Game & Comic Fanfictomei_tan
[fic]Detroit become human: I'm still android 2
  • "คอนเนอร์อยู่ไหนแล้วครับเกวิน ผมจำเป็นต้องโอนถ่ายข้อมูลพื้นฐานของสถานีให้เขาก่อนไปทานอาหารเที่ยงกับแฮงค์"

    "จะไปรู้แม่งเหรอ หนีกลับโรงงานไปแล้วมั้ง ?"

    ชายที่กำลังนั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะของตัว ยกยิ้มมุมปากตอบผู้ถามโดยไม่มองหน้า คอนเนอร์ยังคงยืนนิ่ง คะเนในใจว่าเกวินคงจะแกล้งอะไร RK900 ไปแน่ๆ เพราะเขาไม่พบอีกฝ่ายราวชั่วโมงกว่าแล้ว

    ".... คุณคงไม่ได้แอบเอาของหลวงไปทำลายใช่ไหมครับ"

    "เฮ้ย บอกเลยนะเว้ย ไอ้หุ่นตัวที่ฉันอยากเสียแรงแยกชิ้นส่วนมากที่สุด แม่งยืนจ้ออยู่ตรงหน้าฉันนี่แหละ"

    "อ้อ ขอบคุณที่รับรองความปลอดภัยของคอนเนอร์นะครับ"

    "....."

    เกวินแยกเขี้ยวใส่แอนดรอยด์ที่เขารู้สึกว่ากวนตีนที่สุดในโลก ก่อนถอนมือจากคีย์บอร์ดเลเซอร์ หมุนเก้าอี้ไปหา เพื่อเอาขอบตาคล้ำให้คู่สนทนาเห็นถนัดๆ จากนั้นจึงเริ่มปั้นเสียงเนิบช้าเคล้ากับท่าทางยียวน หวังป่วนประสาทเต็มที่   

    "คอนเนอร์~ คอนเน่อออ ไอ้หุ่นโง่ แกยังไม่รู้ตัวอีกเหรอว่าตัวเองกำลังจะตกกระป๋องน่ะ หืม ? ดูนั่นสิ หุ่นรุ่นใหม่ที่ลงโปรแกรมมาดีกว่าแกทุกอย่าง แต่เสือกใช้หน้าตาพิมพ์เดียวกันเสียอย่างนั้น นี่ถ้าผ่านโปรฯปุ้ป คงไม่มีใครเรียกใช้แกแล้ว คงได้แต่นั่งบื้อเป็นเครื่องตอกบัตรตั้งแต่เช้าจนค่ำ"

    "คุณดูละครมากไปแล้วครับ ผมว่าดีเสียอีกที่มีคนช่วยผ่อนแรง"

    "....."

    ชายหนุ่มค่อยๆยกนิ้วขึ้นมาชี้หน้าอีกฝ่ายอย่างมาดร้ายหมายหัว คอนเนอร์ทำเพียงส่งยิ้มน้อยๆกลับไป
       

    ..............................................


    หลังการปฏิวัติ หุ่นหลายรุ่นที่ไซเบอร์ไลฟ์สร้างขึ้นและค้างไว้ในสต็อก ต่างถูกปลุกพร้อมกับความตื่นรู้ ภายใต้สนธิสัญญาเจริโก้

    มีเพียง RK900คอนเนอร์ ที่ถูกทิ้งให้หลับใหลไว้ในแล็ปลำพังนานนับเดือน ด้วยเหตุผลที่ทั้งฝ่ายมนุษย์และแอนดรอยด์ต่างหวาดหวั่น ว่าเขานั้นประสิทธิภาพสูงจนไม่สามารถประเมินความอันตรายได้

    แต่เวลานี้ วิทยาการตื่นขึ้นแล้ว...

    และกำลังขังตัวเองอยู่ในล็อคเกอร์ตู้ในสุด ที่ห้องแต่งตัวของตำรวจประจำสถานีเมืองดีทรอยต์

    ท่ามกลางความมืดและกลิ่นลูกเหม็น ร่างเพรียวยืนมุ่นคิ้วคิดเรื่องราวเมื่อครู่ หลังถูกนักสืบเกวิน รี้ด ใช้สถานะผู้ดูแลเจ้าหน้าที่ฝึกหัด กระทำการทดสอบอันไม่เป็นธรรม เพียงเพราะได้ยินเขากล่าวว่ามีความสามารถที่สูงกว่ามนุษย์

