11th — CoupsBooliuyiliuba
if i
  • XI



           ด้วยความไม่รู้ตัว ผมยื่นมือไปประกบแก้มใสของอีกฝ่ายแผ่วเบา

           สีแดงระเรื่อประปรายบนจมูก ใบหู และแก้มนิ่มเกิดจากความหนาวที่กำลังหวนคืนมาเยี่ยม

           ลมเย็นพัดผ่าน ปลิดปลิวกลีบดอกสีชมพูอ่อนให้หล่นจากต้นและแน่นิ่งบนทางเท้าที่ทั้งสองกำลังเหยียบย่ำ

           ทำให้ซึงกวานอุ่นขึ้น ผมคิดเพียงเท่านี้

           ใจจริงแล้วซึงชอลก็อยากคว้ามือเรียวนั่นมากอบกุมอีกครั้งด้วยซ้ำ

           แต่ก็ไม่แน่ใจนักว่าฝ่ามือคู่นี้ของตนจะสามารถมอบไออุ่นให้อีกคนได้เหมือนเคยหรือเปล่า

           เขาจะสามารถรับเอาไออุ่นของซึงกวานมาไว้กับตนได้เหมือนเคยหรือเปล่า

           และอีกฝ่ายจะยอมรับไออุ่นจากเขาด้วยความเต็มใจเหมือนเคยหรือเปล่า

           คงจะดีไม่น้อยถ้าซึงกวานยังเป็นอย่างเคย เหมือนที่เขาเป็นอยู่ตอนนี้



           ชั่วครู่เมื่อลมพัดหายจาก

           ซึงกวานก็ค่อย ๆ แย้มยิ้มกว้างอย่างที่เคยยิ้ม, หัวใจของซึงชอลจึงอบอุ่นขึ้นในทันใด



           ซึงกวานยังคงเหมือนเคย

           ซึงชอลก็เช่นกัน, ยังเหมือนเคย


    No. 11  #ในเดือนสิบเอ็ด
Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in