My First Storyjokesocool
EP.2 classroom
  •                         เช้าวันจันทร์ที่สดใส ณ โรงเรียนประถมเซนต์อินดี้ หน้าชั้นเรียนของห้อง ป.4/6
    คุณครูประจำชั้นกำลังแนะนำนักเรียนใหม่ให้กับนักเรียนในห้องได้ทำความรู้จัก นั่นก็คือเก็น เด็กผู้ชายใส่แว่นบุคลิคเฉิ่มๆ ลูกคนที่ 2 ของครอบครัวประหลาดที่เพิ่งย้ายมาอยู่ใหม่ คุณครูนัดดาเริ่มกล่าวนำ

    "นักเรียนทุกคน วันนี้เราจะมีเพื่อนใหม่มาร่วมห้องด้วยนะ ยังไงก็ทำตัวดีๆกับเพื่อนของเราด้วย อย่าให้เสียชื่อห้องของครูเด็ดขาด อ่ะ แนะนำตัวได้เลยจ่ะ"

    เก็นเริ่มพูดอย่างเคอะเขิน

    "เอ่อออ หวัดดีครับ ผมชื่อเก็นครับ ข ขอฝากตัวด้วยนะครับ"

    "อ้าว ใครมีอะไรอยากจะถามเก็นบ้างมั๊ยจ๊ะ?" คุณครูเปิดโอกาสให้เพื่อนๆได้ทำความรู้จักเก็นมากขึ้น

    เด็กผู้หญิงคนหนึ่งชูมือถามด้วยความอารมณ์ดี

    "ทำไมเก็นถึงย้ายมาเรียนที่นี่คะครู มาหาแฟนใหม่รึเปล่าคะ?" เสียงเพื่อนในห้องหัวเราะพร้อมกันด้วยความสนุกสนาน

    เก็นเหลือบตามองเกร็งๆ และค่อยๆเริ่มพูด

    "คือ คือว่าา …. ครอบครัวของผมไม่เหมือนของคนอื่นๆน่ะครับ แม่ของผมตายไปเมื่อ 3 ปีที่แล้ว  พวกเราอยากลืมภาพเก่าๆที่ทำให้เศร้า  คุณพ่อผมจึงอยากให้พวกเราเริ่มต้นชีวิตใหม่ และย้ายมาอยู่ที่นี่ครับ"

    ตอนนี้บรรยากาศในห้องเงียบสนิท จะมีก็คงเป็นเสียงแอร์ ที่ปกติก็ไม่มีใครได้ยินมันเท่าไหร่ 

    "อะ อ้าว ป ปรบมือกันสิจ๊ะ" คุณครูตัดบท นักเรียนในห้องพยายามช่วยกันปรบมือเปาะแปะ

    "เอาล่ะ ตอนนี้ทุกคนในห้องก็เริ่มรู้จักเก็นมากขึ้นแล้วนะ ทีนีก็ไปนั่งที่เตรียมตัวเรียนคาบแรกกันได้แล้วนะจ๊ะ เดี๋ยวครูขอไปเอาชีสของบทใหม่แป๊บนึงแล้วจะรีบกลับมานะ เก็นนั่งโต๊ะนั้นนะ " ครูนัดดาชี้นิ้วไปที่โต๊ะว่างตัวนึงในห้องที่อยู่ข้างๆเด็กผู้ชายคนหนึ่งหน้าตากวนๆแต่ก็ดูอารมณ์ดี เขากำลังยิ้มทำตาโตที่จะมีเพื่อนใหม่มานั่งข้างๆ พอเก็นนั่งที่ เขาก็เริ่มชวนคุย

    "หวัดดี ดีใจที่ได้รู้จักนะเก็น ว่าแต่นี่นายรู้จักวง Boy attack รึเปล่า ? "

    เก็นทำหน้านิ่ง "เอ่ออ ไม่รู้จักน่ะ"

    "จะบ้ารึไง! นี่บอยแบนด์ที่ดังที่สุดในตอนนี้เลยนะ คนที่ดังที่สุดคือ ชีตาร์ ไง"

    "อะ เอ่ออ แล้วทำไมหรอ?" เก็นถาม

    "คือเค้าคือพี่ชายเราเองน่ะ" เพื่อนใหม่ยิ้มมุมปากและยักคิ้วให้เก็นด้วยความภูมิใจ

    "นายกำลังจะบอกว่านายเป็นน้องชายของนักร้องงั้นหรอ?"

    "ชีตาร์ Boy attack" เพื่อนใหม่เสริมชื่อวงให้ด้วย เพื่อความชัดเจน พร้อมกับยักคิ้วอีกหนึ่งที

    "ว่าแต่นายชื่ออะไรหรอ ?" เก็นถามบ้าง แต่เพื่อนใหม่หุบยิ้มและทำหน้านิ่งสักครู่

    "ถ้าบอกไปนายจะไม่ตลกใช่มั๊ย?" เขาทำตาโตจ้องหน้าเก็นและถามซ้ำ "ใช่มั๊ย?"

