Game & Comic Fanfictomei_tan
[fic 9ศาสตรา]คืนนั้น...
  • Pairing: #ทมิฬติดอ๊อด
    Rating: PG , Y
    *สปอยล์เด้ออออออ*

     
    รามเทพนครนั้นเดิมเป็นเช่นไรอ๊อดไม่เคยทราบ ทว่าเวลานี้ไพร่ฟ้าเหล่าผู้คนรอบกายต่างยิ้มแย้มแจ่มใส ด้วยพระบารมีของกษัตริย์ไชยราเมศและกษัตริย์มารตา ที่ทำให้เหล่ายักษาและมนุษย์ต่างหยุดการเข่นฆ่าซึ่งกันและกัน ประสบแต่ความผาสุขสืบไป...

    "เจ้าคิดเช่นนั้นจริงๆฤา ?"

    พรานทมิฬซึ่งนั่งอยู่ตรงกรอบหน้าต่างกล่าวถามชายเจ้าของบ้าน ที่กำลังเอาน้ำมันมวยทานวดกายแก้เมื่อยหลังจากฝึกซ้อมเหล่าลูกศิษย์ลูกหาในสำนัก กลิ่นยานวดนี้กระจายเป็นรัศมีวงกว้างกระทั่งยุงยังไม่อยากเข้าใกล้ พ่อครูมวยอ๊อดหันไปมองยักษา แสงจันทราที่ส่องย้อนทำให้เห็นเพียงเงาร่างที่ไร้ความชัดเจน

    "ฉันคิดอะไรผิดล่ะจ๊ะ ไม่มีใครคิดแค้นเคืองใครได้นานหรอก ทุกคนต่างต้องใช้ชีวิตในปัจจุบันทั้งนั้น พี่อย่าได้คิดมากที่จะเดินเหินใต้แสงอาทิตย์อีกเลย"

    "... เจ้าคิดในแง่ดีเกินไปต่างหาก"

    เสียงทอดถอนใจเกิดภายใต้หน้ากากรูปทรงประหลาดคล้ายนก เสียงทุ้มเหมือนดูแคลนการมองโลกของเด็กน้อย   "บาดแผลที่เหล่ายักษ์ทำไว้ไม่ได้หายกันทุกคน ใครเล่าจะอภัยง่ายเหมือนเจ้า..."

    "พี่พรานคิดมากจริงๆ"

    ใบหน้านวลใต้แสงตะเกียงยิ้มขำชวนมองก็จริงแต่ก็ชวนหงุดหงิดไปด้วยในคราวเดียว เมื่ออ๊อดเห็นคู่สนทนาเบือนหน้าไปทางอื่นคล้ายกำลังเซ็งก็เรียกอย่างใจเย็น   "ถึงอย่างนั้นอยู่ต่อหน้าฉัน พี่ไม่เห็นต้องใส่หน้ากากก็ได้ มันหายใจลำบากไม่ใช่เหรอจ๊ะ ?"

    "... ข้าแค่ไม่อยากทำให้เจ้ากลัวเฉยๆ"

    "ฉันไม่ใช่คนขวัญอ่อนหรอก"

    "เจ้าเคยกลัว"

    "เรื่องประหลาดใจเกิดขึ้นได้หนเดียวเท่านั้นล่ะจ้ะ"

    เมื่อเห็นคนอ่อนกว่าส่งยิ้มละไมให้ คนฟังก็ต้องถอนหายใจยอมทำตามคำขอ พรานทมิฬค่อยถอดหน้ากากเหล็กออกแล้ววางพักไว้บนหน้าขา ดวงตาหลุบลงครู่หนึ่งคล้ายไม่อยากรับรู้สีหน้ารังเกียจของอีกฝ่าย แต่กระนั้นความใคร่รู้ก็พาให้เขาเลื่อนสายตาขึ้นอีกครา และอย่างที่ว่า...ฝ่ายนั้นดูนิ่งสงบ  

    "คืนนี้พี่ว่างไหมจ้ะ อ๊อดอยากยืมมือพี่หน่อย"

    "ก็ว่างอยู่หรอก ทำไมรึ ?"

