#น้องอี้เกรี้ยวกราดbamisabammmmmmm
เข้าหาเเมว แมวบอกรำคาญ

  • หลังจากที่กลับมาจากร้านชาบูอี้ป๋อก็ทิ้งดิ่งตัวเองลงกับเตียงผ้าปูสีเขียว เขามุดหน้าลงกับเตียงนุ่มจนหน้ายู้พลางมือก็กำหมัดเเน่นชกลงกับหมอนซ้ำๆระบายความอารมณ์หงุดหงิดของตัวเองลงไปให้สาสม



    อี้ป๋อไม่ชอบเซียวจ้าน
                                         
     ไม่ชอบสุดๆ....



    เขาไม่รู้ว่าทำไมไอ้คนตัวโตดูเนิร์ดๆอย่างเซียวจ้านถึงได้กวนประสาทเขาถึงขนาดนี้ ปรกติเเค่อี้ป๋อส่งสายตาใส่คนมาวอเเวก็กลัวจนหัวหดกันทุกราย

    อี้ป๋อกลิ้งไปมาสักพักก็พอจะสำนึกตัวเองได้ว่ากลิ่น
    ชาบูมันเเรงเกินกว่าจะนอนหลับไปทั้งแบบนี้
     เขาถอดเสื้อผ้าออกหลังเสื้อเชิ้ตกับกางเกงนักศึกษาก็เผยร่องรอยบาดเเผลช้ำตรงหัวเข่ากับลาดไหล่ขาว 


    เขาแอบไปเล่นสเก็ตบอร์ดเเล้วล้มมาได้สองวันเเล้ว

    ถ้าพี่ไห่ควานรู้ เขาโดนบ่นหูชาเเน่......




    " อี้ป๋อ พี่เข้าไปได้ไหม " 

    " สักแปปนะพี่ ผมอาบน้ำอยู่ "



    ไม่นานอี้ป๋อก็เดินเช็ดผมออกมาจากห้องน้ำ ดีที่เขาเอาเสื้อนอนไปเเขวนไว้ในห้องน้ำเลยใส่ออกมาได้เลย พี่ไห่ควานเรียกเขามานั่งข้างๆพลางดึงผ้าเช็ดหัวของเขาไปเช็ดให้



    " วันนี้พี่ขอโทษนะ พี่ก็ไม่ยอมบอกพวกเซียวจ้านก่อนว่าอี้ป๋อกินเผ็ดไม่ได้ "

    " ไม่เป็นไรครับ ผมไม่หิวอยู่เเล้ว "

    " ตัวเรายิ่งผอมๆอยู่นะ กินให้ตรงเวลาบ้างเดี๋ยวจะปวดท้อง "



    พี่ไห่ควานยิ้มให้เขาอย่างอ่อนโยน อี้ป๋อนั่งนิ่งในใจรู้สึกผิดเหมือนกันที่แอบปิดบังเรื่องสเก็ตบอร์ดไว้

    สักพักเสียงโทรศัพท์ของพี่ก็ดังขึ้น เจ้าตัวมองเบอร์โทรที่โชว์หลาพลางยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ใส่โทรศัพท์ก่อนจะขอตัวออกไป


    ติดเเฟนยิ่งกว่าติดงานคณะก็เห็นจะมีเเค่พี่ของเขานี่เเหละ...


    หลังจากเป่าหัวจนเเห้งก็ทิ้งตัวเองกลิ้งกับเตียง 
    ไม่นานก็มีเเจ้งเตือนใหม่เข้ามาจากเฟสบุ๊ค เขาเปิดดูก็ถึงหงุดหงิดอีกรอบทั้งๆที่ว่ากะจะลืมๆมันไปเเล้วนะ


    ทั้งรูปโปรไฟล์...ทั้งชื่อ...อี้ป๋อยังไม่ลืม...
         

