    ภายในห้องมืดสนิทมีเพียงเสียงเพลงที่ดังเเข่งกับเสียงหัวใจขององ ซองอู 
    ไม่มีแดน
    ไม่มีน้องผู้หญิง
    ไม่มีอะไรในห้อง
    ...นอกจากเสียงเพลง

     You’re the light, you’re the night You’re the color of my blood 
    You’re the cure, you’re the pain You’re the only thing I wanna touch
    Never knew that it could mean so much, so much 
    (เธอมีทั้งด้านสว่าง และด้านมืด แต่เธอคือประกายสีสันในสายเลือดของฉัน 
    เธอสามารถช่วยเยียวยาได้ ในขณะเดียวกันเธอก็ทำให้เจ็บปวดได้เช่นกัน                                                                    มีเพียงเธอเท่านั้นที่ฉันต้องการที่จะสัมผัส ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่า มันจะมีค่ามากมายมหาศาลขนาดนี้)
    ไฟประดับในห้องค่อยๆถูกเปิดขึ้นทำให้ซองอูเห็นทุกอย่างภายในห้องชัดเจนมากขึ้น น้ำตาที่เคยกลั้นไว้ไหลออกมาอย่างไม่อายเมื่อซองอูเห็นทุกอย่างตรงหน้า

    ...ไม่ใช่แดนกับคนอื่นอย่างที่เขาคิด

    แต่มันดันกลายเป็นภาพของเขากับเจ้าหมาที่ไปไหนมาไหนด้วยกัน ภาพเขาตอนกินข้าว ภาพเขาตอนหลับ ภาพเขาตอนนั่งทำงานในห้อง ภาพขององ ซองอู อีกหลายๆภาพที่เจ้าตัวไม่รู้เลยว่าเจ้าหมาแดนแอบถ่ายไว้ตั้งแต่ตอนไหน แต่ภาพพวกนั้นถูกฉายบนกำแพงของโรงแรมไปเรื่อยๆพร้อมเสียงเพลง

    Let me take you past our satellites You can see the world you brought to life, to life
    (ปล่อยให้ฉันเป็นคนพาเธอไปสู่อวกาศ ที่ดาวเทียมของเรา เพื่อที่เธอจะได้มองเห็นโลกใบนี้ โลกที่เธอทำให้ฉันเห็นว่าโลกนี้มีชีวิตชีวาแค่ไหน)
    ''ไอ้หมาเลว''
    ซองอูพึมพำพร้อมน้ำตาที่เต็มไปด้วยความสุข มองไปรอบห้องพบภาพวาดตัวเองในอริยาบทต่างๆถูกห้อยอยู่ไม่ไกลจากไฟประดับ ซองอูเดินช้าๆเข้าไปดูภาพวาดพวกนั้นที่ใต้ภาพเต็มไปด้วยข้อความที่เขียนด้วยลายมือของคนที่เขาคุ้นเคย

    'แมวน้อยของหมา'
    'ขอโทษที่ทำให้อึดอัดนะ'
    'เจ็บปวดมากหรือเปล่า'
    'ร้องไห้ทุกคืนเลยสินะ'
    'สัญญาหลังจากนี้จะไม่ทำให้เสียน้ำตา'
    'หมารักแมวนะครับ'
    'ขอบคุณนะที่อดทนมาขนาดนี้'
    'ขอบคุณที่รักแดนนะ ซองอู'

     So love me like you do, lo-lo-love me like you do
    Love me like you do, lo-lo-love me like you do 
    (ดังนั้น เธอช่วยรักฉัน เหมือนที่เคยเป็น ช่วยรักฉัน เหมือนที่เคยเป็น)
    ''ร้องไห้อีกแล้ว ทำไมขี้แยจัง''
    แดเนียลเดินมากอดซองอูจากด้านหลังก่อนจะกระซิปเข้าที่ข้างหู การกระทำที่อ่อนหวานขัดกับภาพลักษณ์ที่คนอื่นเห็นทำให้ซองอูกลั้นน้ำตาไว้ไม่ได้ เจ้าหมาแดนที่ชอบดุดัน ใจร้อน ปากเสีย แต่ก็มีมุมอ่อนโยนและอ่อนหวานให้เขาได้เห็น...และมีแค่เขาคนเดียวที่เห็น 

