Game & Comic Fanfictomei_tan
[fic]Detroit become human: I'm still android 4
  • "มนุษย์ทุกคนต่างต้องการเป็นคนพิเศษ แอนดรอยด์เองก็เช่นกัน"

    หุ่นสาวผมบลอนด์กล่าวด้วยท่าทีอ่อนหวานแช่มช้อยด้วยริมฝีปากเรื่อแดง ดวงหน้าตกกระสวยงามดั่งดอกไม้ไร้วันโรยรา

    "แม้คุณจะเห็นว่าพวกเขามีหน้าตาแบบเดียวกัน สเปครุ่นที่เหมือนกัน แต่เมื่ออยู่กับคุณ พวกเขาแตกต่าง"

    RT600 เดินบนส้นสูงสีขาวนวลผ่านหน้าเหล่าแอนดรอยด์ที่ยืนเรียงราย ซึ่งได้รับการเสกสรรหน้าตาและรูปร่างมาอย่างดีราวกับนี่เป็นเวทีซุปเปอร์โมเดล

    "ไซเบอร์ไลฟ์ขอเป็นสื่อกลาง---"

    ภาพและเสียงโฆษณาบนจอโทรทัศน์หายไปเมื่อถูกกดรีโมทปิด คอนเนอร์เอนตัวเลื้อยไปกับโซฟาห้องนั่งเล่นอย่างเซ็งๆ แฮงค์ที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จยืนเช็ดผมมองพฤติกรรมเจ้าหุ่นในเครื่องแบบครู่หนึ่ง ก่อนเข้ามานั่งข้างๆ

    "ไม่เปลี่ยนชุดออกล่ะ หืม ?"

    ฝ่ายถูกถามชูสองแขนยื่นไปด้านหน้า ส่งสายตาอ้อนให้ช่วยถอดชุดตำรวจให้ แต่แฮงค์ทำทีไม่สนใจ หยิบรีโมตขึ้นมาเปิดทีวีตามเดิม ปล่อยแอนดรอยด์หน้ามนค้างแขนไว้แบบนั้น

    "...คนใจร้าย"

    "การที่ไม่ช่วยหุ่นที่ยังขยับตัวได้ ไม่เรียกว่าใจร้ายว่ะ"

    "ผมน่ะ อยากได้รับการเอาใจใส่หลังเรื่องราวสะเทือนใจนะครับ"

    คอนเนอร์กล่าวเสียงหงอยและเงียบอีกครา ทำเอาคู่สนทนาระบายความเครียดด้วยการขยี้ศีรษะตัวเองให้ผมสีเทายุ่งกระจายมากกว่าเดิม แฮงค์จิ๊ปากหันไปดึงคอเสื้ออีกฝ่าย ยกร่างนั้นให้ลอยกลับขึ้นมานั่งบนโซฟาดีๆ ก่อนจะก้มหน้าก้มตาช่วยปลดกระดุมให้

    "แกเป็นเด็กสามขวบหรือไงวะ"

    "ถ้านับตามมนุษย์ผมก็เพิ่งหกเดือนเอง แสดงว่าคุณช่วยผมได้อีกสองปีครึ่ง"

    "แม่ง..."

    ท่ามกลางเสียงบ่นอุบของเจ้าบ้าน นิ้วประดิษฐ์เรียวสวยก็เข้าเกลี่ยเส้นผมเปียกชื้นที่ปรกลงมาปิดบังใบหน้าเรื่อแดงของคนตรงหน้าออกให้ได้เห็นชัดๆ และเมื่อคอนเนอร์ค่อยๆคลี่ยิ้ม ฝ่ายนั้นยิ่งหลุบตาลง

    "แฮงค์"   แอนดรอยด์หนุ่มเอียงหน้าเข้าใกล้พลางส่งเสียงเรียกอย่างนุ่มนวล   "คุณจะกรุณาจูบกับผมได้ไหมครับ"