                                  Xiao_zhan_ 



    " ไอ้พี่นั่น "  
    เขาพูดกับตัวเอง น้ำเสียงไม่สบอารมณ์เท่าไรนักทั้งๆที่คิดว่าคงจะไม่ต้องมาเจออะไรกันอีกให้เป็น
    เวรกรรมต่อกันเเท้ๆ ทำไมถึงได้ซวยอะไรแบบนี้นะ

    ไม่นานแชทสีฟ้าก็เด้งมาเป็นหนึ่งข้อความใหม่  
    เซียวจ้านได้ช่องทางติดต่อมาจากพี่ไห่ควานด้วยเหตุผลที่ว่าเขาอยากจะสนิทกับน้องชายเจ้าตัวให้มากกว่านี้ ซึ่งพี่ไห่ควานก็ไม่ได้ว่าอะไรเพียงเเต่อย่าไปทำให้อี้ป๋อโมโหจนมีเรื่องกันก็เท่านั้น 


    ขอเรื่องง่ายๆยังไงให้เป็นเรื่องยากขนาดนี้นะพี่



    - 20:09 -

     Yi_Bo022

    ' อี้ป๋อ ทำอะไรอยู่ '

    ' อี้ป๋ออออออ '

    ' น้องป๋ออออ '

    ' น้องอี้ค้าบบบบ '

    ' รำคาญ '

    ' ไม่เอาน่า คุยกับเก่อหน่อยสิ '

    ' มีพี่คนเดียว '

    ' อย่าทำร้ายพี่เลยน้อง คุยกันหน่อย '

    ' ไม่มีเรื่องคุย '

    ' เอางี้ ไปหาไรกินกัน '



    หาอะไรกิน? อี้ป๋อขมวดคิ้วเข้าหากัน ชาบูร้านนั้นใส่อะไรลงไปรึเปล่าถึงทำให้คนในเเชทคิดอะไรเเปลกๆอย่างชวนออกไปหาอะไรกินเนี่ย ตอนในร้านยังกินไม่พออีกเหรอ..



    ' ที่ร้านไม่กินอะไรเลยนะ ออกมาหาไรกินเร็ว '

    ' ไม่ได้อยากไป '

    ' เสียดายน้า ร้านที่เก่อจะพาไปเจ้าของร้านมีเเมวเยอะเเยะเลยไม่ไปเสียดายเเย่ "



    .................Read ...............


    ' ก็ได้ '

    ' ยอมเเพ้เเล้วสินะ555 เก่อชนะ '



    อี้ป๋อไม่ตอบอะไรเเต่โยนโทรศัพท์ลงเตียงจนมันกระเด้งหล่นตกพื้นพรม เขาม้วนตัวเองกับผ้านวมจนกลายเป็นก้อน ถึงจะไม่อยากออกไปเเต่ท้องก็ร้องประท้วงให้เขาเลิกคิดเยอะเเล้วรีบๆไถสเก็ตบอร์ดไปก็พอเเล้ว
    เเล้วเขาไม่ได้เห็นเเก่เเมวหรอกนะ..ใช่เเหละ..

    ส่วนเซียวจ้านก็กลิ้งเหมือนกัน เเต่กลิ้งไปมากับพื้นห้องนอนพลางอุดปากกรีดร้องน้อยๆเพราะกลัวรูมเมทจะลุกมาฆ่าเขาก่อน ไม่นึกเลยว่าล่อด้วยคำว่า
    เเมวอี้ป๋อจะยอมง่ายๆเเบบนี้ ถึงจะโดนด่าบ้างเเต่ผลลัพธ์ก็ถือว่าคุ้มสุดๆ


    ' งั้นเจอกันอีก10นาทีตรงป้ายหน้ามอนะ '

    ' อย่าใส่เสื้อบางๆมานะน้องอี้ มันหนาว '




    " กำลังทำอะไรน่ะ เป็นเกลื้อนที่หลังเหรอ "

    " คุยกับเพื่อนดีๆเหมือนคุยกับแฟนหน่อยคุณจั๋วเฉิง" เซียวจ้านผลุดลุกขึ้นมาสวนรูมเมทที่นอนอยู่เตียงข้างๆ

    " หมากับมึงคนเดียวเเหละ เเล้วนี่จะไปไหน "


    จั๋วเฉิงเอ่ยถามขณะที่เซียวจ้านลุกจากที่กลิ้งๆอยู่ไปหยิบเสื้อกันหนาวสีเทากับเเมสสีดำมาใส่ 



    " ความลับ "

    " เออ จะไปไหนก็ไปอย่าเดินๆไปให้รถเฉี่ยวก็พอ 
    ไม่อยากมีเพื่อนขาเดี้ยง "

    " เลว ไปละอีกสักพักกลับ "



