Game & Comic Fanfictomei_tan
[fic 900Gavin]Out of order
  • ผม RK900 เป็นแอนดรอยด์จากไซเบอร์ไลฟ์

    ส่วนผู้ชายที่กำลังวิ่งไล่กวดคนร้ายนั่นคือนักสืบเกวินรี้ดจากสถานีดีทรอยด์ ที่ๆผมกำลังทำงานอยู่ และเขาเป็นคู่หูของผม

    "เกวิน ระวังเขามีปืน"

    "ถ้าแม่งยิง ก็ยิงแม่งก่อนสิว้อยไอ้หุ่นเก็บขยะ!"

    คำพูดคำจาเขาไม่ค่อยน่ารัก นิสัยยิ่งไม่น่ารักเข้าไปใหญ่

    ห่าม มุทะลุ ไม่มีหรอกคิดหน้าคิดหลัง กระนั้นก็ละสายตาไปจากเขาไม่ได้ ความคิดที่เหมือนกับกฎหลักนี้ ไม่ได้เกิดจากคำสั่งของผู้กองเจฟฟรี่ ว่าจะต้องดูแลคู่หูซึ่งเป็นมนุษย์เป็นอย่างดี แต่ผมรู้ว่ามันเกิดขึ้นเอง จากส่วนลึกของโปรแกรมผม

    *********


    "กลับมาแล้วเหรอ?"

    น้ำเสียงเจือหน่ายของเกวิน ยามเห็นผมกลับมาจากศูนย์ซ่อมบำรุงนั่นช่างสร้างความเย็นชาให้กับเมนบอร์ด หัวใจสังเคราะห์ของผมแทบหยุดลงผมไม่เคยหวังอะไรมากมายจากการปกป้องชีวิตของคนตรงหน้าจากเคสวันก่อน ขอแค่รอยยิ้มเล็กๆ หรือประโยคแสดงความห่วงใยผมบ้างก็พอ

    "ถ้าว่างยืนจ้อง ก็ไปชงกาแฟไป"


    นักสืบหนุ่มสั่งก่อนจะหันหลังกลับไปนั่งเล่นมือถือต่อ ทิ้งให้ผมดูมนุษย์ที่เอาแต่แย้มยิ้มกับเครื่องมืออิเล็กทรอนิกส์ครู่หนึ่ง แล้วจึงเคลื่อนกายไปชงเครื่องดื่มให้ตามคำสั่งด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ผมรู้ว่าเกวินชอบรสชาติแบบไหน

    "เออ แซงกิ้ว"

    ฝ่ายนั้นรับแก้วมัคไป ปลายนิ้วเราสัมผัสกันเล็กน้อย เสียงตอบรับเบาๆนั่นอ่อนโยนกว่าประโยคปกติ ผมชอบเหลือเกิน ช่วงเวลานี้

    *********

    ...มนุษย์เป็นสิ่งที่ปรับตัวได้
    เป็นโปรแกรมที่รังสรรค์มาจากพระเจ้า...


    "ไอ้หุ่นบ้าเอ้ย ดูแลตัวเองหน่อยสิวะ จะให้ส่งซ่อมบ่อยแค่ไหน?"

    หลังจากที่ทำงานมาด้วยกันสองเดือนกว่า นี่เป็นครั้งแรกที่ผมเห็นเกวินหงุดหงิดเมื่อผมบาดเจ็บ มือนุ่มวางบนไหล่ผมอย่างพยายามจะหยุดเลือดสีฟ้าไม่ให้ไหล นั่นไม่ดีเลย...มือที่ผมชอบกำลังเปื้อน

    "ผมมีหน้าที่ดูแลคุณเกวิน...ไม่เป็นไรครับ ผมจะรีบกลับมา"

    มันอาจจะไม่ดีนัก เขาอาจจะว่าผมฉวยโอกาส

    แต่ผมก็ทำแบบนั้นจริงๆผมประคองมือคุณ ด้วยระยะเวลาที่นานกว่าการส่งกาแฟ

    ***********


    วันนี้ ผมคิดคำนวณเอาเองว่า คุณจะยิ้มให้ผม ยามที่ผมกลับมาจากศูนย์ซ่อม

    พรุ่งนี้ คุณอาจจะยอมเรียกชื่อผมดีๆเดือนหน้า คุณจะยอมรับผม ให้ผมได้ยืนเคียงข้างคุณ....

    "เฮ้ย กลับมาแล้วเหรอ?!"