    Touch me like you do, to-to-touch me like you do
     What are you waiting for?
    (สัมผัสฉัน เหมือนอย่างเคย เธอจะมัวรีรออะไรอยู่ล่ะ

    แดเนียลจับซองอูให้หันหน้าเข้าหาเขาก่อนจะสัมผัสริมฝีปากที่เขาคิดถึงและโหยหามาตลอด แดเนียล ดูดกลืนความคิดถึงผ่านริมฝีปากหวานอย่างนั้นอ่อนโยน

    Fading in, fading out On the edge of paradise 

    (ค่อย ๆ เพิ่มทีละนิด ค่อย ๆ ลดลงทีละน้อย บนขอบของสรวงสวรรค์ 

    ความร้อนแรงเข้ามาแทนที่ความอ่อนโยนตามเพลงที่ถูกเปิดคลอๆไว้ แดเนียลดันซองอูไปจนติดกับแพงก่อนจะถาโถมดูดกลืนความหอมหวานที่ปากของอีกฝ่ายอย่างเอาแต่ใจ 

    มือหนาไล้ไปตามเอวและแผ่นหลังของคนตัวเล็กในอ้อมกอดอย่างเอาแต่ใจ เขาปล่อยให้ซองอูได้พักหายใจแต่ยังไม่ทันได้ร้องท้วงอะไรแดนก็ประกบเข้าไปดูดกลืนเสียงของซองอูอีกครั้งมีเพียงเสียงอื้ออึงในลำคอที่เล็ดลอดออกมา มือหนายังคงสัมผัสทุกส่วนของซองอูจนอีกฝ่ายหายใจหอบ

    Every inch of your skin is a holy grail I’ve got to find Only you can set my heart on fire, on fire 

    (ฉันค้นพบว่า ทุก ๆ อณูบนร่างกายของเธอ คือ แบบที่ฉันชอบมากที่สุด มีเพืยงเธอเท่านั้นที่ทำให้หัวใจของฉันร้อนรุ่ม

    ''แดน พอแล้ว''

    ซองอูใช้มือบางดันอกแดนออกจากตัว ไอ้หมานี่มันจะไม่ถนอมเขาเลยหรือไง!!

    ''ยังไม่หายคิดถึงเลย ไม่ได้จูบมากี่วันแล้ว''                                                                    

    แต่แดนก็คือแดนที่เอาแต่ใจใช้ช่วงที่ซองอูเผลอเขาดูดกลืนกลิ่นอายของความหวานอีกครั้ง...และอีกครั้ง

    ''พอแล้ว''                                                                                                                                        

    ''อ่ะ ยอมก็ได้''

    แดนดึงซองอูออกจากกำแพงก่อนจะสวมกอดจากด้านหลังโดยให้ตัวของซองอูอยู่หน้าจอที่สไลด์ภาพของพวกเขาทั้งสองพร้อมเสียงเพลงที่แทนใจทั้งหมดของแดเนียลที่มีต่ออง ซองอู เจ้าแมวขี้งอแงที่เขารักที่สุด เพลงกับภาพถูกรันไปเรื่อยๆตามโปรแกรมที่ถูกตั้งไว้ แดเนียลโยกตัวซองอูไปตามเสียงเพลงพร้อมกับพูดความในใจทั้งหมดของเขาที่มี

    ''แมว มึงรู้ป่ะกูไม่เคยทำแบบนี้ให้ใครเลยนะ''                                                                                  

    ''...''                                                                                                                                                 

    ''มึงรู้ใช่ป่ะว่ากูเป็นคนปากหมา ใจก็หมา ที่ผ่านมากูขอโทษนะที่ทำตัวไม่ดี ชอบทำให้มึงเสียใจ กูรู้นะมึงแอบร้องไห้ทุกครั้งที่มีคนถามเรื่องของเรา''                                                                                    

    ''....''                                                                                                                                                

