Game & Comic Fanfictomei_tan
[fic]Detroit become human:I'm still android 24
  • ถูกจำกัดไว้ภายใต้สิ่งที่โอบรัดแน่นหนาราวรังไหมของดักแด้

    อึดอัดใช่ไหมเจ้าตัวอ่อน

    ถ้าไม่อยากตายด้วยความวิปลาส อย่าตื่นขึ้นมาก่อนร่างจะแปรเปลี่ยน


    ..................................................



    ในเมืองที่เต็มไปด้วยตึกรามบ้านช่องหลากหลายรูปทรงที่ปลูกสร้างอย่างไร้ระเบียบแบบแผน เขาวงกตขนาดใหญ่แห่งนี้ จะมีที่ใดให้สบายใจ

    "ถ้าเมเบลตายไปจะต้องมาอยู่ที่นี่สินะ มันดูไม่ใช่สวรรค์เลย"

    แอนดรอยด์เด็กสาวถามขึ้นระหว่างเกาะตะแกรงรั้วเหล็กที่เต็มไปด้วยสนิม เพ่งดวงตากลมใสสำรวจลึกด้านในสุสานหุ่นที่แอดวานส์ไซเบอร์ซื้อไว้ สิ่งประดิษฐ์พวกนั้นก็ไม่ต่างอะไรกับรถยนต์ คอมพิวเตอร์ โทรศัพท์มือถือ นับวันยิ่งพัฒนาไม่หยุดทั้งระบบและรูปลักษณ์ และเมื่อมันพังหรือตกรุ่น ก็จะกลายเป็นขยะอิเลคทรอนิกส์ชิ้นใหญ่ ที่ถูกกองสุมไว้ตรงพื้นที่อันกว้างใหญ่ท้ายชุมชนแออัด

    "สุสานของมนุษย์ก็ไม่ใช่"

    เกวินตอบเสียงเรียบพลางหันไปมองร่างที่บัดนี้เล็กกว่าเขามาก รถบรรทุกยังคงเคลื่อนเข้าออก เพื่อขนร่างสีขาวเข้าไปทิ้ง บางร่างยังคงขยับ มือป่ายไปในอากาศราวกับขอความช่วยเหลือ นั่นคงเป็นการลัดวงจร เพราะเครื่องใช้ไฟฟ้าที่แท้จริงไม่มีความต้องการที่จะมีชีวิตอยู่ แต่เด็กหนุ่มคิดว่าเมเบลเป็นดีเวียนท์ ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ได้บอกใคร เพราะถ้าพูดออกไป อีกฝ่ายจะต้องถูกกำจัดทิ้งเช่นเดียวกับของที่ผิดพลาด

    "มนุษย์ไม่ได้ตายแล้วถูกเอาไปกองทิ้งรวมๆกันเหมือนกับหุ่นเหรอ"

    "เปล่า มันเป็นที่เงียบๆมีแต่แผ่นหินสีเทาเรียงกัน"

    "อ้อ มนุษย์ตายจะกลายเป็นหินสีเทา ส่วนหุ่นตายจะกลายเป็นหินสีขาวสินะ"

    ผู้ฟังพยายามสะกดกลั้นไม่หัวเราะ เพราะมันจะทำให้แผลที่ปากเขาแย่กว่าเดิม   "ได้ยินว่าในนั้นจะมีนางฟ้าของหุ่น จุดสังเกตคือเธอร้องเพลงอยู่ เราลองไปขอพรกันไหม?"

    "เธอจะขออะไร ?"

    "ให้พ่อของเกวินใจดีเหมือนพ่อของเมเบล"

    มือเล็กเรียบลื่นย้ายจากรั้วที่เต็มไปด้วยเศษสนิมเหล็กเข้าจับมือเด็กอีกคนที่นุ่มและใหญ่กว่า เกวินหันกลับไปมองซากแอนดรอยด์ที่นับวันยิ่งสูงเป็นภูเขาอีกครา ก่อนจะพึมพำเบา

    "เรื่องแบบนี้ ไม่ต้องขอก็ได้..."

