MiscellaneousAsinay
Day18: Blue-Grey Sadness


  • ถึง คุณ



    ฉันอยากให้จดหมายฉบับนี้ไปถึงคุณ แม้รู้ดีว่ามันจะไม่ไปถึง



    วันนี้มันเป็นวันสีเทาอีกแล้ว เทา แล้วก็เปียกแฉะเหมือนฝนตกอยู่ตลอดเวลา แต่เป็นฝนในหัวของฉันเอง
    ฉันรู้อยู่แล้วว่าการสู้กับมันมันเหนื่อย แต่ฉันไม่คิดว่าจะมีวันที่เหนื่อยมากขนาดนี้ โลกกดทับฉันเอาไว้ ท้องฟ้าถล่มลงมาเหมือนที่กระต่ายในนิทานร้องโวยวาย ผิดกันแค่เพียงว่ากับฉันมันเหมือนของจริง


    คุณทำยังไงกัน ตอนที่ถาดสีของคุณเหลือแค่สีเทากับน้ำเงิน สีเหลืองของคุณหมดจากหลอดไปแล้วและคุณไม่สามารถซื้อใหม่
    มันเหมือนว่าวันต่อ ๆ ไปคุณจะไม่สามารถระบายสีเหลืองลงในชีวิตคุณได้อีก
    แล้วสีเหลืองบนถาดสีที่ติดกรังมันก็ช่างดูเศร้าเหลือเกิน


    ถ้าขูดสีออกทั้งถาด ฉันจะเริ่มต้นใหม่ได้หรือเปล่า แต่ฉันก็ไม่รู้คำตอบของคำถามนี้หรอก คุณเองก็ด้วยใช่ไหม
    คำถามที่ฉันควรถามมากกว่านั้น คือ มันคุ้มค่าที่จะลองใหม่

    ฉันนึกเสียงคุณ กับลายมือของคุณออกเลย
    คุณคงจะตอบ ว่าคุ้มที่จะลอง


    คุณทำยังไงกันนะ ตอนที่เหมือนโลกทั้งใบไม่เข้าใจคุณเลย

    มันช่างเป็นคำที่ใหญ่ และมีความหมายเกินจริงเหลือเกิน โลกทั้งใบไม่เข้าใจ
    แต่บางครั้ง ฉันก็เข้าใจว่าทำไมคุณรู้สึกอย่างนั้น
    เพราะฉันเองก็รู้สึกเหมือนกัน


    จะก้มมองเบื้องล่าง หรือเงยหน้ามองฟ้าก็คงไม่ช่วยอะไรทั้งนั้น
    น้ำที่ทะลักออกมา และหลุมที่กัดกลืนเราต่างมาจากตัวเราและสิ่งที่ผลักไสเข้ามาในตัวเราทั้งนั้นไม่ใช่หรือ


    พรุ่งนี้จะดีกว่าวันนี้ไหม บางครั้งมันก็ดูเป็นคำถามที่เปล่าประโยชน์
    และคงจะดีถ้าเราไม่คาดหวัง
    แต่เราก็ยังคาดหวังอยู่ดี ใช่ไหม
    ทั้งคุณ และฉัน


    แต่อีกใจเราต่างก็รู้ดี ฝนที่ตกอยู่ทุกวัน น้ำที่ท่วมสูงขึ้นทุกที
    สักวันเราคงจะสำลักน้ำตาตัวเองตาย

    พรุ่งนี้จะยังเป็นพรุ่งนี้อยู่
    แต่มะรืนนี้ล่ะ จะยังเป็นพรุ่งนี้ของพรุ่งนี้ไหม


    ฉันหวังว่ามันจะยังมีพรุ่งนี้ให้รออยู่เสมอ
    พรุ่งนี้ที่มีแสงแดด



    ทานตะวันของคุณยังชุบชูใจฉัน แม้ว่ามันจะเป็นสีเหลืองที่แสนเศร้า และฉันหวังว่าจะมีอะไรสักอย่างชุบชูใจคุณอยู่เช่นกัน

    ฉันอยากให้คุณไม่เจ็บอย่างที่แล้ว ๆ มา

    เพราะฉันก็หวังเช่นนั้นให้ตัวเอง





    ขอวันแดดออกของเราทั้งคู่จงมาถึง


    ฉันเอง
    ผู้มีคุณเป็นแรงใจ



Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in