    ''มึงรู้ป่ะทุกครั้งที่มึงร้องไห้กูก็เจ็บไม่แพ้กันหรอก ยิ่งมึงร้องไห้เพราะกูด้วยแล้วอ่ะกูแม่งโคตรรู้สึกแย่เลย คนเหี้ยๆแบบกูได้แต่บอกให้มึงอดทน เชื่อใจ แล้วมึงก็ทำมัน''   

    ''เพราะเป็นมึงไงแดน กูถึงได้อดทนและเชื่อใจ''                                                                          

    ''อือ ขอบคุณจริงๆ กูแค่รอเวลาให้มันถึงเวลาที่ดีที่สุดเพราะเป็นมึงกูถึงอยากให้มึงได้รับแต่สิ่งที่ดีที่สุดที่คนแบบกูจะทำให้ได้''                                                                                                              

    ''...''                                                                                                                                 

    ''ขอบคุณที่อดทนนะ ต่อจากนี้มึงไม่ต้องทนแล้วนะ''                                                                     

    ''...''                                                                                                                                                

    ''เป็นแฟนกันนะ''                                                                                                                         

    ''...''                                                                                                                                                 

    ''อ้าว ร้องไห้อีก จริงๆเลยนะมึง''                                                                                                      

    แดนใช้มือเกลี่ยน้ำตาให้อ๋งก่อนจะบ่นตามประสาหมาปากร้าย 

    ''แค่ขอเป็นแฟนทำไมต้องร้องไห้วะ''                                                                                 

    ''ก็...ฮึก...มึงอ่ะ''                                                                                                                            

    ''กูทำไมอีกละ จริงๆเลย หยุดร้องแล้วตอบมาดิ กูเล่นใหญ่ขนาดนี้มึงตอบตกลงได้อย่างเดียว''         

    ''กูยอมตกลงก็ได้เพราะสงสารมึงหรอกนะแค่นี้ก็ไม่ค่อยมีใครรักอยู่ละ ชีวิตน่าสงสาร''                      

    ''แค่มึงรักกูก็พอคนอื่นไม่ต้องการ''                                                                                                    

     ''กูรักมึง''

    แดเนียลชะงักที่อยู่ๆซองอูก็พูดคำนี้ด้วยท่าทีจริงจัง ซองอูหันหน้าไปเผชิญกับแดเนียลก่อนจะพูดคำเดิมซ้ำๆ 

     ''กูรักมึง''

     ''กูรักมึง''

     ''กูรักมึง''

     ''กูรักมึง''

    ซองอูพูดซ้ำๆก่อนจะยกแขนขึ้นคล้องคอคนตัวสูงแล้วโน้มมันลงมาจนระดับหน้าอยู่ในระนาบเดียวกัน

     ''กูรักมึง''

     ''กูรักมึง''

     ''กู''

    ''รัก''

    ''มึง''

    ซองอูใช้สองแขนดันคอแดเนียลให้เข้าหาตัว ปากบางเป็นกระจับของตัวเองโถมเข้าหาแดเนียลอย่างไม่กลัวความร้อนแรงที่กำลังจะได้รับต่อมา แดนยกยิ้มอย่างพอใจเมื่อเจ้าแมวน้อยเป็นฝ่ายเริ่มเสียบ้าง เขาปล่อยให้เจ้าแมวทำตามอำเภอใจอยู่สักพักก่อนจะเป็นฝ่ายเดินเกมด้วยตัวเอง

    ''แดน..อื้อ''                                                                                                                            

     ''มึงเริ่มก่อนนะแมว มึงยั่วกูเอง''

    เจ้าหมาเริ่มเผยธาตุแท้ในตัวดันซองอูที่ตัวเล็กกว่าจนอีกฝ่ายถอยหลังจนชนเข้ากับปลายเตียงแล้วล้มลงอย่างเสียไม่ได้ เจ้าหมาไม่ปล่อยให้แมวน้อยของเขาได้มีโอกาสลุกขึ้นแม้แต่น้อยร่างหนาโถมเข้าไปทับคนใต้ล่างอย่างรวดเร็วก่อนที่ปากกับมือจะทำงานรับกันอย่างอัตโนมัติ

    ''แดน..อือ...หยุดก่อน''