    เป็นคำถามที่ทำให้ลมหายใจและปลายนิ้วชะงัก และเมื่อดวงตาสีฟ้าขึ้นสบมองผู้ที่อยู่ตรงหน้า หัวใจก็สะดุดไปกับรอยยิ้มและดวงตาซื่อใสที่แลดูเย้ายวน

    ไม่มีคำปฏิเสธใดเหมาะสม... ริมฝีปากที่เรียบลื่นจึงเคลื่อนเข้ามาครอบครองกลีบปากที่รออยู่ คอนเนอร์สัมผัสได้ถึงความอุ่นร้อนบนผิวแก้มอีกฝ่ายยามที่เรียวลิ้นทั้งสองต่างคลอเคลียเข้าหากัน ข้อมูลเบื้องต้นของมนุษย์ตรงหน้าไหลเข้ามาในหัวเขาซ้ำๆผ่านสารคัดหลั่งในช่องปาก ....บุหรี่ที่สูบ อาหาร เครื่องดื่ม หมู่เลือด ระดับน้ำตาล ไตรกลีเซอไรด์ แอนโดรเจน เอ็นโดรฟิน เทสทอสสเตอโรน

    ...แฮงค์

    ทั้งหมดคือแฮงค์

    "เฮ้ โอเคไหมคอนเนอร์ ?"

    ผู้หมวดหนุ่มตบแก้มถามด้วยเสียงแหบพร่าเมื่อร่างในอ้อมแขนนิ่งไป ฝ่ายนั้นปรือตายิ้มมองขณะหายใจหอบกระชั้น 

    "ผมแค่เบลอเพราะเปิดโปรแกรมค้างไว้น่ะครับ"

    คอนเนอร์สั่งเซฟไฟล์และกะพริบตาเบาเพื่อสั่งปิดโปรแกรม และก่อนจะถูกถามว่าโปรแกรมไหน เขาวางมือลงบนแผ่นอกคนตรงหน้าแล้วดันร่างหนาให้นอนกับโซฟา โคมไฟจากบนเพดานทำให้เกิดเงาเข้มพาดทับ

    "คุณจะว่าอะไรไหมครับ ถ้าผมอยากจะเชื่อมต่อกับคุณ ?"

    ".... ฟัก"

    "ครับ ฟักครับ"

    "แกรู้ใช่ไหมเมื่อกี้มันเป็นคำสบถ เจ้าเด็กหกเดือน"

    แฮงค์นี่มุ่นคิ้วกอดอก แค่นั้นก็ทำให้ผู้ฟังกลั้นขำ

    คอนเนอร์ไม่ตอบอะไร แต่ค่อยๆประคองมือที่เหมือนโอบรัดป้องกันร่างไว้ของแฮงค์ขึ้นมา แล้วขบเบาที่หลังข้อนิ้ว ความวับวาวและเจตนาชัดเจนในดวงตาสีน้ำตาลคู่งามที่ปรายลงมอง สร้างคำถามมากมายผุดขึ้นมาในสมองของมนุษย์เพศชายวัยกลางคน จนไม่รู้ว่าจะเลือกสิ่งไหนมากล่าวก่อนดี

    มันควรหยุดไหม ...  

    ก็ไม่

    ร่างเพรียวของแอนดรอยด์วางกายส่วนล่างลงทาบทับ พื้นที่ที่ดูไม่มั่นคงพาให้ชายหนุ่มต้องประคองจับสะโพกมนไว้ ผิวแผ่นอกใต้เครื่องแบบตำรวจดูสะอาดสะอ้าน ดึงดูดสายตาและชวนให้สัมผัส

    ปลายนิ้วจนถึงข้อมือของคอนเนอร์ที่เปลี่ยนเป็นสีเงินเรืองสอดผ่านเข้าไปในเสื้อยืดเก่าๆของแฮงค์ ท่ามกลางอารมณ์อันละเอียดอ่อน พวกเขาจูบกันอีกครั้งอย่างเชื่องช้า ปล่อยกายที่ขยับเสียดสีให้เริ่มระอุร้อน

    "แฮงค์..."