    เซียวจ้านรีบลงมาจากบ้านพักที่เขากับจั่วเฉิงเช่าอยู่ด้วยกันสองคน อากาศข้างนอกเย็นเล็กน้อยเเถมยังเป็นคืนจันทร์เต็มดวงฟ้าเลยเปิดเต็มที่ 

    เดินมาสักพักเขาก็เห็นป้ายที่นัดอี้ป๋อไว้ ถ้าดูจากสายตาที่มองเห็นป้ายสีเข้มกับคนที่เดินผ่านไปมา 
    เซียวจ้านก็พอสังเกตุได้ว่าผู้หญิงที่เดินผ่านป้ายส่วนใหญ่เหลียวหลังมองย้อนไปยังที่ตรงนั้น บ้างคนก็สะกิดมองกันเเล้วกรี๊ดกร๊าดกันพอสมควร 



    " น้องอี้ จะไปเดินเเฟชั่นเหรอ "

    " อะไร "


    อยากให้มาเห็นอี้ป๋อจริงๆครับทุกคน นึกว่าน้องจะไปเดินเเฟชั่นวีคที่ไหนจริงๆ

    ทั้งที่ใส่เเค่เสื้อกันหนาวสีดำกับเสื้อยืดสีขาวเกงยีนส์

    ไม้เเขวนเสื้อดีใส่อะไรก็ดีไปหมดเเหละเนอะ...


    " ป่ะ ไปกินข้าวกัน "


    เซียวจ้านเดินนำอี้ป๋อไปยังร้านอาหารที่หลบมุมอยู่ไม่ไกลนัก น้อยคนที่จะรู้ว่ามีร้านนี้อยู่เเถวๆมหาลัยด้วยซึ่งเขาเองก็รู้มาจากเมิ่งจื้ออี้ว่าเป็นร้านของครอบครัวเธอเอง
    ตึกสีกรมเปิดไฟสีเหลืองอ่อนป้ายหน้าร้านเขียนด้วยลายมือตวัดสวยงาม  พอเดินเข้าไปก็เจอเจ้าของร้านตัวสูงพอๆกับเขายืนจัดของหน้าเคาเตอร์อยู่ 


    " ยวี่ปิน เจ้าเด็กเเสบบบ " เขาเอ่ยทักอีกฝ่ายเสียงดังจนอีกฝ่ายสะดุ้งหันมามอง 

    " จ้านเก่อ! ไม่เจอกันนานเลย "

    " นายก็ติดมหาลัยเดียวกันนี่ ยังขยันเหมือนเดิมเลยนะ "

    " ครับ..อ้าว อี้ป๋อ!? " ยวี่ปินที่เห็นอี้ป๋อก็เอ่ยทักทันที อีกฝ่ายก็ดูจะประหลาดใจเหมือนกัน 

    " รู้จักกันเหรอ " 

    " ครับ คณะผมกับคณะอี้ป๋อติดกัน "


    หลังจากนั้นยวี่ปินก็เล่าให้ฟังว่าเขาเห็นอี้ป๋อตัวคนเดียวไม่มีเพื่อนเลยเข้าไปชวนคุยด้วย ถึงตอนเเรกอี้ป๋อจะไม่ยอมคุยอะไรกับเขาสักอย่างเเต่ผ่านไปสักพักเพราะความไม่ยอมเเพ้อี้ป๋อก็ยอมคุยเเละให้เป็นเพื่อน จึงเรียกว่ายวี่ปินเป็นเพื่อนเพียงคนเดียวที่อี้ป๋อยอมสนิทด้วย

    น้องอี้นี่มันมันน้องอี้จริงๆ เหมือนเเมวไม่คุ้นคนเเปลกหน้าเเล้ววางตัวหยิ่งชัดๆ



    " นายทำงานที่นี่เหรอ " อี้ป๋อถาม

    " ร้านของพ่อน่ะเเต่ว่าช่วงนี้พ่อกับพี่ก็ยุ่งๆ เราเลยมาอยู่เเทนสักพัก "

    " ฝีมือยวี่ปินน่ะอร่อยมากเลยนะ ได้ชิมสักครั้งจะติดใจ " เซียวจ้านเอ่ยชม 

    " ไม่หรอกครับ จริงๆจ้านเก่อก็ทำอาหารเก่งออกไม่ลองเข้าครัวละครับ วันนี้ยังไงก็ไม่คนเเล้ว "

    " จะไม่ตายเเน่นะ " อี้ป๋อพูดพลางมองเขาอย่างไม่มั่นใจ



    น้องอี้ครับ รุนเเรง...พี่เจ็บ..


