my writings.kurobakana
โพสต์นี้มีเนื้อหาที่อาจไม่เหมาะสมกับเยาวชน [SF] I do love you, still.




  • Theme: Smile




    Pairing: Chwe Hansol x Boo Seungkwan


    Rating: PG18 



    Warning

    - เรื่องนี้มีประเด็น Rape/Non-Con และการฆ่าตัวตาย หากอ่อนไหวในเรื่องดังกล่าวไม่ควรอ่านนะคะ

    - เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องจริงแต่อย่างใด โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน



    ◍ ◍ แนะนำให้ลองฟังเพลง Still ของ Commodores (Long ver.)

















    I do love you,

    Still.







    1



    “คุณเป็นแฟนของพี่ฮยอนจา?” เด็กหนุ่มมองภาพของพี่สาวคนเดียว พี่สาวที่เขารักจับมือกับผู้ชายที่เขาเพิ่งเจอเมื่อสามวันก่อน



    ผู้ชายที่ให้เขายืมร่มในเย็นวันที่ฝนตกกระหน่ำ



    บู ซึงกวานของพี่ฮยอนจา



    “อืม ยินดีที่ได้รู้จักนะ” รอยยิ้มสดใสที่ส่งมาให้ไม่ทำให้คนมองรู้สึกดีเลยแม้แต่นิด



    ตรงกันข้าม ฮันซลชิงชังเจ้าของรอยยิ้มน่ารำคาญนี้เสียด้วยซ้ำ



    เขาเกลียดคน ๆ นี้ ฮันซลคิดเช่นนั้น






    2



    “น่าอิจฉาจังเลยนะครับ”



    “หืม?” ซึงกวานมองคนพูดอย่างไม่เข้าใจ ฮันซลบอกเขาว่าอยากแวะดูวิวริมแม่น้ำฮัน พอเห็นสีหน้าเพื่อนรุ่นเดียวกันและยังพ่วงตำแหน่งน้องชายต่างมารดาของแฟนสาวดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เขาจึงตามใจอีกฝ่ายและยอมมาเดินเป็นเพื่อน



    แม้บางอย่างจะบอกเขาว่าอย่าไว้ใจเด็กหนุ่มลูกครึ่งคนนี้ก็ตาม



    “คุณกับพี่ฮยอนจาน่ะครับ” ฮันซลมองเหม่อไปยังพื้นน้ำราบเรียบตรงหน้า ก่อนจะแค่นหัวเราะ “...ผมนี่ไร้สาระจริง ๆ”



    ซึงกวานมองซีกหน้าด้านข้างของอีกฝ่าย หลากความคิดตีกันในหัว พยายามผลักความคิดด้านร้าย ๆ ออกไป และหาประโยคที่ดีที่สุดสำหรับสถานการณ์น่าอึดอัดเช่นนี้



    “เธอ... น้อยใจฮยอนจาสินะ?”



    ถึงในใจของซึงกวานจะอยากถามว่า ‘เธอรักฮยอนจา รักที่เหมือนฉันรักรึเปล่า?’ ก็ตาม



    “ความรักที่ฮยอนจาให้ฉันน่ะ เล็กน้อยมากเลยนะเมื่อเทียบกับเธอ เขาน่ะคิดถึงน้องชายของเขาตลอดเลยรู้ไหม?” 



    “......”



    “ฉันก็แค่คนนอก ความรักของฉันกับฮยอนจามันขึ้นอยู่ระหว่างเรา มันอาจจะยืนยาวหรือสั้นกุดก็ได้... แต่กับเธอ ความรักที่เขาให้ มันอยู่กับเธอตลอดนะ ความรักระหว่างพี่น้องน่ะแข็งแรงจะตายไป”



    เด็กหนุ่มร่างเล็กกว่ายกมือขึ้นลูบหัวคนที่ยืนข้าง ๆ ตนอย่างลืมตัว แต่เมื่อไม่เห็นปฏิกิริยาต่อต้านกลับมา เขามอบรอยยิ้มที่แม่บอกว่าใครเห็นก็ต้องรู้สึกดีให้อีกฝ่ายไป