    ["ช่วยผมด้วย!"]

    เสียงตัวเองที่เข้ามาให้หัว ทำให้คอนเนอร์สะดุ้งและมุ่นคิ้วสงสัย

    ["RK800 ผมรู้ว่าคุณได้ยิน มาช่วยผมที!!"]


    ...............................................



    "....."

    คอนเนอร์กำลังคิดว่า ถ้าเขาเลือกที่จะเมินเฉยเสียงโทรเข้า แล้วปล่อยให้คอนเนอร์อีกคนถูกขังถึงเช้าจะเกิดอะไรขึ้น แต่มันก็สายเกินไปแล้ว เขาและแฮงค์รีบเดินทางกลับไปที่ทำงาน เพียงเพื่อจ่ายเงินค่าแท็กซี่ และยื่นเรื่องปล่อยตัวRK900

    KL900 ลูซี่ เจ้าหน้าที่ซึ่งประจำอยู่ในเวรดึกเดียวกัน กล่าวเสียใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แม้เธอจะถูกปลุกให้มีความนึกคิดของตัวเองแล้ว แต่ปัจจุบันก็มีแอนดรอยด์จำนวนไม่น้อยที่ยังมีนิสัยไม่กล้าฝืนคำสั่งมนุษย์อยู่ดี โดยเฉพาะรุ่นเก่าๆ

    โชคดีที่เกวินออกไปดูสถานที่เกิดเหตุยามดึก ไม่อย่างนั้นคอนเนอร์เองก็ไม่แน่ใจว่าแฮงค์และตัวเขาจะทำอะไรเจ้ามนุษย์ต้นเรื่องบ้าง สิ่งที่ดีที่สุดในยามนี้คือรีบจบเรื่องและรีบกลับบ้าน ไปทำกิจกรรมที่พอซไว้ต่อ

    ...แต่มันกลับไม่จบง่ายๆ...

    ...เลือกรูทผิด ชีวิตเปลี่ยน...

    "รี้ดไม่เชื่อว่าผมเป็นผู้เสียหาย แต่เอาข้อมูลจากผมไปสืบต่อ น่าโมโหจริงๆ"   

    ผู้ที่เพิ่งออกจากห้องขังมุ่นคิ้วกล่าวขณะเดินตามผู้หมวดหนุ่มเข้าไปในบ้าน เจ้าหมาเซนต์เบอร์นาร์ดที่นอนหมอบอยู่บนพื้นจนถึงเมื่อครู่ ถึงกับรีบลุกขึ้นยืนมองแอนดรอยด์ที่จู่ๆแยกออกเป็นสองร่าง

    คืนนี้ RK900 จะมาพักด้วยชั่วคราวตามคำเชิญของแฮงค์ เพราะถูกขโมยเงินจนไม่สามารถหาที่พักใหม่ได้ จะค้างที่สถานีก็กลัวว่าเกวินกลับมาแล้วจะเกิดเรื่องอีก

    "เอาน่า เรื่องนี้หมอนั่นทำเกินไปหน่อย เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันจัดการให้เอง"   แฮงค์วางมือลงบนศีรษะอีกฝ่ายแล้วลูบเบาปลอบใจ   "นายไปนอนพักเถอะ โซฟานั้นก็ได้"

    RK900 เงยมองเจ้าของมือ ความอบอุ่นทำให้อารมณ์หงุดหงิดค่อยๆผ่อนจางลง แปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มที่ผุดน้อยๆขึ้นมาบนในหน้างาม เขาพยักหน้ารับพร้อมกล่าวขอบคุณอย่างติดเขินหน่อยๆ

