บุหลันดั้นเมฆpiyarak_s
บทที่ ๑๖
  • เมฆอาบน้ำอยู่ที่ชานเรือน แม้เป็นผู้ชายด้วยกัน ไม่มีอะไรต้องเขินอาย แต่เดือนคิดว่าย่อมเป็นการดีกว่าถ้าจำไม่มอง ระหว่างที่อีกฝ่ายชำระร่างกาย อย่างไรก็ตาม ความรู้สึกที่ถูกกดซ่อนไว้ในใจก็ดึงดันจะให้ทำสิ่งที่ตนคิดว่าไม่ควรจนได้ 

    เดือนที่นั่งมองดวงจันทร์ที่ส่องสว่างท่ามกลางหมู่เมฆยามราตรีและฟังเสียงน้ำจากฝักบัวตะกั่วที่ไหลกระทบร่างกายของชายหนุ่มที่เขาหันหลังให้ ค่อย ๆ เบนหน้าหันไปเหลือบมอง.. สักแวบหนึ่งคงไม่เป็นไร


    สิ่งที่เขาเห็นคือแผ่นหลังของชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนตั่งเตี้ย หยาดน้ำจากฝักบัวที่ไขเปิดหล่นกระทบผิวเนื้อ ทั้งหลัง ไหล่ และท่อนแขนที่ยกขึ้นเสยผมที่เปียกชุ่มด้วยน้ำที่หยดไหลลงมาตามร่างกายจนถึงผ้านุ่งที่เปียกจนแนบเนื้อ แสงตะเกียงและแสงจันทร์เบื้องบนฉายจับผิวพรรณนวลสะขาดที่พราวด้วยหยดน้ำ
    ในเวลานั้น เดือนรู้สึกเหมือนลมหายใจของตนเองสะดุดหยุดลงชั่วขณะกับภาพของคนตรงหน้า


    แต่ไหนแต่ไร เมฆไม่ใช่คนตัวใหญ่ล่ำสันแบบทหาร ทว่ารูปร่างสูงโปร่งประเปรียวสมส่วนเหมือนตัวพระในบทละครหรือกลอนนิทานที่เดือนเคยอ่านผ่านตามา ถึงอย่างนั้น คนเอวบางร่างน้อยเหมือนนายละครที่มีบางคนกระเซ้าก็แข็งแรงกว่าที่ใครคิดมากนัก เดือนรู้ดี และยังจดจำคราวที่เมฆเคยอุ้มเดือนจากพื้นขึ้นขี่คอในคราวที่พากันไปชมงานมหรสพในวัดประยุรวงศาวาทได้อย่างไม่ยากเย็น บนไหล่ของเมฆมีแต่ความมั่นคง แม้ในยามที่อีกฝ่ายกำลังหัวเราะเสียงกังวาน และในเวลานี้ หลังและไหล่ของชายหนุ่มที่เคยอุ้มเดือนตัวน้อยไว้นั้นก็ยังคงแข็งแกร่งเหมือนเดิม หรือยิ่งกว่าเมื่อต้องแบกรับภาระหนักในหน้าที่การงานกับครอบครัวของตนเองเพิ่มขึ้น 


    แผ่นหลังของเมฆเป็นแผ่นหลังของคนที่แบกรับหลายสิ่งหลายอย่างไว้เพื่อคนอื่น และเป็นแผ่นหลังที่เดือนอยากเข้าไปสอดสองแขนเข้าไปโอบกอดเอาไว้โดยที่อีกฝ่ายไม่ต้องเอื้อมคว้าหาเขาก่อน และกระซิบบอกว่า เขาพร้อมจะแบ่งแบกสิ่งที่อีกฝ่ายรับไว้ให้ผ่อนเบาลงมาเท่าที่จะทำได้ อยากช่วยทั้งที่ยังไม่แน่ใจนักว่าจะช่วยอย่างไร


    “เดือน”


    เสียงเรียกของเมฆที่หันมาหาโดยที่เดือนไม่ทันตั้งตัวทำให้ เขาสะดุ้งเฮือก 


    “พ่อเดือนได้ยินเสียงอะไรแปลก ๆ ที่ด้านล่างนั่นไหม” 