    " ไม่ตายเเน่น้องอี้ ดูไว้เผื่อเป็นเเนวทางตัดสินใจ "

    " ตัดสินใจว่าจะฟ้องร้องยังไงถ้ากินเข้าไปเเล้วเข้าโรงพยาบาลน่ะนะ " 

    " น้องอี้ ร้ายกาจ!! "


    เซียวจ้านพูดพลางก็หัวเราะ ส่วนยวี่ปินก็หายไปชั้นบนสักพักก่อนจะลงมาโดยมีเจ้าสิ่งมีชีวิตก้อนขนวิ่งลง
    บรรไดมาติดๆ 

    เเมวตัวอ้วนหลายสิบชีวิต...

    เเม่ยวี่ปินเป็นคนเปิดบ้านรับเลี้ยงเเมวจรจัดที่ถูกทิ้งเเละถูกทำร้ายมา จึงมีบางตัวที่ขาไม่ดีหรือเหลือตาเเค่ข้างเดียว
    ส่วนอี้ป๋อก็ตาเป็นประกายวิบวับกับเเมวหลายตัวที่พากันวิ่งลงมาอย่างตื่นตาบ้างกระโดดขึ้นโต๊ะ วิ่งเล่นกันเเละก็มีตัวนึงที่มาถูๆกับขาเรียวของเขาได้สักพักเเล้ว

    อี้ป๋อช้อนเเมวขนฟูตัวนั้นขึ้นมา เขาไม่ได้เชี่ยวชาญพันธุ์เเมวนักจึงไม่รู้ว่ามันคือพันธุ์อะไรเเต่มันก็ขี้อ้อนมากทั้งไซ้เเล้วก็ซุกหัวตัวเองกับหน้าอกของเขา 

    อี้ป๋อไม่รู้หรอกว่ามีคนที่กำลังลวกเส้นก๋วยเตี๋ยวมองเจ้าตัวกับเจ้าขนฟูอย่างอิจฉา 

    จ้านอยากเกิดเป็นเเมว!! จะอ้อนเช้าอ้อนเย็นเลย!!


    " มองอะไร " อี้ป๋อหันมามองเขาเเต่ยังไม่หยุดลูบหัวเเมว

    " มองเเมวที่กำลังอุ้มเเมว " เซียวจ้านตอบ

    " เป็นคน "

    " เป็นแมว "

    " คน "

    " แมว "

    " ขี้เกียจเถียง " อี้ป๋อพูดพลางไปนั่งลงที่โต๊ะ

    " อะ ก๋วยเตี๋ยวเป็ดฝีมือจ้านเก่อ รับประกันอร่อยเเน่นอน "


    เซียวจ้านยกชามสีขาวมาวางตรงหน้าอี้ป๋อ คนตัวขาวมองก็เป็นก๋วยเตี๋ยวเป็ดธรรมดา 
    เเต่ก็ส่งกลิ่นหอมทำเอาอี้ป๋อที่หิวอยู่เเอบกลืนน้ำลายอยู่เงียบๆ 
    เขานั่งมองเเมวหวาดระเเวงตัวนั้นดมๆชามก๋วยเตี๋ยว อยู่สักพักก็หยิบตะเกียบที่เซียวจ้านวางมาให้ค่อยๆคีบเส้นก๋วยเตี๋ยวก่อนจะเป่าไล่ความร้อนเเละเอาเข้าปาก

    อร่อย...

    อี้ป๋อไม่ได้พูดออกมาเเต่เเววตาเเละหัวที่พยักไปเองนั้นก็เรียกรอยยิ้มจากเซียวจ้านที่นั่งเท้าคางมองอยู่
    เขานั่งมองอีกฝ่ายกินเงียบๆไม่ได้กวนหรือทำอะไร เเค่นั่งมองอี้ป๋อกิน เซียวจ้านก็พอใจเเล้ว


    " กินซะหมดเลยนะ อร่อยละสิ " เซียวจ้านพูดหลังอี้ป๋อวางตะเกียบลง

    " เเค่หิวต่างหาก "

    " ร้ายจังน้า จ้านเก่อเจ็บนะเนี่ย " เขาพูดพลางจับหน้าอกตัวเองทำหน้าเจ็บปวด

    " อร่อย.... "

    " ห่ะ? "