    "ทำไมฉันต้องตลกด้วยล่ะ?" เก็นถาม

    "งั้นก็ดี เราชื่อ.... ชีโต๊ส"

    เพื่อนใหม่หรี่ตามองเก็นที่ไม่เยาะเย้ยชื่อของเขา แถมเก็นยังยิ้มแบบมีความสุขที่เขาได้มีเพื่อนใหม่ ตอนนี้เก็นรู้สึกดีมากที่ได้มาพบกับเพื่อนที่อัธยาศัยดี และทำให้เขาคลายความกดดันจากการย้ายโรงเรียนไปเยอะมาก

    "นี่ชีโต๊ส จากนี้เราจะสนิทกันใช้มั๊ย ?"

    "อะแน่นอน" ชีโต๊สตอบ

    เขาเหลือบมองแว่นของเก็น

    "แว่นสวยดีนะ นายสายตาสั้นเท่าไหร่?"

    จู่ๆเก็นก็ทำสีหน้ากังวล เขาหลบตาชีโต๊สก่อนที่จะค่อยๆพูด

    "จริงๆนี่ไม่ใช่แว่นสายตาหรอก" ชีโต๊สทำหน้างง

    "อ่าว แล้วนายจะใส่ทำไม?"

    เก็นทำหน้ากังวลหนักกว่าเก่า และถามชีโต๊สกลับ

    "เอ่อคือ…. นายเก็บความลับเก่งมั๊ย?" ชีโต๊สทำตาโตแล้วรีบหันหน้าเข้าหาเก็น

    "ฉันคือตู้เซฟที่เก็บความลับได้ดีที่สุด ถ้าฉันปากพล่อยป่านนี้ในโรงเรียนคงมีข่าวลือของพี่ชีตาร์เต็มไปหมด นายมีอะไรบอกมาได้เลย"

    "คือฉันมีปัญหาตั้งแต่เด็กแล้วน่ะ ดวงตาของฉันสามารถมองเห็นวิญญาณได้ด้วยตาเปล่าอย่างชัดเจน และเห็นได้ตลอดเวลา ตอนเด็กๆก็ยังไม่เป็นไร แต่พอยิ่งโตขึ้นเท่าไหร่ฉันก็ยิ่งใช้ชีวิตยากขึ้นเรื่อยๆ เพราะฉันเห็นสิ่งที่คนอื่นไม่เห็นอยู่คนเดียว มันทั้งน่าปวดหัว และก็น่ากลัวขึ้นเรื่อยๆ โชคดีที่พ่อของฉันเป็นคนที่ค้นคว้าเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้อยู่แต่แรกแล้ว เค้าเลยสร้างเลนส์แว่นที่ใช้วัตถุดิบเป็นเศษแก้วศักดิ์สิทธิ์จากฑิเบตที่มีพลังเหมือนม่านมิติที่ปิดกั้นการสื่อสารระหว่างโลกมนุษย์กับโลกวิญญาณให้ฉันไว้ใส่ตอนออกมาใช้ชีวิตนอกบ้านน่ะ"

    ชีโต๊สมองหน้าเก็นและอ้าปากหวอ ก่อนที่จะหัวเราะออกมาดังลั่น

    "นายนี่สุดยอดจริงๆ คิดเรื่องอำได้สนุกมาก แต่เราชอบนะเก็น ฮ่าๆๆ"

    ชีโต๊สเห็นเก็นทำหน้านิ่งไม่ไหวติง

    "เห้ย เอาจริงดิ? ถ้านายจะบอกว่าไม่ได้อำ นายก็จะเป็นจอมโกหกที่น่ากลัวมากนะเก็น โกหกได้โอเวอร์มาก"

    เก็นยังจ้องหน้าชีโต๊สด้วยระดับความจริงจังอย่างสูงสุด

    "นายนี่ท่าจะบ้า ถ้าเราบอกว่าในห้องนี้มีคนตายนายจะเห็นมั๊ย?" ชีโต๊สถาม

    "ถ้าวิญญาณยังไม่ไปเกิดใหม่ก็น่าจะเห็นนะ" เก็นตอบ

    ชีโต๊สไม่รอช้ารีบคว้าแว่นออกจากหน้าเก็น เก็นร้องตกใจและรีบเอามือสองข้างปิดตาและฟุบตัวลงกับโต๊ะ

    "ชีโต๊สเอาแว่นคืนมาให้ชั้นเดี๋ยวนี้นะ ชั้นกลัววว"

    เก็นมีอาการตัวสั่นอย่างเห็นได้ชัดเจน ชีโต๊สเริ่มสัมผัสได้ว่านี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นแต่ก็ยังเดินหน้าพิสูจน์หาข้อเท็จจริงต่อไป

    "ถ้านายมองเห็นผีได้ตั้งแต่เด็กทำไมนายต้องกลัวด้วย?"