    “ยิ้มได้แล้วนะ ไอ้เสือ”






    3



    วันนี้พ่อกับแม่ของเขาไปต่างประเทศ ส่วนฮยอนจาไปแข่งขันตอบปัญหาวิชาการที่ปูซาน



    ฮันซลยกยิ้มกับภาพที่เขาเห็นในตอนนี้



    “อย่าทำแบบนี้...” ซึงกวานเอ่ยเสียงสั่น พยายามอย่างยิ่งที่จะผลักร่างของเขาออกห่างจากตน ยาที่ผสมในโคล่าเริ่มออกฤทธิ์ทีละน้อย



    เด็กหนุ่มอาศัยร่างกายที่สูงใหญ่กว่ากดร่างร้อนผ่าวลงบนเตียงนอน ดวงตาจับจ้องใบหน้าที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตา ผิวกายนวลเนียนภายใต้ยูนิฟอร์มสีขาวที่กระดุมเสื้อกว่าครึ่งถูกปลดออก ภาพตรงหน้าเร้ากำหนัดในตัวเด็กหนุ่มอายุ 18 ได้เป็นอย่างดี



    “ได้โปรด” ฮันซลหรี่ตามองเจ้าของวาจาอ้อนวอนแล้วนึกเวทนา เขาไล้ริมฝีปากไปตามลาดไหล่ขึ้นไปบนลำคอ ก่อนจะกดจูบเนื้ออ่อนข้างใบหูนิ่ม



    “คุณ... ไม่ควรเข้ามาในชีวิตของเธอเลย” เขากระซิบเสียงเย็น “ทั้งที่เรา... น่าจะเป็นเพื่อนกันได้แท้ ๆ”



    มือลูบไล้ไปตามเนื้อตัวสั่นเทา พลางลอบสังเกตใบหน้าแดงก่ำด้วยแรงอารมณ์ของคนข้างใต้



    “ซึงกวาน”



    เขาตัดสินใจแล้วที่จะให้บทเรียนกับคนที่จะมาแย่งของของเขา



    “มันคือความผิดของคุณ”






    4



    ตั้งแต่เหตุการณ์วันนั้น กว่าซึงกวานจะมาเรียนตามปกติได้ใช้เวลาเกือบเดือน



    พร้อมกับข่าวลือหนาหูว่าเด็กหนุ่มจะย้ายกลับบ้านที่เชจูหลังจากจบการศึกษา



    ใบหน้าสดใสหมองลงอย่างเห็นได้ชัด แต่ซึงกวานก็คือซึงกวาน เขาคิดว่าตนแข็งเข้มกว่าใคร สามารถยิ้มและหัวเราะได้ตามปกติ 



    รวมทั้งตัดสมาชิกครอบครัวชเวออกจากชีวิตโดยไม่คิดจะร่ำลากันแม้แต่นิดเดียว



    ฮยอนจาพยายามติดต่อเขาหลายครั้ง แต่เด็กหนุ่มกลับตอบเธอไปสั้น ๆ ว่า ‘ฉันมีคนอื่นแล้ว’



    โชคดีที่เขากับเธออยู่คนละโรงเรียนกัน



    โชคดีจริง ๆ 



    หากแต่ความเข้มแข็งของเด็กหนุ่มมลายหายไปแทบจะทันทีที่เห็นชเว ฮันซล ยืนรอใครสักคนหน้าโรงเรียนของเขา



    ที่เลวร้ายไปกว่านั้น เขาคือคนที่อีกฝ่ายกำลังรอ



    “ผม... ขอโทษ...” ประโยคแรกที่ฮันซลเอ่ยขึ้น น้ำเสียงสั่นเทาเกินกว่าจะเชื่อได้ว่าคน ๆ นี้เป็นคนเดียวกับเด็กหนุ่มใจร้ายที่ใช้กำลังข่มเหงเขา



    นั่นทำให้ซึงกวานหวาดระแวง



    “ผมรู้ว่าสิ่งที่ผมทำมัน—”



    “อย่าเจอกันอีกเลย” 



    “ผม...”



