October x Minnojanuaravi
DAY 21: Blood
  • กลิ่นเลือดลอยคลุ้ง
    สีแดงย้อมแขนของเขา
    ความเจ็บปวดจนแทบไม่สามารถเปล่งเสียง
    หากแต่แจมินก็ยังทน

    "ฮึก... ข⏤ขอโทษ"

    เสียงร้ำไห้สะอึกสะอื้นของคนที่แนบใบหน้าซบแขนของเขา ริมฝีปากอีกฝ่ายยังเปื้อนของเหลวสีแดงนั่น ทั้งที่ภาพตรงหน้าควรจะทำให้เขารู้สึกกลัว หากแต่กลับเห็นใจ

    ดวงตาอีกฝ่ายบ่งบอกว่าทรมานมากแค่ไหน
    แจมินรู้ดี

    "ไม่เป็นไร"

    "แจมิน ฉัน... ฉันขอโทษ"

    หยาดน้ำตาอุ่นๆ หยดลงบนแขนของเขาอีกครั้งและอีกครั้ง บาดแผลฉกรรจ์จนน่ากลัวว่าจะรักษายาก แต่สำหรับคนที่มีร่างกายฟื้นสภาพได้เร็วเฉกเช่นเขา⏤ผู้ที่ถูกเลือก คงใช้เวลาไม่เท่าไหร่กับการฟื้นฟูสภาพตนเอง

    "ไม่เป็นไร, เด็กดี"

    เขายกมืออีกข้างขึ้นลูบศีรษะอีกฝ่ายเพื่อคลายความกลัว
    เจโน่ตัวสั่น, ร้องไห้หนักอีกแล้ว

    ทุกครั้งที่อีกฝ่ายต้องกิน แจมินบังคับให้อีกฝ่ายเลือกเขาเสมอ, เขารู้ดี เจโน่ยอมอดตาย แต่เขาจะไม่ยอมให้เป็นเช่นนั้น จะหาว่าใจร้ายก็ได้ เขาดึงรั้งให้อีกฝ่ายทนมีชีวิตอยู่ต่อไปอย่างทรมาน เพื่อไม่ให้จากเขาไปไหน

    ทุกครั้งที่เจโน่ลงมือกับเขา, อีกฝ่ายร้องไห้
    ไม่มีเลยสักครั้งที่ไม่รู้สึกเสียใจ หรือทุกข์ทรมาน

    แจมินรู้ดี
    แต่เขายอมเจ็บทุกทาง ยอมทุกอย่าง
    เพื่อให้เรายังอยู่ด้วยกัน

    ในฐานะผู้ล่ากับเหยื่อพิเศษที่เสนอตัวเป็นอาหาร
    และในฐานะของผู้ชายคนหนึ่งที่รักเจโน่มากจนไม่สามารถปล่อยอีกฝ่ายไป





    end.

    #octxmn ♡ 
Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in