    "ยิ่งเราโตขึ้นเท่าไหร่ รู้จักมันดีเท่าไหร่ ก็ยิ่งกลัวมากขึ้นเรื่อยๆ วิญญาณส่วนใหญ่มีเรื่องที่ตัวเองทำไม่ได้ ถ้ารู้ว่าเรามองอยู่ก็จะเข้าหาเราทันที มันไม่ใช่เรื่องสนุกเลยนะ"

    เก็นตอบด้วยเสียงสั่นเครือ และยังคงฟุบหน้าลงกับโต๊ะเรียน

    "เก็น เราจะคืนแว่นให้นายถ้านายยอมมองว่าในห้องนี้มีผีรึเปล่า"

    ชีโต๊สยื่นข้อเสนอ

    "ไม่นะ ชีโต๊ส"

    "นายก็น่าจะเห็นมาเยอะแล้วนี่เก็น พิสูจน์ให้เราดูแล้วนายก็จะได้แว่นคืน เราอุตส่าห์เป็นเพื่อนกันแล้วนะ"

    ชีโต๊สพูดเกลี้ยกล่อมจนเก็นใจอ่อน เก็นเอาหน้าลุกขึ้นจากโต๊ะเรียน แต่มือสองข้างยังปิดตาอยู่

    "นายต้องสัญญานะว่าถ้าเรามองให้แล้วจะคืนแว่นทันที"

    "เราสัญญา" ชีโต๊สตอบอย่างหนักแน่น

    เก็นค่อยๆลดมือที่ปิดตาทั้งสองข้างลง เขาเริ่มมองรอบๆห้อง ทั้งตามโต๊ะเรียน กระดานดำ หรือแม้แต่ถังขยะ ดวงตาของเขาเห็นแค่เด็กนักเรียนที่กำลังเล่นและพูดคุยกันปกติตามประสาเวลาที่คุณครูไม่อยู่ในห้อง

    "ไม่มี"

    คำตอบของเก็นทำให้ชีโต๊สผิดหวัง แต่แล้วก็มีเสียงเด็กผู้หญิงคนหนึ่งเข้ามาในหูเก็น

    "มาทำเวรแทนเราที.."

    เก็นหันไปมองตามเสียงที่ได้ยิน ภาพที่เขาเห็นคือเด็กผู้หญิงผมสั้นคนหนึ่งยืนมองเขาที่อยู่นอกหน้าต่างห้องเรียนที่อยู่สูงถึงชั้นห้า สีหน้าหม่นหมอง เก็นหันหน้าหลบทันที สีหน้าของเก็นดูตื่นกลัวมาก ชีโต๊สเริ่มมีอาการเกร็งตามไปด้วย

    "เก็น น่ะ นายเห็นอะไร..."

    เก็นรีบคว้าสมุดเรียนและปากกาออกจากกระเป๋าด้วยอาการหวาดกลัว เข้าเริ่มวาดรูปหน้าต่างห้องเรียนและวาดเด็กผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ริมหน้าต่าง ชีโต๊สมองด้วยอาการกลัวมากขึ้นเรื่อยๆ คล้ายกับว่าภาพที่เก็นวาดนั้นสอดคล้องกับข้อมูลที่ตัวเขามี ชีโต๊สถามเก็นต่อด้วยสีหน้าที่ไม่เก่งเหมือนตอนคว้าแว่นออกมาเลย

    "นายพอจะมองเห็นชื่อที่ปักอยู่ตรงเสื้อนักเรียนของผู้หญิงคนนั้นมั๊ย?" ชีโต๊สถามและกลืนน้ำลาย

    "วิญญาณที่ตายไปจะใส่เสื้อผ้าชุดที่ตัวเองตาย ถ้าชุดนักเรียนของผู้หญิงคนนั้นมีชื่อปักอยู่เราก็จะเห็น แต่ว่าเธอยืนไกลอยู่นอกหน้าต่างเราไม่แน่ใจว่าจะอ่านออกรึเปล่า" เก็นหันกลับไปมองที่นอกหน้าต่าง แต่คราวนี้ตัวของเขาแข็งทื่อ เสียงของเขาสั่นเครือกว่าเก่า

    "ช่ะ ชีโต๊ส เรารู้ชื่อของเธอแล้วล่ะ"

    "นายพอจะมองเห็นตัวอักษรใช่มั๊ยเก็น?"