    " อร่อย "



    เเม่จ๋าาาา น้องอี้โซคิ้วส์ทึ ไอ้เจ้าเด็กปากเเข็งงงง

    ท่าทางช้อนตามองทำให้เซียวจ้านยิ้มออกมาเเม้ในใจจะกรีดร้องสบถความน่ารักที่น้องอี้ประทานมาให้เขา วันนี้ถ้าออกไปโดนรถเฉี่ยวเขาก็ไม่รู้สึกอะไรทั้งนั้นเเล้วเเหละ ใจมันลอยไปกับตาแป๋วๆของอี้ป๋อเรียบร้อย

    ยวี่ปินมองทั้งสองคนก็พอรู้ว่าตอนนี้สถานการณ์เป็น
    อย่างไร จึงรีบมาฉกถาดชามก๋วยเตี๋ยวไปจากอี้ป๋อทันทีเเม้เพื่อนของเขาจะปรามว่าจะล้างเองยังไงเขาก็ส่ายหัวพลางรีบยกหนีไปทันที

    ยวี่ปิน เด็กดี เดี๋ยวพี่เลี้ยงขนมเลยไอ้หนู



    " น้องอี้ " 

    " ว่า " อี้ป๋อตอบพลางอุ้มเเมวตัวเดิมที่ยังนอนอยู่บนโต๊ะมากอด

    " อยากได้เเมวตัวนี้กลับบ้านเหรอ "

    " ....ไม่ "

    " อย่าโกหกสิน้องอี้ จ้านเก่อว่ามันคงอยากกลับไปอยู่บ้านน้องอี้นะ "

    " พี่ไห่ควานจะว่า "

    " เเน่ใจเหรอ จ้านเก่อว่าพี่ไห่ควานไม่มีทางว่าเเน่นอน เดี๋ยวคุยให้ " เซียวจ้านยกยิ้มพลางลูบหัวเเมว



    อี้ป๋อไม่เเน่ใจ จริงๆพี่ไห่ควานก็เเทบจะตามใจอี้ป๋อ
    ทุกอย่าง เเต่เขาก็กลัว กลัวที่จะรับดูแลชีวิตอ้วนๆตัวนี้มาในชีวิต กลัวจะดูแลมันได้ไม่ดีพอ 

    ไม่นานยวี่ปินก็เดินกลับมา จ้านเก่อเดินไปคุยกับอีกฝ่ายสักพัก ยวี่ปินก็เดินขึ้นไปบนชั้นสองหยิบเอกสารใบนึงมาให้เขา

    เอกสารยินยอมรับเเมวจรจัดไปอุปการะ...



    " ยวี่ปิน " 

    " ไม่เป็นไรหรอกน่า เราว่านายดูแลเจ้านี่ได้เเน่ๆ "

    " เเต่ว่า " อี้ป๋อชั่งใจ

    " ไม่เอาน่า น้องอี้เลี้ยงได้อยู่เเล้ว " เซียวจ้านพูดเสริม



    อี้ป๋อชั่งใจสักพักก็ส่งแมวให้เซียวจ้านเป็นคนอุ้ม ก่อนจะหยิบปากกามาเซ็นต์รับรองรายนาม เเต่เพราะเป็นเพื่อนของยวี่ปินอยู่เเล้ว เพื่อนของเขาเลยให้เขียนเเค่ใบรับรองเท่านั้น
    เเต่เพราะไม่มีกรงสำหรับเเมวตัวใหญ่แบบตัวนี้ อี้ป๋อจึงต้องอุ้มเจ้าก้อนขนออกมาทั้งเเบบนั้น เซียวจ้านเองก็เสนอตัวขอเดินกลับไปเป็นเพื่อนเเม้อี้ป๋อจะไล่ยังไงก็เถอะ

    บ้านอี้ป๋อเป็นบ้านเดี่ยวหลังไม่ใหญ่มากเเละทาสีฟ้าอ่อน อี้ป๋อเอากุญแจเปิดประตูไม้ข้างๆประตูเลื่อนใหญ่ก่อนจะเดินเข้าไป ทันทีที่เขาปล่อยมันลง มันก็วิ่งสำรวจบ้านใหม่ ทั้งปีนนู้นปีนนี่มุดโต๊ะสอดส่องทุกอย่างเหมือนกับเด็กๆ



    " งั้นเดี๋ยวจ้านเก่อกลับเเล้วนะ "

    " เดี๋ยวก่อน " อี้ป๋อกระตุกเเขนเสื้อกันหนาวเซียวจ้านไว้

    " อะไรเหรอน้องอี้ อยากให้จ้านเก่อนอนนี่เหรอ "

    " ตลก เเค่จะขอสเก็ตบอร์ดคืน "

    " ใจร้ายจังน้า นึกว่าจะให้นอนนี่ซะอีก " เซียวจ้านทำหน้าเสียดาย

    " กลับบ้านตัวเองไป...."