    หมอนั่นยัดแฟ้มคดีฆ่าชิงทรัพย์ให้เขาอ่าน ระหว่างจับแขนเขาลากไปโยนในห้องสืบสวนอย่างหยาบคาย เพื่อให้พูดกับผู้ต้องหาสูงวัยดูซอมซ่อและโลว์เทคโนโลยีเพียงรำพัง โดยที่ตัวอีกฝ่ายนั้นย้ายไปเฝ้าดูผลที่ห้องสังเกตการณ์

    ก็ดี ทดสอบแบบนี้จะได้รู้กันไป

    แอนดรอยด์หนุ่มเดินตรงอย่างมาดมั่น และเริ่มกล่าวด้วยสำเนียงไพเราะชัดเจนหลังจากสแกนประวัติมนุษย์ที่นั่งอยู่

    "คุณจอห์น ฮัตตั้น ทางตำรวจตรวจพบลายนิ้วมือของคุณอยู่บนซองพลาสติกด้านนอก ที่บรรจุเรดไอซ์ใกล้กับศพของ..."

    "หา...ว่าไงนะครับคุณตำรวจ ...ผมไม่ค่อยได้ยินเลย"

    ผู้พูดนิ่งไปเมื่อเห็นคู่สนทนาป้องหู RK900เหลือบหางตาจ้องไปยังกระจกวันเวย์ ก่อนยกมุมปากยิ้ม ปรับวอลุ่มและพูดอีกครั้ง   "คุณจอห์น ฮัตตั้น! คุณทิ้งลายนิ้วมืออยู่บนวัตถุพยาน--"

    "ฮะฮะฮะ คุณตำรวจเอาที่ไหนมาพูด"   ชายชราผู้ต้องหาขัดจังหวะ ปัดมือแล้วยื่นมือให้ดูอย่างซื่อๆ   "เนี่ยผมล้างมือประจำจะมีได้ไง"

    "....... หะ ?"

    RK900 ชะงัก นอกจากมนุษย์ตรงหน้าจะหูตึงแล้ว การศึกษายังไม่ดีเพียงพอที่จะรับรู้และเข้าใจว่า ลายนิ้วมือบนผิววัสดุไม่ใช่เกิดจากการเปื้อน แต่เป็นเรื่องของวิทยาศาสตร์ต่างหาก ระบบวิเคราะห์ข้อมูลและปฏิบัติการณ์ในกายเริ่มแตกแยกเป็นสองส่วน ระหว่างกด O เริ่มอธิบายเคส กับกด X สอนกระบวนการค้นหาลายนิ้วมือ

    เพื่อความเข้าใจอันดี เขาควรเริ่มอย่างหลังก่อน...

    "ลายนิ้วมือที่พบ เป็นการสืบหาลายนิ้วมือแฝงครับ! ด้วยวิธีการ--"

    "ตำรวจตลกจัง ลายนิ้วมือคนไม่ใช่หุ่นมันจะแฝงได้ยังไง๊~ เนี่ยๆดูสิๆ"

    มนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่ชอบพูดขัดจังหวะและไม่ฟังใคร โดยเฉพาะเมื่ออายุเยอะขึ้น

    เวลาผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง บทสนทนาไม่สามารถคืบหน้าได้ เพราะนอกจากความหูตึง ไร้การศึกษา พูดแทรก เขายังต้องแบ่งพลังงานมาคูลดาวน์ความรู้สึกหงุดหงิดที่เพิ่มขึ้นมาจน LED ขึ้นเป็นสีเหลืองถี่ๆ แอนดรอยด์หนุ่มตัดสินใจก้าวออกจากห้องสืบสวน ตรงไปหาเกวินที่นั่งไขว่ห้างกินขนมอยู่ห้องข้างๆ ฝ่ายนั้นเริ่มพูดเจือยิ้มเยาะ

    "ไง~พ่อหุ่นรุ่นใหม่สุดเก่ง ผลงานไม่ดีอย่างปากว่าเลยนะ"

    RK900 ปฏิเสธคำปรามาสแล้วใส่อารมณ์ตอบโต้กลับ

    "ผู้ชายคนนั้นสมองและประสาทการรับรู้มีความผิดปกติสูง หากเป็นแอนดรอยด์ก็ต้องถูกส่งซ่อมศูนย์ไม่ก็โยนทิ้งไปแล้ว คุณจะต้องส่งเขาไปรักษาให้หายก่อนผมจึงจะทำการสืบสวนใหม่ได้!"