    “อย่า!” ดวงตากลมเบิกกว้างเมื่อเห็นฮันซลเดินเข้ามา เขาขยับหนีพลางถอยห่างในทันที น้ำตาไหลอาบแก้มจนไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมา



    “ฉันว่าฉันพูดชัดแล้วนะ ถ้าเธออยากขอโทษ ก็อย่าได้เจอกันอีก...”



    “ผมยอม—”



    “ออกไป!” 



    “......”




    “อย่าเข้ามาใกล้เด็ดขาด”



    “...ผมขอโทษ”



    ซึงกวานกะพริบตาไล่หยาดน้ำที่เอ่อคลอ เขาเกลียดคำขอโทษที่ช่วยแก้ไขอะไรไม่ได้เช่นนี้เหลือเกิน



    “ลาก่อน...” 






    5



    ชีวิตของชเว ฮันซล เหมือนหนังตลกร้ายสักเรื่อง



    เขาเข้าใจมาตลอดว่าซึงกวานสามารถดูแลตัวเองได้ดี ใช่ ภายนอกอีกฝ่ายดูเป็นเช่นนั้น ก่อนที่ทุกอย่างที่เขาเคยคิดจะพังไม่เป็นท่า



    ฮยอนจาวิ่งกระหืดกระหอบมาเคาะประตูห้องของเขากลางดึกคืนหนึ่ง ร้องไห้ขอให้เขาไปส่งที่โรงพยาบาล บอกว่าอดีตแฟนหนุ่มของเธอพยายามฆ่าตัวตาย แต่ไม่สำเร็จ



    เลือดในกายของเขาเย็นเยียบ



    เด็กหนุ่มรอจนอาการของซึงกวานดีขึ้น ก่อนหน้านั้นเขารวบรวมความกล้าเพื่อบอกความจริงกับพ่อแม่ของเขา ฮยอนจา และพ่อแม่ของซึงกวาน เขายอมรับทุกอย่าง ไม่ว่าผลที่ตามมาจะเจ็บปวดเพียงใด



    เขาแค่อยากแก้ไขสิ่งที่ผิดพลาด



    “ดูสิ่งที่เธอทำกับฉันสิ...”



    แต่มันไม่ง่ายขนาดนั้น



    “ฉันเหมือนตกนรกทั้งเป็น กลัวทุกอย่าง ระแวงทุกอย่าง เธอทำกับฉันแบบนี้ได้ยังไง?!”



    มือที่มองไม่เห็นฉีกทึ้งหัวใจของฮันซลเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย หยาดน้ำตาไหลอาบแก้มของคนตรงหน้าช่างน่าสงสาร เขามองเจ้าของร่างเล็กที่สะอื้นไห้จนไม่อาจต่อว่าอะไรเขาได้ 



    เด็กหนุ่มอยากเข้าไปหา อยากปลอบประโลม แต่พอเห็นสีหน้าตื่นกลัวของอีกฝ่าย เขาไม่อาจทำสิ่งใดได้เลย นอกจากยืนนิ่ง



    หากเขาย้อนเวลากลับไปได้ เขาจะไม่ทำเช่นนั้นกับซึงกวานเป็นอันขาด



    ฮันซลเกลียดตัวเองในวันนั้น



    และเกลียดยิ่งกว่า... ที่เขาไม่อาจย้อนเวลาได้ดังใจปรารถนา



    ผลของการกระทำของเขากำลังฆ่าซึงกวานทั้งเป็น



    “ฉันไม่อยากเห็นหน้าเธออีก”



    “ได้โปรด...” เขาอ้อนวอน “ให้ผมช่วยคุณ”



    “ออกไป!”



    “ให้ผมได้รักษาคุณ... ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปี ผมสัญญา ผมจะทำให้คุณกลับมาเป็นเหมือนเดิม”



    ประโยคของเขาทำให้อีกฝ่ายร้องไห้หนักกว่าเก่า



    “ไม่มีทาง...” ซึงกวานเอ่ยเสียงแผ่ว “ฉัน... ไม่มีทางกลับไปเป็นเหมือนเดิม...” 




