พระจันทร์หลงทางร่างกายต้องการซูชิ
เงาจันทร์
  • ดาวประจำเมืองส่องสว่าง
    กระต่ายน้อยวิ่งนำทาง

    ทั้งๆที่มีผู้นำมากมายทำไมถึงยังหลงทางกันนะ

    พระจันทร์คิดด้วยใจฉงน




    ความจริงแล้วบันทึกบทนี้ควรจะเป็นบทที่มีความหวังมากที่สุด เพราะฉันตั้งใจจะเขียนมันขึ้นมาก่อนการออกไปทัศนศึกษาครั้งแรก

    น่าเสียดาย

    มันกลายเป็นบันทึกที่สิ้นหวังที่สุดไปเสียแล้ว




    หลังจากการตกลงใจว่าจะไม่ดรอป
    แม่พยายามอย่างมากในการพูดคุยกับคุณครูหลายท่านเพื่อให้ฉันมีสิทธิ์สอบ
    ท่านตามรับงานจากเพื่อนๆของฉัน
    ทำแม้กระทั่งนั่งย่อหนังสือสอบไปด้วยกัน


    แต่ฉันก็พ่ายแพ้


    พ่อบอกว่าพ่อจะเป็นดาวประจำเมือง ดาวที่สว่างที่สุด คอยนำทางฉันกลับมา

    แม่บอกว่าแม่จะเป็นกระต่าย รอคอยพระจันทร์แม้คืนเดือนแรม


    แต่ฉันอาจไม่ใช่พระจันทร์ที่พวกเขาตามหา


    ไม่รู้เพราะฤทธิ์ยาที่แรงเกินไป
    หรือหัวใจที่อ่อนแอจนน่าชัง


    ตั้งแต่ปรับปริมาณยาครั้งล่าสุดร่างกายฉันก็แปลกไป

    ฉันหลับเร็วกว่าทุกวัน
    ไม่มีสมาธิอ่านหนังสือทำการบ้านทั้งๆที่เป็นสองสัปดาห์สุดท้ายที่เร่งรีบ
    มือสองข้างไม่มีแรงจับปากกา ถึงฝืนเขียนก็บิดเบี้ยวและเหนื่อยล้า
    สองตาคอยจะปิดตั้งแต่หัววันแม้จะเอาแต่นอนกระสับกระส่ายก็ตาม


    ฉันแพ้


    ขี้แพ้


    คำว่าไร้ประโยชน์สลักลงกลางใจฉัน
    จากครรลองสายตาที่ปริบปรือฉันเห็นแม่นั่งหลังขดหลังแข็งย่องานให้ฉัน

    ในขณะที่ฉันทำได้เพียงนอนบิดตัวไปมาและคร่ำครวญว่าอยากจะนอน



    เป็นครั้งแรกในรอบหลายวันที่ฉันกลับมาทบทวนเรื่องดรอป

    ด้วยความสามารถของฉันตอนนี้ การไปต่อมันจะเป็นจริงได้หรือ

    ด้วยหัวใจของฉันในยามนี้ การเอาชนะตัวเองจะสามารถทำได้จริงๆหรือ



    คำถามนี้ช่างยากเหลือเกิน






    พระจันทร์อีกดวงกระเพื่อมสั่นราวจะแตกสลาย
    แสงของมันไม่สว่างสวยงามเพราะเป็นเพียงภาพลวง
    วินาทีที่คลื่นน้ำกระทบฝั่งทำเอาพระจันทร์ดวงนั้นหนาวจับใจ

    ที่แท้ไม่ว่าดาวประจำเมืองจะสว่างแค่ไหน
    กระต่ายน้อยจะวิ่งเร็วเพียงใด

    พระจันทร์ดวงนี้ก็ไม่มีวันออกเดินทาง



    เพราะมันเป็นเพียงเงาจันทร์บนผืนน้ำ... เท่านั้นเอง

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in