    "เหอะ ดูสิ หุ่นยนต์แม่งก็ประสาทแดกงี้ไง กูถึงไม่อยากใช้ชีวิตร่วมกับแม่ง"   เกวินพูดโดยปรายตาไปทางคริส มิลเลอร์ นายตำรวจผิวสีที่นั่งใกล้ๆครู่หนึ่งก่อนหันมาพูดต่อ   "ฟังนะเว้ยพลาสติก พื้นฐานแรกที่ควรจะรู้ คือโลกใบนี้แม่งมีแต่มนุษย์ไม่ได้มาตรฐานว่ะ ถ้าวันๆอยากเจออะไรสมบูรณ์แบบนัก ก็ไปสมัครเป็นหุ่นกวาดถนนไป๊!"

    ....
    ....
    ....

    เกวิน รี้ด

    มนุษย์ที่ทำให้ LED ของ RK900 เปลี่ยนเป็นสีแดงค้างนานนับชั่วโมง จนไซเบอร์ไลฟ์ต้องติดต่อมาถาม ว่าเกิดอะไรขึ้น ...และเขาเลือกที่จะบอกแค่ว่า เกิดจากการอัพโหลดข้อมูลใหม่มากเกินไปจากสถานีตำรวจ

    "...."

    เขาอยากจะตอบโต้อะไรสักอย่างหมอนั่นกลับ แต่เหมือนว่าต้องอัพโหลดแพทช์เพิ่ม

    ประตูล็อคเกอร์เปิดออกให้แสงสว่างเข้ามา แอนดรอยด์เลื่อนดวงตาแก้วมามองมนุษย์เพศชายวัยลุงตรงหน้า ที่กำลังสะดุ้งโหยงเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ข้างในตู้ RK900เริ่มสแกนข้อมูล

    "...ผู้หมวด แฮงค์ แอนเดอร์สัน"

    "เออ เรียกซะเต็มยศเชียว ว่าแต่เอ็งมายืนทำอะไรในตู้ล็อกเกอร์วะคอนเนอร์ ?"

    แฮงค์เอ่ยถามอย่างประหลาดใจเพราะไม่เคยพบพฤติกรรมแบบนี้มาก่อน แถมไฟที่ขมับเป็นสีแดงอีก ชายหนุ่มผ่อนลมหายใจ แม้ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในช่วงเช้ายามที่เขาไม่อยู่ในสถานี แต่ก็พอจะเดาออกว่าเป็นฝีมือใคร 

    "มา ...ออกมา"

    มือที่หนาใหญ่เข้าประคองไหล่อีกฝ่ายอย่างนุ่มนวลก่อนส่งเข้าอ้อมกอด  "มนุษย์แม่งก็งี่เง่าแบบนี้แหละ ถ้าอะไรมันแย่นัก ก็ลืมๆมันซะ"

    มันเป็นอะไรที่แอนดรอยด์หนุ่มไม่คาดคิดว่าจะได้รับ การปลอบประโลมที่อบอุ่นจากร่างกายมนุษย์เป็นอะไรที่รู้สึกดีเกินคาด RK900วางแผ่นแก้มและพักศีรษะลงบนไหล่กว้าง ปล่อยให้ฝ่ายลูบมือไปตามร่างเขา

    "สบายจัง"   ร่างเพรียวยกแขนโอบกอดกลับ จากนั้นจึงเงยมองนายตำรวจตรงหน้า LEDเปลี่ยนเป็นสีฟ้าเช่นเก่า   "คุณรู้ไหมครับว่ามนุษย์ทุกคนไม่เหมือนกัน และคุณก็ไม่ได้งี่เง่า ...จนทำให้ผมนึกอยากบันทึกความจำไว้ตลอดกาล"

    เจ้าของใบหน้างามในอ้อมแขนกล่าวช้าอย่างออดอ้อนผิดจากเดิม แม้คนฟังจะรู้สึกขัดเขินกับคำพูดแสนหวานจนอยากหลีกหนี แต่ด้วยดวงตาที่จ้องตรงมาอย่างละมุนละไม ก็สะกดให้แฮงค์หลงใหลจนนึกอยากเพิ่มความสัมพันธ์ระหว่างเขาสองคนให้มากขึ้น เขาประคองคางมนก่อนจูบลงบนริมฝีปากอีกฝ่ายอย่างดื่มด่ำและลึกซึ้งแตกต่างไปจากวันก่อนๆ

    จนกระทั่งมีใครสะกิดไหล่เรียก

    "....."