    “ไม่มีวัน...”







    6



    กว่าสองปีแล้วที่ฮันซลอยู่เคียงข้างเขา



    ฝนดาวตกในตอนนี้ช่างสวยงาม เป็นของขวัญวันเกิดปีที่ 20 ที่ฮันซลมอบให้เขา



    หากเขากับอีกฝ่ายรู้จักกันในสถานการณ์ที่ดีกว่านี้ 



    เขาคงเป็นคนที่โชคดีที่สุดในโลก



    แม้เขาอยากเป็นคนที่โชคดีคนนั้นเพียงใด แต่ก็รู้ดีกว่าใครว่ามันไม่มีทางเป็นไปได้



    “ผมจะรอวันที่คุณกลับมายิ้มอีกครั้ง”



    เขามองเด็กหนุ่มร่างสูงที่หันมายิ้มให้ ขณะขยับมือมากุมมือของเขาไว้หลวม ๆ



    “ผมรักคุณนะ”



    ซึงกวานหลุบตาลง คำสารภาพที่เรียบง่ายมีผลกับจิตใจของเขาจนอยากจะร้องไห้ออกมา เขาจึงเลือกที่จะเงียบ รู้สึกผิดไม่น้อยที่ทำให้ฮันซลต้องผิดหวังซ้ำแล้วซ้ำเล่ากับความเฉยชานี้



    บาดแผลครั้งนั้นใหญ่กว่าที่เขาคิด



    เขาทั้งสองนั่งอยู่ด้วยกันท่ามกลางอากาศเย็นสบายและความเงียบสงบอยู่พักใหญ่ 



    ซึงกวานเงยมองผืนฟ้าสีดำสนิทที่เต็มไปด้วยดวงดาวระยิบระยับ ก่อนจะเอ่ยถามในสิ่งที่ค้างคาใจมานานแสนนาน



    “ฮันซล...”



    “ถ้าฉันยิ้ม... เธอจะมีความสุขใช่ไหม?”



    เจ้าของชื่อมองหน้าเขา



    “ถ้าคุณยิ้มเพราะอยากยิ้ม ยิ้มเพราะคุณมีความสุข... ใช่ ผมจะมีความสุข” 



    “......”



    “อันที่จริง แค่ได้อยู่กับคุณ... ได้ดูแลคุณ ผมก็มีความสุขมากพอแล้ว”



    เด็กหนุ่มลูกครึ่งยิ้มให้เขาอีกครั้ง รอยยิ้มนี้งดงามราวดวงดาวที่ส่องสว่างในคืนมืดมิด งดงามจนดวงตาของเขาพร่ามัว



    ซึงกวานยิ้มให้กับภาพตรงหน้า 



    พร้อมทั้งสัญญากับตัวเองว่าจะจำรอยยิ้มที่สวยงามนี้... ไปตลอดทั้งชีวิตของเขา






    7



    “ฉัน... ไม่เคยมีความสุขเลยตั้งแต่วันนั้น”



    “ฉันอยากยิ้มให้เธอมากกว่านี้ ขอโทษด้วยนะที่ทำให้ไม่ได้”



    “นี่อาจเป็นวิธีที่ดีที่สุด แต่นั่นไม่ใช่ความผิดของเธอ ทั้งหมดคือการตัดสินใจของฉัน ทั้งหมดเป็นเพราะฉันที่ไม่สามารถจัดการตัวเองได้... อย่าโทษตัวเองหรือจมปลักกับมัน ฉันให้อภัยเธอตั้งแต่วันเกิดของฉันแล้ว มันเป็นวันเกิดที่วิเศษที่สุดเลย”



    “ฉันน่ะ ชอบรอยยิ้มของเธอมาก ๆ หวังว่าเธอจะยิ้มบ่อย ๆ นะ”



    “เธอคงจะร้องไห้อยู่แน่ อย่าคิดมากนะ ถึงจะห้ามความคิดของเธอไม่ได้ แต่ถ้าเธอรักฉัน... ช่วยใช้ชีวิตที่เหลือแทนฉันด้วย มีความสุขแทนฉันทีนะ”



    “ฉันรักเธอ ฮันซล ขอโทษที่ไม่ได้พูดประโยคนี้ต่อหน้าเธอ แต่ฉัน... ฉันรักเธอจริง ๆ”




    “ลาก่อน ไอ้เสือ”




    “จากซึงกวาน”










    End.
