    "คือว่า วันนี้เผลอฝึกเยอะไป เลยเอื้อมไปทาข้างหลังไม่ถึง"

    เจ้ามนุษย์ตรงหน้ายิ้มแหยพลางยื่นขวดน้ำมันมวยให้ พรานทมิฬหรี่ตามองอย่างชั่งใจก่อนจะพยักหน้าแล้วรับเจ้าขวดนั้นมาอย่างระเหี่ยใจ พอเห็นว่ายอมรับปาก ฝ่ายนั้นก็จัดแจงหันหลังให้

    แผ่นหลังนั้นมีรอยสักอยู่ เป็นวัฒนธรรมที่ดูสวยงามอย่างน่าแปลกประหลาด มือแกร่งลองลูบมันผ่านของเหลวที่อุ่นร้อน ผิวกายของคนช่างเรียบลื่นต่างจากเผ่าพันธุ์ยักษ์ สีสันยามต้องแสงตะเกียงก็สวยงามคล้ายกับจันทร์นวล มันดูคล้ายกับว่าควรจะทาอย่างเบามือที่สุด

    "อ่ะ"

    ร่างของชายตรงหน้าจู่ๆก็สะดุ้งขึ้นนั่งหลังตรง ทำเอาคนทาตกใจตาม

    "ข้าทำเจ้าเจ็บ ?"

    "เปล่า ... ฉันแค่จั๊กจี้"

    อ๊อดหันมาตอบอย่างเขินๆ ไม่แน่ใจว่ายักษ์มีจุดจั๊กจี้อย่างมนุษย์ไหมเลยลองอธิบายอีกที เพื่อกันการเข้าใจผิด   "...รู้สึกดีน่ะจ้ะ"

    "... เหรอ ... "

    คนฟังเหมือนจะงงหน่อยๆ

    "พี่จะลองไหม ฉันจะทาให้"

    "ก็ได้"   เขาหันมองตะเกียงก่อนจะชี้ไปทางมัน   "แต่ดับไอ้นั่นด้วย"

    "พี่นี่คิดมากจริง แต่ก็เอาเถอะ"

    เจ้าของบ้านยอมดับมันให้แต่โดยดี ทุกอย่างมืดมิดด้วยคืนแรม กระนั้นก็ยังสามารถเห็นเงาร่างของกันและกันได้อยู่

    ผิวกายเริ่มร้อนขึ้นจากน้ำมันหอมระเหย หรือเพราะว่าฝ่ามืออีกฝ่ายที่กำลังจับต้อง นั่นไม่สามารถแยกแยะได้ กระนั้นความรู้สึกดีก็ค่อยๆเกิดขึ้น

    "พี่ ถ้าที่นี่ทำให้รู้สึกไม่ดี ลองไปอยู่หมู่บ้านนกแอ่นกับฉันไหม"

    "ที่นั่นก็เคยถูกยักษ์ตีเหมือนกันไม่ใช่รึ ... อืม..."

    เสียงครางเครือในลำคออย่างผ่อนคลายทำให้ชายอีกคนยิ้มออกมา

    "ฉันว่าพวกเขาไม่คิดมากหรอก อย่างน้อยพี่ก็ลองไปอยู่ดูก่อน ถ้าไม่ถูกใจค่อยจากไปก็ได้ ไม่เสียหายอะไร คนที่นั่นเป็นคนง่ายๆอัธยาศัยดี พี่ก็จับนกตกปลาไปแลกของกินของใช้ ว่างก็ปลูกต้นไม้ ใช้ชีวิตสงบๆ"

    คนฟังครุ่นคิดสักพัก ก่อนจะพยักหน้ารับ

    "..... ก็ได้ ลองไปอยู่ดูก็ได้ ว่าแต่....ตรงนี้ไม่ต้องนวด ต่ำเกินไปแล้ว"

    เสียงตีหลังมือเพี้ยะดังก้องตัดความเงียบสงัด แต่แทนที่จะหยุดก็ไม่ เจ้ามนุษย์กลับแกล้งพาอีกร่างให้ล้มหัวฟาดพื้นไม้ดังโป้ก พฤติกรรมน่าอัดหัวสักตุ้บ แต่เสียงหัวเราะเอิ้กอย่างอารมณ์ดีนั่นก็พาให้ใจอ่อนและอ่อนใจชอบกล

    ...เอ้า...ว่าไงว่าตามกัน....


    ....................................................

    end
     
    การจิ้มถวายเจ้ากลับมาแล้ว 55555555

    ฟิคมาเพราะแพ้ขาอ่อน อะเฮื้อออออออออ

    หวังว่าจะชอบนะคะ ,,U w U ) ที่เหลือจิ้นเอาเองนะ กริ้วๆ


Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in