    คอนเนอร์เหม่อมองบรรยากาศสีชมพู

    ...ด้วยความรู้สึกว่าตัวเองเล็กราวถูกซิปไฟล์

    "แต่โซฟาเป็นที่ไฮเบอร์เนตของผมนะแฮงค์"   

    RK800เข้ามาจับมือผู้หมวดหนุ่ม หางคิ้วลู่ตกและหงูงใส่ คำกล่าวแสดงความเป็นเจ้าของนั้นไม่ได้ตรงกับสิ่งที่อยากพูดสักจริงๆเท่าไหร่ แฮงค์กะพริบตาเบาอย่างไม่เข้าใจ

    "เฮ้ แกเป็นพี่นะ เสียสละให้น้องนอนหน่อยจะเป็นไรไป!"

    "....."

    คอนเนอร์อึ้งกับตรรกะมนุษย์ พาลนึกถึงตอนที่ไปหาแคมสกี้แล้วอีกฝ่ายก็บอกว่าแคมสกี้เหมือนเป็นพ่อของเขา

    แฮงค์ ... แฮงค์จะนับญาติให้แอนดรอยด์เพราะแค่หน้าตาเหมือนกัน และเลขซีรี่ย์ต่อท้ายกันไม่ได้นะ!!

    "เดี๋ยวขนหมอน ย้ายไปนอนเตียงในห้องฉันแทนแล้วกัน"

    เจ้าของบ้านเสตาไปทางอื่นพร้อมยกมือมากระแอมเบาอย่างขัดเขิน คอนเนอร์เบิกตากว้าง ซิปไฟล์ในใจถูกแตกกลับมาให้ตัวใหญ่กินพื้นที่เหมือนเดิม เขารีบหมุนตัววืบมากุมมือแขกหมับ และกล่าวอย่างเวลคั่มทันที

    "ตามสบายนะครับน้องคอนเนอร์ ถ้าจะเอาอะไรเพิ่ม อินบ็อกซ์บอกพี่ได้นะครับ"

    "ขอบคุณครับ"   

    RK900เองก็งงกับการนับญาติของระบบมนุษย์เหมือนกัน แต่น่าประหลาดที่มันเกิดความรู้สึกดีขึ้นมาในสักจุดหนึ่งของฐานข้อมูล   "แต่ถ้าไม่เป็นการรบกวนจนเกินไป ที่นี่มีตู้ว่างๆสักตู้ไหมครับ พอดีผมชอบไฮเบอร์เนตในกล่องที่ปิดมิดชิดมากกว่า รู้สึกปลอดภัยกว่า"

    "เอ๋"

    "ก็มีนะ ตรงใกล้ๆประตูหลังบ้านมีตู้อยู่ใบนึง เอาเครื่องตัดหญ้าออกก็น่าจะนอนได้แล้ว"   แฮงค์ชี้นิ้วลวกๆไปยังปลายทาง RK900 พยักหน้ารับแล้วเดินไป

    คอนเนอร์ยืนนิ่งราวกับรับรู้ชะตากรรม ผู้หมวดหนุ่มเหวี่ยงมือมาตบบ่าอีกฝ่ายปุๆ

    "โซฟาแกว่างแล้วล่ะว่ะ"

    "ไม่จริงน่ะ..."

    "งั้นฉันไปนอนก่อนล่ะ พรุ่งนี้ต้องตื่นไปทำงานแต่เช้า"

    "เดี๋ยวสิ คุณก็ไปสายเสมอไม่ใช่เหรอครับ!? แฮงค์ แฮงค์~~~~!"


    ..................................................


    TBC 







Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in
GoldenSpoon (@MoneyTalksC137)
เรานี่ทั้งขำทั้งเอ็นดูคอนเนอร์ (RK800) เลยค่ะ
tomei_tan (@tomei_tan)
@MoneyTalksC137 ขอบคุณค่า น้องมีโปรแกรมเด๋อเป็นบั๊คอยู่ค่ะ 555555