    ชีโต๊สถามด้วยความตื่นเต้น

    "เห็นสิ ตอนนี้เธอยืนอยู่ข้างๆโต๊ะเรา"

    ชีโต๊สหน้าซีดเผือดและมีอาการตัวสั่น พวกเขาทั้งสองคนรู้สึกเหมือนถูกตัดออกจากห้องเรียนที่มีเสียงเด็กคุยและเล่นกันเจี๊ยวจ้าวออกไปอยู่อีกโลกที่ไม่มีใครอยู่รอบตัวเลย เก็นเริ่มเขียนชื่อนักเรียนของเธอคนนั้นลงใต้ภาพวิญญาณที่เขาวาด แล้วก็ก็เขียนได้คำว่า

    ญาณี

    "นายจะให้ฉันเขียนนามสกุลด้วยรึเปล่า?"

    เก็นถามชีโต๊ส

    "มะ ไม่ต้องแล้ว ตอนนี้เราอยากไปห้องน้ำมากกว่า"

    ขาของชีโต๊สมีน้ำใสๆไหลออกมาจากเป้ากางเกงจนนองที่พื้น ในขณะที่เก็นเริ่มคลายความรู้สึกออกจากความกลัว ความรู้สึกของชีโต๊สกลับสวนทาง เขารีบเอาแว่นคืนให้เก็นด้วยอาการมือสั่นและพูดว่า

    "นายรีบใส่เถอะ แล้วห้ามทำแว่นหลุดเชียวนะ" 

    (โปรดติดตามตอนต่อไป)

    (ประวัติผีตายโหง)

    ผีประเภทนี้สามารถแบ่งออกเป็นชนิดย่อยได้หลายชนิด และมีลักษณะที่แตกต่างกันไป ทั้งความดุร้ายที่ไม่เท่ากัน หรือแม้แต่วิธีปรากฏตัว ซึ่งลักษณะของผีตายโหงจะมีรูปร่างหน้าตาเป็นคนและสวมใส่ชุดตอนเสียชีวิต ตอนสิ้นใจวิญญาณต้องออกจากร่างกระทันหันทำให้ยังไปเกิดไม่ได้ ด้วยการเสียชีวิตที่โหดร้าย ทำให้ส่วนใหญ่จะมีฤทธิ์มากกว่าวิญญาณทั่วๆไป และปรากฏกายด้วยเหตุผลที่แตกต่างกัน มีทั้งใจดีและดุร้าย

    (แว่นตากั้นมิติ)

    แว่นตาชนิดนี้มีแค่เก็นที่ใส่คนเดียวในโลก เพราะพ่อของเขาได้คิดค้นขึ้นมาเป็นกรณีพิเศษจากความผิดปกติของลูก โดยกรอบแว่นเป็นกรอบแว่นธรรมดา แต่ตัวเลนส์ทำจากผลึกแก้วที่ได้มาจากฑิเบต ส่วนผสมทำมาจากทรายชนิดหนึ่งที่อยู่ในสถานที่ที่ไม่เปิดเผย ซึ่งพ่อของเก็นน่าจะซื้อมันมามากพอให้เค้าใช้ได้ทั้งชีวิต อานุภาพของแก้วชนิดนี้คือการปิดกั้นมิติระหว่างภพภูมิได้อย่างดีเยี่ยม เมื่อสวมแว่นไว้ที่ตา เก็นจะมองเห็นโลกเหมือนกับคนปกติทั่วไปเห็น แต่เมื่อถอดออกมิติโดนกั้นจะถูกปลด และช่วงเวลานั้นเขาจะสามารถได้ยินเสียงของวิญญาณไดด้วยตามแต่โอกาส ซึ่งเดิมทีแก้วชนิดนี้ก็ถูกใช้แบ่ง
    กั้นเขตแดนของภพภูมิป้องกันสิ่งชั่วร้ายไม่ให้เข้ามาในสถานที่ศักดิ์สิทธิ์อยู่แล้ว




Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in
So Fee Ya (@fb1926390560922)
แว่นตากั้นมิตินี่มีจริงๆเลยหรอคะ
dddew1228 (@dddew1228)
สนุกกกค่ะ❤️
Hacker Dewdie (@H.DEWDIE)
พอได้อ่านคำที่ว่า

"วิญญาณส่วนใหญ่มีเรื่องที่ตัวเองทำไม่ได้ ถ้ารู้ว่าเรามองอยู่ก็จะเข้าหาเราทันที" นี่มัน....เหมือนกับคำพูดของรุ้นน้องคนหนึ่ง ที่พูดแนวประมาณนี้เลยแหะ โหยยยย...
Oo Nam Oo (@nammoranger)
ติดตามจ้าา รอตอนต่อไปนะคะ 😉