    " วันนี้ขอบคุณนะ....  "



    Oh my god เมื่อกี้เขาได้ยินอะไรผิดไปรึเปล่านะ?

    เซียวจ้านมองอี้ป๋อที่เอ่ยปากขอบคุณเขา อีกฝ่ายหน้าแดงเล็กน้อยเเต่คงเป็นเพราะตัวขาวเเล้วอากาศเย็นเลยทำให้เลือดมันยิ่งเห็นชัด

    เซียวจ้านยกยิ้มพลางยกมือยีหัวอีกฝ่ายด้วยความหมั่นเขี้ยวเลยโดนอี้ป๋อไปตีเขาตั้งหลายทีจนต้องรีบหนีออกนอกประตูบ้าน



    " น้องอี้! จ้านเก่อกลับเเล้วฝันดีนะ อย่าลืมฝันถึงจ้านเก่อละ! "

    " ฝันร้ายมากกว่า! " อี้ป๋อตะโกนสวนมา



    เซียวจ้านหัวเราะก่อนจะเดินถอยหลังไปช้าๆ จนทิ้งระยะห่างมองไม่เห็นบ้านของอี้ป๋ออีก


    " เด็กน้อย เเล้วแบบนี้พี่จะไปไหนรอด "  


    เซียวจ้านพูดกับตัวเองพลางกระโดดไปมาอย่างมีความสุข โดยไม่สนใจว่าจะมีคนที่เห็นเขาคงคิดว่ามีคนบ้ามาทำอะไรแปลกๆตอนกลางคืนเเบบนี้เเน่ๆ

    ส่วนอี้ป๋อก็มานั่งทิ้งตัวลงกับเตียงนอนตัวเอง เเมวตัวอ้วนก็เดินตามเข้ามาด้วยพลางกระโดดขึ้นเตียงมานอนบนตักเขา อี้ป๋อยิ้มพลางลูบหัวด้วยความเอ็นดู
    จะว่าไปเขาก็ยังไม่มีชื่อให้เจ้านี่เลยนินะ 


    " เปาไป๋ ชื่อเปาไป๋นะ " 

    เหมี้ยววววว 

    " เเต่คงต้องจับเเกอาบน้ำก่อนละนะ "

    เหมี้ยวววววววววววว

    อี้ป๋อพูดพลางอุ้มเปาไป๋เข้าห้องน้ำพร้อมกับเเชมพู
    อาบน้ำเเมว






    พอวันต่อมาอี้ป๋อก็มามหาลัยทั้งๆที่มือเเปะเต็มไปด้วยพลาสเตอร์...


  • ( เปาไป๋ กลีบดอกไม้ที่บริสุทธิ์ )

    ทุกคนคะะ จะบอกว่าคาร์น้องอี้คาร์พี่จ้านรวมถึงคาร์ของตัวละครทุกคนเป็นจินตนาการของเราล้วนๆ ไม่มีเจตนาให้คนมาอ่านมองว่าจริงๆเเล้วพวกเขาในชีวิตจริงเป็นเเบบนี้นะคะ 

    น้องอี้ป๋อก็คือน้องอี้ป๋อค่ะ น้องไม่ได้ก้าวร้าว น้องเป็นเด็กน้อยที่ขี้อาย น้องเป็นเด็กน่ารัก 
    เเละมะม๊าทุกคนรักหนู💚

    พี่เซียวจ้านก็คือพี่จ้าน เป็นคนใจเย็นและเป็นคนดีที่น่ารักกับเเฟนคลับเสมอ เป็นคนทัศนคติดีที่น่ายกย่อง เรานับถือความคิดของพี่เค้ามากๆ❤

    เเละทุกตัวละครที่ทุกคนต่างมีมุมน่ารักของตัวเองที่เป็นเอกลักษณ์ของตัวเองนะคะ


เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in