    เกวินลุกขึ้นมาจากเก้าอี้อย่างประหลาดใจเมื่อเห็นหน้าผม เขามีสีหน้ายินดีอย่างเห็นได้ชัดยามที่วิ่งเข้ามา ผมตกใจไม่คิดว่าเขาจะคิดถึงผมขนาดนี้ ได้แต่รีบกางแขนออกให้พอเหมาะ แต่แล้ว เขาก็วิ่งเลยผ่านผมไปยังอ้อมแขนของร่างที่ยืนอยู่ด้านหลัง

    ผมเห็น ผู้ชายที่เหมือนผมทุกประการ เว้นแต่เพียงเป็นมนุษย์เท่านั้น

    "กลับมาแล้วครับ"

    ชายคนนั้นหัวเราะเบาแล้วกอดคู่หูของผมไว้แนบอกอย่างหวงแหนแม้จะถูกต่อยท้องรัวๆ ระบบปฏิบัติการณ์สืบค้นข้อมูลของผมเริ่มทำงาน อีกฝ่ายคือนักสืบโอนีลที่ถูกสถานีชิคาโก้ยืมตัวไปทำงานด้วยเมื่อสามเดือนก่อน

    "แชตก็ออกบ่อย แถมผมอุตส่าห์เช่าหุ่นมาดูแลคุณ ให้เขาลงโปรแกรม ทำหน้ากับนิสัยให้เหมือนเปี้ยบ ไม่พอเหรอครับ?"

    "อย่ามางี่เง่านะไอ้บ้า ของแบบนี้มันแทนกันได้ที่ไหน! เอาหุ่นนี่กลับคืนไปเลยนะโว้ย!"

    ...อา...ผมรู้ ว่าผมเป็นแอนดรอยด์ 

    แต่ผมก็คิดว่าผมพิเศษกว่าตัวอื่นๆ

    ด้วยความที่ผมเกิดมา สามารถรับรู้ถึงความรักอารมณ์ลึกลับ 

    ที่มีแต่สิ่งที่มีชีวิตเท่านั้นที่จะได้รับรู้

    ผมรักคุณเกวินรัก 

    โดยไม่รู้ว่านั่นคือโปรแกรมที่ถูกลงไว้รึเปล่า


    "เกวิน คุณพูดแรงไป เขาร้องไห้เลยเห็นไหม"

    "ร้องบ้าอะไร หุ่นร้องไห้ได้ที่ไหน เครื่องยนต์มันไม่ค่อยดีมากกว่า พังบ่อยฉิบ"


    *******************

    ผมถูกส่งคืนไซเบอร์ไลฟ์ และถูกปิดระบบลงไม่สามารถรับรู้อะไรได้อีก

    ขอบคุณ...ที่ผมเกิดเป็นแอนดรอยด์

    ผมจะหลับต่อไป จนกว่าความเสื่อมสภาพจะมาถึงน็อตทุกตัวของผม

    หลับพร้อมกับความทรงจำถึงผิวมือที่อบอุ่นของคุณ


    "RK900 หุ่นนี่แม้จะเป็นหุ่นรุ่นที่เก่ามาก แต่ก็เป็นหุ่นที่ลงโปรแกรมการทำงานของนักสืบอัจฉริยะโอนีล เดคฮาร์ตเอาไว้ ถ้ายังไงก็ฝากใช้ถนอมๆหน่อยนะ"

    ผู้กองสาวคนใหม่ของสถานีดีทรอยด์แนะนำผมให้กับเหล่าตำรวจในสถานีฟัง หลังจากผ่านห้วงเวลามาหลายสิบปี ผมตื่นขึ้นมาพบและว่าที่นี่ก็เปลี่ยนไปมาก

    การจัดโต๊ะ เครื่องมือที่ล้ำสมัย เพื่อนร่วมงานมนุษย์ที่เคยรู้จัก ต่างเกษียญกันไปหมดแล้วเป็นที่ๆแม้ผมจะพูดว่า กลับมาแล้วครับ ก็ไม่มีการตอบรับ แม้แต่เสียงเย็นชา

    "เห~~หัวหน้าเอาหุ่นกระแป๋งรุ่นเก่าเข้ามาในสน.ทำไมเนี่ย?

    เสียงยียวนคุ้นหูดังมาจากด้านหลังผม และเมื่อฝ่ายนั้นเดินเข้ามา ระบบทุกอย่างของผมก็เริ่มรวน

    "ก็เพราะนายมันนิสัยไม่ดี เลือกรับงานไง GV200"   ผู้กองสาวบ่นแย้งขึ้นมา

    "เอ๋า ผมก็หวังดี ไม่อยากให้เจ้าพวกลูกชิ้นเนื้อเมือกติดกับโต๊ะทำงาน อันไหนง่ายก็หัดๆทำเองซะบ้าง"

    แอนดรอยด์ร่างเล็กกว่าตัวนั้นชะงักเท้าทันทีต่อหน้าผม ก่อนจะเอื้อมมือขึ้นเช็ดน้ำตาบนใบหน้าให้ "แก่แล้วยังขี้แยอีกลุง~ หลานล้อเล่นแค่นี้เอง ม้องแม้งๆ"

    ผมไม่รู้จะพูดอะไร...ไม่รู้จริงๆ กับมือโลหะที่เย็นชานี้

    ฝ่ายนั้นค่อยๆแย้มยิ้ม ด้วยใบหน้าที่ผมแสนคิดถึง

    "ยินดีต้อนรับกลับสู่สถานีดีทรอยด์ว่ะพวก"


    *****************


    end


Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in