    ◍ ◍ talk with me free wifi :


    - ขอโทษนะคะ (กราบ) เรื่องโทนนี้จบแบบแฮปปี้เอนดิ้งไม่ได้จริงๆ


    - จำไม่ได้ว่าทำไมถึงเขียนเรื่องนี้ออกมา น่าจะเป็นช่วงที่เคยถกกับเพื่อนว่าถึงฝ่ายคนกระทำจะดีขนาดไหนก็ไม่น่าจะทำใจรักได้อย่างมีความสุขหรอก ยิ่งเรื่องนี้จิตใจฝ่ายถูกกระทำบอบช้ำพอสมควรและเป็นบาดแผลในใจที่ใหญ่มากด้วย


    - ไม่ค่อยเจอฟิคที่เขียนคาร์น้องฮันซลร้ายๆเท่าไหร่ เคยเจอแค่เรื่องเดียว อ่านแล้วกลัวน้องมาก เลยอยากลองเขียนอะไรประมาณนี้ซักครั้ง (กราบน้องงามๆสามที คือตัวจริงน้องน่ารักน่าหยิกมาก พี่ขอโทษ)


    - น่าจะไม่เขียนอะไรแนวนี้อีกแล้ว ดำดิ่งมาก


    - มีอะไรติชมกันได้ที่ #kurofics ในทวิตภพหรือจะคอมเมนต์ตรงนี้ก็ได้นะคะ น้อมรับฟังเสมอ



    - enjoy reading ♡




Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in
E_choom (@nalin-0116)
อยากเมนท์ให้ค่ะ แม้ไม่รู้จะพิมพ์อะไรดี อันที่จริงเราไม่ค่อยชอบอ่านอะไรที่เกี่ยวกับประเด็น rape เลยค่ะ ตอนแรกคิดอยู่ว่าถ้าอ่านจบแล้วมันเป็น happy ending คงจะไม่ค่อยรู้สึกอะไรเท่าไหร่ แต่พออ่านจนจบแล้วมันไม่ใข่แบบที่คิดก็รู้สึกว่ามันจริงมากเลยค่ะ สิ่งที่ซึงกวานรู้สึกมันจริงมาก ๆ เลย TT แต่แค่การมีความรักแค่อย่างเดียว มันใช้เป็นเหตุผลเพื่อให้เราไปต่อไม่ได้จริง ๆ กับสิ่งที่เคยเจอมา อะไรแบบนี้ แง (แต่ชอบมากเลยค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ💕)
kurobakana (@kurobakana)
ขอบคุณมากๆนะคะ 🥰
mimiewwii (@mimiewwii)
เคยเล่นแท็กในทวิตสำหรับเรื่องนี้แล้ว แต่เรารู้สึกว่ากับเรื่องนี้นี่อยากเม้นมากจริงๆ เราชอบการบรรยายของไรท์ที่มันดูเรียลไปหมด จังหวะดีมาก เราอ่านไปบีบหัวใจไปแง สงสารน้องกวานมาก ถึงจะไม่ชอบที่น่อนทำแบบนี้แต่ก็อดยอมรับไม่ได้ว่าสงสารเจ้าน่อนตอนกลับตัวแล้วด้วยเหมือนกัน เป็นตอนจบที่เราไม่ได้คาดหวังเลยค่ะ แต่พอเห็นเหตุผลของไรท์แล้วก็รู้สึกเห็นด้วยมากว่าเรื่องโทนนี้ไม่ควรจบแฮปปี้
kurobakana (@kurobakana)
ตอนแต่งแรกๆก็ปรับไปปรับมาเยอะเหมือนกันค่ะ แต่งท่อนรองสุดท้ายกับสุดท้ายนี่หน่วงมาก ขอบคุณนะคะ