    แฮงค์ลืมตาขึ้นดู เขาเบื่อที่จะหลบๆซ่อนๆแล้ว หากจะมีใครเห็นก็เป็นเรื่องดี ให้แม่งป่าวประกาศกันไปทั่วทั้งหมู่บ้านเลยว่าเขาคบกับแอนดรอยด์อยู่ แต่แล้วเขาต้องหันไปมองชัดๆชัวร์ๆจนคอแทบหลุด เมื่อเห็นร่างแยกที่มีรูปลักษณ์เดียวกับหุ่นในอ้อมแขนไม่มีผิด

    ...สาบานว่าถ้าเหตุการณ์นี้เป็นเพราะความเมา วันหน้าเขาจะเลิกเหล้า

    "ผมว่าคุณอาจจะแวะมาเอาเสื้อแจ็คเกตก่อนไปทานกลางวัน ก็เลยลองมาหาที่นี่ดูน่ะครับ"   

    คอนเนอร์ก้มหน้าตอบ เสียงทุ้มนุ่มถูกแทรกด้วยเสียงสังเคราะห์ของจักรกลเป็นระยะคล้ายระบบกำลังรวน จู่ๆคำพูดของเกวินก็ผุดเสริมขึ้นมาในวงจรความคิด ว่าเขากำลังจะถูกแทนที่   "แอนดรอยด์ที่คุณกอดอยู่ คือ RK900 คอนเนอร์ ผู้กองฟาวเลอร์รับมาฝึกงานด้วยเมื่อเช้า..."

    มนุษย์ที่ช็อคค้างอยู่รีบคลายอ้อมกอดทันที 

    แฮงค์คิดว่าเขาควรจะพูดอะไรสักอย่าง แต่สิ่งแรกที่สมองเขาคิด ดันเป็นเรื่องไร้สาระอย่างทำไมแม่งต้องชื่อคอนเนอร์เหมือนกันด้วยวะ

    "เอ่อ ... คอนเนอร์"

    "//ครับ//"   ทั้งคู่ตอบรับพร้อมกัน

    "ไม่ๆ คอนเนอร์นี้"   เขาชี้ไปทาง RK900 ขณะจับข้อมือแอนดรอยด์อีกตัวที่ก้มหน้าก้มตาอยู่ เป็นนัยว่าไม่ให้เดินหนีไปไหน   "มันเป็นเรื่องเข้าใจผิด คือ ..."   

    มือข้างหนึ่งของหมวดแอนเดอร์สันเริ่มรำไปในอากาศ ทว่า RK900 มองทั้งคู่สลับกันแล้วพยักหน้า

    "ผมเข้าใจครับ เพราะผมฉลาดมาก"   แอนดรอยด์รุ่นใหม่ยกแขนขึ้นกอดอก   "จากการกอดและจูบที่ลึกซึ้ง พวกคุณกำลังคบหากันอยู่"

    ...และการโต้ตอบเหตุการณ์อย่างสงบผิดปกติของ RK800 คอนเนอร์ คาดว่าการคบหานี้อยู่ในสถานะปิดบัง...

    RK900 คิดต่อแต่ไม่ได้พูดออกไป แต่คำว่าจูบที่ลึกซึ้งทำให้ LED ของแอนดรอยด์อีกตัวที่ยืนฟังอยู่เปลี่ยนเป็นสีแดงแทน


    ................................



    เอไลจาห์ แคมสกี้ ซึ่งปัจจุบันกลับมาทำงานอยู่ในไซเบอร์ไลฟ์เช่นเดิม ยกมือถือตัวเองมาเช็คเมื่อได้รับสัญญาณเตือนว่าระบบของ RK800 อยู่ในสภาวะตึงเครียดเกินครึ่งชั่วโมง เขายิ้มน้อยๆก่อนหันไปทางแอนดรอยด์สาวผมบลอนด์ที่กำลังยกอาหารกลางวันมาให้เขา

    "ฉันถามเธอหน่อยสิ ก่อนหน้าที่เธอจะตื่น กับหลังจากตื่น เธอชอบแบบไหนมากกว่ากัน"

    "ฉันไม่เข้าใจคำถามของคุณเลยค่ะคุณแคมสกี้ ฉันรู้สึกเหมือนๆเดิม"   โคลอี้ตอบเรียบๆ   "แต่ฉันว่าฉันรู้สึกดีมากกว่าค่ะ ถ้าไม่ต้องรับรู้เรื่องราวว่าคุณกำลังทดลองอะไรแปลกๆ"

    ชายหนุ่มหัวเราะกับคำตอบนั้น



    ....................................


    TBC




Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in