    คำถามของเมฆที่หมุดปิดฝักบัว ลุกขึ้นยืน แล้วเดินตรงเข้ามาหาทำให้เด็กหนุ่มลืมอาการสะดุ้งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ของตนเองไปทันที และพยายามเงี่ยหูฟังเสียงที่อีกฝ่ายพูดถึง 


    เมฆไม่ได้หูฝาด เพราะท่ามกลางเสียงแมลงและนกกลางคืนมีเสียงหนึ่งที่แม้แผ่วเบาจนเกือบจับไม่ได้ก็ยังเป็นเสียงแปลกปลอมที่สามารถจับสังเกตได้ถ้าฟังให้ดี


    เสียงนั้นเป็นจังหวะคล้ายเสียงฝีเท้าที่ก้าวย่างช้า ๆ อย่างระแวดระวัง 


    ระแวดระวังจนไม่เป็นธรรมชาติ


    เดือนหันไปสบตากับเมฆเป็นเชิงถาม ฝ่ายหลังส่ายหน้าช้า ๆ และใช้แขนกันเขาให้ถอยไปอยู่ด้านหลัง ในขณะที่ตนเองสืบเท้าไปข้างหน้า ชะเง้อเงี่ยหูฟังพลางมองไปตามทิศทางที่ได้ยินเสียง ซึ่งน่าจะใกล้กับบริเวณเรือนคนใช้เดิมที่เดี๋ยวนี้ใช้เป็นที่พักของพวกพะทำมะรงหรือผู้คุมนักโทษ โดยมีตะรางที่ใช้ขังนักโทษอยู่ใต้ถุนเรือน แต่ดูเหมือนว่าจะไม่มีใครที่อยู่ทางนั้นมีหรือรับรู้ความเคลื่อนไหวอะไรเลยแม้แต่น้อย 


    เมฆวางตะเกียงลงบนตั่งข้างที่อาบน้ำ รับผ้าแห้งจากเดือนมาพันทับแล้วผลัดเอาผ้าเปียกออก และนุ่งผ้าผืนใหม่ขึ้นโจงอย่างคล่องแคล่วและรวดเร็ว ก่อนหยิบเอาตะเกียงขึ้นมาถือไว้ 


    “ให้กระผมไปด้วย เกิดอะไรขึ้นจะได้ช่วยกันได้” เดือนบอก คนอายุมากกว่านิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งก็พยักหน้า 
    แต่แล้วเสียงหนึ่งที่ดังขึ้นเหมือนคนสะดุดล้มก็ทำให้ชายหนุ่มต่างวัยต่างชะงัก 


    “นั่นใคร”


    เมฆร้องถามออกไป


    มีความเงียบเกิดขึ้นชั่วอึดใจ ก่อนแสงไฟจากบนเรือนพักของผู้คุมจะสว่างขึ้น


    “กระผมเองขอรับ” คำตอบนั้นดังขึ้นมาจากด้านใต้ของเรือน “ขำเองขอรับ” 


    ขำเป็นหนึ่งในผู้คุมที่อาศัยอยู่ในบริเวณเรือนพักในเขตบ้านของพระยาสุจริตวินิจฉัย เป็นผู้คุมที่อายุน้อยที่สุดในหมู่ผู้คุมที่ทำงานอยู่ ชายหนุ่มไม่ได้เกิดในพระนคร เป็นคนนครสวรรค์ที่ติดตามญาติผู้พี่มารับราชการ


    “ลงเรือนมาค่ำมืด ทำไมจึงไม่ถือไต้หรือเอาตะเกียงลงมาด้วย” 


    “กระผมปวดท้องกะทันหัน เลยลุกออกมา ที่ไม่ได้จุดไฟเพราะกลัวทำเสียงดังให้คนอื่นสะดุ้งตื่นขอรับ” เสียงชายหนุ่มตะกุกตะกัก “กราบขออภัยคุณเมฆด้วยขอรับ” 