    ซองอูส่งเสียงห้ามเมื่อไอร้อนจากปากของแดนเริ่มแผ่ไปทั่วร่างกายเขา เจ้าหมางับหูเขาเล่นอย่างเคยชินก่อนจะไปเล่นซนอยู่แถวคอของซองอู มือหนาลูบไล้ร่างบางด้วยความโหยหา

    ''แดน พอแล้ว'' ซองอูใช้มือดันแดนไม่ให้ถลำไปมากกว่านี้                                                              

    ''มึงอุตส่าห์ทำวิดีโอมาจะไม่ให้กูดูเลยหรือไง''                                                                                  

     ''เดี๋ยวส่งไฟล์ให้ ตอนนี้ทำอย่างอื่นก่อนแล้วกัน''                                                                    

     ''ไม่เอา กูจะดู ลุกไปไอ้หมายักษ์''

    แดนจิปากอย่างขัดใจแต่ก็ยอมลุกแต่โดยดี

    'ยังไงคืนนี้แมวก็หนีไม่รอด ตอนนี้จะปล่อยไปก่อนแล้วกัน'

    ซองอูนั่งพิงอกแดนที่มานั่งซ้อนเจ้าตัวมองวิดีโอที่แดเนียลทำให้ด้วยหัวใจที่เต็มอิ่ม

    'เจ้าหมาของเขานี่น่ารักจริงๆ'          

    ''ขอบคุณนะมึง ที่อุตส่าห์มาทำอะไรแบบนี้ จริงๆแค่มึงพูดออกมาไม่ต้องมีอะไรพวกนี้กูก็ซึ้งแล้ว'' 

    ''เพราะเป็นมึงไงกูเลยทำให้''                                                                                                       

    ''....''                                                                                                                                             

    ''รักมึงนะแฟน''                                                                                                                             

     ''รักมึงเหมือนกันแฟน'' 

    ''สรุปเป็นแฟนกันแล้วนะแมว''

    ''อือ เป็นแฟนแล้ว''

    ''รักแฟนมากกกกกกกกกกกกก''

    แดเนียลก้มลงไปหอมแก้มซองอูซ้ำๆ ด้วยความรัก ระหว่างที่ซองอูมองภาพที่ฉายไปเรื่อยๆ แดเนียลก็เอาแต่มองซองอูไปเรื่อยๆอย่างไม่วางตา 

    'ทำไมน่ารักขนาดนี้วะ'

    รอยยิ้มนั้นเป็นของเขา

    ปากหวานๆนั่นก็ของเขา

    ตาหวานๆนั่นก็ของเขา

    ซองอูของเขา

    แมวของเขา

    แฟนของเขา

    ทุกอย่างที่เป็นซองอูคือของเขา

    ...ของคังแดเนียลเพียงคนเดียว

    ----------------------------------------------------------END----------------------------------------------------------------

    Talk; น้องแด๊นนนนนนน ใครบอกน้องร้าย ใครบอกน้องไม่อ่อนโยน ไม่มี๊ น้องแดนอ่อนโยนกับที่อ๋งสุดๆแล้ว ไรท์ใส่พวกเพลงไปด้วยเพื่อความฟิน ถ้ามันเยอะไปขอโทษด้วยนะคะ  ไม่รู้จะเห็นภาพตามที่อยากจะสื่อไหมแต่ก็พยายามเขียนอย่างดีที่สุดแล้ว 555

    อ่านจบแล้วเข้าไปรีวิว คอมเม้นท์ได้ที่ #พี่มินอย่าร้าย  นะคะ

    #พี่มินอย่าร้าย 




Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in
อินี่ก็คิดว่าจะมี nc😑555 รักไรท์
Chittapon Niyompan (@fb1997789077139)
ชอบมากๆ เลยครับ
น้ำตาไหลเลย ตอนรู้ว่าแดนจะนอกใจ
😢😂
อ๋งใจแข็งมากๆ ถ้าอ๋งไม่เข้าไปในห้องนั้นไม่รู้เหมือนกันว่าจะมีความสุขแบบนี้ไหม
ขอบคุณไรท์มากๆ เลยนะครับที่แต่งเรื่องดีๆ แบบนี้ ติดตามไรท์ตลอดไปครับ
😊😊