ความสุขหล่นหาย..เพราะโรคซึมเศร้าหรือเพราะตัวเราเองhedbow
เราไม่ได้โดนดึงขา แต่เราล่ามโซ่ตัวเอง
  • เราไม่ได้เป็นสุขตลอดเวลาในความสัมพันธ์ แต่มีทั้งสุขและทุกข์ปะปนกันไป การประเมินว่าความสัมพันธ์ที่มีอยู่เวิร์คไหมจึงไม่ใช่เรื่องง่าย และการเลือกเดินออกจากความสัมพันธ์ของหลาย ๆ คนเป็นเพราะเหนื่อยมากกว่าเพราะไม่เป็นสุข” อ่านเจอ จาก ทวิตเตอร์ชองอาจารย์ชลิดาภรณ์  

    ตอนนี้เราเป็นแบบนี้แหละ...เราเหนื่อย 
    เราหนีรอบที่ 888 แล้วมั้ง  
    ที่ผ่านมาเราไม่เคยหนีได้เลย สักครั้ง จริงๆ 
    สุดท้ายเราก็กลับไปคุยกับเค้า 

    มีครั้งที่นานที่สุด คงสักสามสี่เดือน
    ตอนนั้น เราเหนื่อยจนความอดทนเราหมดจริงๆ 
    เหมือนฟางเส้นสุดท้าย แล้วก็เดินออกมา
     เรา Suffer นะ แต่ก็ตั้งใจจะเดินหน้าต่อไป
    แต่สุดท้ายแค่เค้ามาคุย 
    มาบอกความรู้สึกว่าเค้าเองก็ Suffer ขนาดไหน
    แค่นั้นเราก็ให้อภัยเค้าเลย เหมือนคนโง่ 
    ซึ่งความจริงเราไม่ได้โง่หรอก ‘เราแค่รักเค้า’

    แต่การหนีครั้งนี้มันต่างกัน
     ครั้งที่แล้วหนีไป เพราะทนความไม่ชัดเจนของเค้าไม่ไหว
    (จริงๆเค้าอาจจะชัดเจน แต่เราเองที่แกล้งทำเป็นว่าไม่ชัดเจน)

    แต่ครั้งนี้ มันชัดเจน ชัดเจนเกินกว่า ที่จะอยู่
    เราเคลียร์กันทุกปัญหาเข้าใจกันทุกอย่าง 
    แต่คำตอบของเค้า ไม่ใช่เรา เราก็เข้าใจ 
    แต่จริงๆ ลึกๆ เราก็ยังคิดว่า เค้าอาจจะยังไม่รู้ใจตัวเอง Suffer มาก ที่คุยกับเค้าแบบเข้าใจทุกอย่าง 
    ซับพอตทุกอย่าง เพื่อรอให้ถึงวันที่ 
    เค้าจะไปเคลียร์ปัญหากับคนๆนั้นของเค้า

    เราบ้าแหละ... เรามาคิดว่า ถ้าถึงวันนั้นจริงๆ 
    เราก็ไม่น่าจะไหวนะ ครั้งนี้...เราเลยเดินออกมา 
    แต่ก็ยังไม่ไหว เรารู้สึกว่า ทุกคนจะมีความสุข 
    แล้วมีแค่เราที่ไม่เหลือใคร มันเป็นความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้จริงๆ เราเค้าว่าเค้าก็คงเหนื่อยกับการที่เราเป็นเราแบบนี้เหมือนกัน

    มีร้านอาหารที่เราเคยชวนเค้าไปกิน เหมือนทำเป็นชวนเล่นๆนะ กวนตีนกัน แต่จริงๆ เราเสียใจทุกครั้ง ที่ถูกเค้าปฏิเสธ ถึงจะคุยกันเล่นๆ ก็ตามที เพราะสำหรับเค้ามันยากมากกะการมาเจอหน้ากัน

    เราว่า เพราะเราถูกปฏิเสธบ่อยๆ  มันเลยเป็นความรู้สึกที่ทำให้เราลดค่าของตัวเองลงเรื่อยๆ มันอาจจะเป็นสาเหตุนึง ที่ทำให้เราป่วย จนถึงวันนี้ก็ได้

    วันที่เราตัดสินใจเดินออกมา เราไปกินข้าวร้านที่เราตั้งใจ อยากจะไปกินกับเค้าเป็นอย่างแรก เพื่อให้รู้ว่า เราก็ไปได้โดยไม่มีเค้า มันจะได้เริ่มต้นใหม่ 
    แต่ความจริงมันยากกว่านั้นมาก แต่เราก็ต้องอดทน เพราะเค้าชัดเจนแล้วกับทุกอย่าง และทุกอย่างของเค้าก็ไม่ใช่เรา เหมือนเจ็บมามาก แต่สุดท้ายผลลัพธ์ ก็คือ ความเจ็บระดับสูงสุด 

    โกรธตัวเองที่ไม่เดินออกมาตั้งแต่วันแรก เราทำร้ายตัวเองขนาดนี้ได้ยังไง


    ลึกๆ ... เราก็อยากรู้ว่าเค้า Suffer มั้ย ที่เราหายไป 
    แต่ ความจริง คือ ‘เค้าอยู่ได้อย่างมีความสุข’  


    แต่เราก็จะอดทนนะ เพื่อจะ Move on ต่อไป 
    : ) 




เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in