    มีบางอย่างที่ฟังแล้วไม่สมเหตุสมผลเท่าใดนัก เดือนฟังแล้วหันไปมองเมฆที่ยืนบนชานเรือนมองลงไปยังชายหนุ่มที่ยืนอยู่เบื้องล่าง แสงไฟจากไต้ที่นายมั่น หัวหน้าพะทำมะรงจุดขึ้นส่องจับร่าง แต่เงาที่เกิดขึ้นทำให้มองเห็นสีหน้าของคนที่ต้องสงสัยว่าเป็นเจ้าของเสียงแปลกปลอมนั้น


    “เอาเถิด ไม่มีอะไรแล้วก็ไปนอน” เมฆว่า “วันหลังจุด ไฟจุดตะเกียงลงมาด้วย เจองูเงี้ยวหรือตะขาบกัดก็จะเจ็บตัวอย่างไม่ควรที่” 


    ไม่มีคำใดของชายหนุ่มที่เป็นการกล่าวหาปรักปรำว่าขำทำผิด แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าผู้พูดจะเชื่อ


    เดือนสบตากับเมฆ ฝ่ายหลังสบตาตอบกลับมา 


    “เสียเรื่องเสียแล้ว พ่อเดือนกลับไปนอนเถอะ วันหลังค่อยคุยกัน”



    To be continued... 
Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in
smile515903 (@smile515903)
น้องเดือน! ทำไมถึงเป็นเด็กแบบนี้คะ! ไปแอบดูพี่เขาอาบน้ำ! ฮืออออ ขอพี่ดูด้ว--
ฉากบรรยายรูปร่างคุณพี่ด้วยการแทนตัวพระในละครนี่มัน...คุคิคึกคักฮิฮิฮ่าฮ่า จังเลยค่ะ /ยิ้มขวยเขิน
ในส่วนของนายขำนั้น จะรอความคืบหน้าในตอนต่อไปนะคะ

ขอบคุุณมากค่ะ ;-;
piyarak_s (@piyarak_s)
@smile515903 55555 ก็ต้องโทษพี่เขาด้วยนะคะ มาอาบตรงชานเรือนให้น้องเห็น
อยากรู้เลยค่ะ ว่าภาพตัวพระในละครที่เห็นนี่เป็นยังไง XD

ขอบคุณเช่นกันค่าา
yemaoziwnk (@yemaoziwnk)
จริงๆแล้ว อาจจะต้องเป็นพี่เมฆหนีไปหรือเปล่าคะ555555
อ่านสองตอนนี้แล้วมันยุบยิบๆในใจ เหมือนสำผัสอะไรในตัวน้องได้ ว่าน้องไม่ได้มาเล่นๆแล้ว ทั้งร่างกายที่ยังสูงโตได้อีก ต่อยตีก็ได้ ดูแลพี่เมฆดีๆนะลูก ....
นายมั่นจะเป็นคนของใครใช้ให้แฝงตัวมาทำไรหรือเปล่า เรื่องนั้นไว้ก่อน มาขัดบรรยากาศพระนายที่กว่าเขาจะได้อยู่ด้วยกันนานๆสักทีนี่เคืองมาก55555 // ♡พี่เดือนเซ็กซี่บอยพระนคร
piyarak_s (@piyarak_s)
@yemaoziwnk 55555 น้องจริงจังที่สุดก็คือเรื่องพี่เมฆนี่ล่ะค่ะ ไม่มีอะไรจริงจังมากไปกว่านี้แล้ว ตอนนี้พี่ดูแลน้อง ต่อไปต้องรอดูว่าน้องจะดูแลพี่ได้ไหมนะคะ

ส่วนเรื่องนายขำต่อไปจะมีเฉลยแน่นอนค่ะ ไม่นานเกินรอ ^^
wj_2301 (@wj_2301)
พ่อเดือนต้องหักห้ามใจแค่ไหนไม่หันไปดูสุดท้ายก็หันมองนิดนึง5555พ่อเดือนของพี่เมฆ
piyarak_s (@piyarak_s)
@wj_2301 โปรดให้อภัยฮอร์โมนของหนุ่มน้อยด้วยค่ะ 5555
Ornalin Eyck Pimsamsee (@fb2102545806457)
อาบน้ำด้วยกั—-
คิดดีไม่ได้เลยค่ะ /พ่อเดือนหนีไป!!!
piyarak_s (@piyarak_s)
@fb2102545806457 เดี๋ยววว จะให้น้องหนีไปไหนคะ!!!