    ดวงหน้าน่ารักที่มีรอยร้าวเล็กๆตรงกรอบใบหน้านั้นยิ้มขึ้นมา เธอวางริมฝีปากลื่นเย็นลงบนแผลที่บวมช้ำของมนุษย์ จุมพิตค่อยๆเกิดขึ้นภายใต้ความเขอะเขินฝ่ายเดียวของเด็กหนุ่ม ขณะเดียวกันในอกก็เจ็บลึกขึ้นมา

    เกวินชักไม่แน่ใจว่าจะมองสิ่งประดิษฐ์ทรงปัญญาที่ห่วงสวัสดิภาพของเขาว่าเป็นอะไร เมเบลรู้ว่าเขาถูกพ่อทำร้าย แต่เธอกลับไม่สามารถเข้าใจได้ว่าคุณฮอฟแมนที่เธอเรียกว่าพ่อนั้น ก็กำลังทำร้ายเธอเช่นกัน


    ..................



    หากความงามในอุดมคติของมนุษย์ คือดั่งรูปสลักหรือตุ๊กตาพอร์ซเลน แอนดรอยด์คือทั้งหมดของนิยามเหล่านั้น ใบหน้าของเมเบลจิ้มลิ้ม ใต้แพขนตางามเป็นดวงตากลมโตสีม่วงอ่อนชนิดที่ยากจะพบเห็นในผู้คน ผมสีบลอนด์ของเธอรับกับผิวขาวใส

    นั่นเป็นภาพอดีตที่เกวินเคยจำได้ นับวันหุ่นร่างเล็กยิ่งทรุดโทรม LEDตรงขมับเป็นสีแดงทั้งวันคืน ตุ๊กตาที่เคยสวยสดร้องไห้ตลอดตั้งแต่เศรษฐีคนนั้นนำของเล่นตัวใหม่เข้ามาในบ้าน

    "ฉันคือแอนดรอยด์รุ่น YG400 เมเบล จากบริษัทแอดวานซ์ไซเบอร์ค่ะ"

    ชื่อรุ่นเดียวกัน หน้าตาที่เหมือนกัน...ความอดสูเข้าย้อมท้องฟ้าสีครามให้มืดมัว ในวันที่ทุกอย่างซึ่งเคยถือครอง ถูกแย่งชิงด้วยผู้ซึ่งไม่ต่างจากตน

    "น่ากลัว ... ฉันยืนอยู่ตรงนี้แท้ๆแต่กำลังจะหายไป... นี่เป็นการฆาตกรรม"

    ร่างของเมเบลสั่นไม่หยุดแต่เกวินไม่รู้จะปลอบอย่างไร เพราะใจเขาคิดว่ามันเป็นเรื่องดีที่เธอจะได้ไม่ต้องถูกทำร้ายอีก

    เกวินแค่ตั้งใจจะลาออกจากงานพิเศษที่ชวนหดหู่ใจ ด้วยการบอกคุณฮอฟแมนว่าเขาเหนื่อยและโตเกินกว่าจะเป็นเพื่อนคุยกับแอนดรอยด์เด็กแล้ว แต่เขาคิดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะนำแอนดรอยด์อีกตัวมาแทนที่ มันเป็นเรื่องเกินคาดจนเขาไม่กล้าจากไป อย่างน้อยก็ไม่ใช่ตอนที่อีกฝ่ายเจ็บช้ำ


    "เกวินจะหนีไปกับเมเบลจริงๆเหรอ ?"

    เพื่อนตัวใหม่เข้ามาถามด้วยสีหน้าและแววตาเป็นกังวล หลังจากได้ยินสิ่งที่พวกเขาสองคนคุยและนัดหมายกันที่สุสานหุ่น เด็กหนุ่มนึกขำเมื่อหวนคิดถึงข่าวของแอดวานส์ไซเบอร์ที่เคยอ่าน เรื่องที่ประธานผู้บริหารหญิงยืนยันว่าจะไม่ให้เกิดดีเวียนท์ขึ้นอีกในสังคมเมื่อหลายปีก่อน เขาว่าแอนดรอยด์เด็กรุ่นนี้คงมีบั๊กอยู่แน่

    "คงไปไม่ได้ นี่ก็ใกล้สอบมิดเทอมแล้ว"

    เด็กหนุ่มยิ้มจางตอบ และนั่นทำให้เจ้าของเรือนผมสีบลอนด์หยิกเป็นลอนค่อยๆคลี่ยิ้มแสนสวยงามที่พาให้นึกรักได้ไม่ยากส่งให้

    ช่วงเวลานั้นเกวินเป็นแค่เด็กวัยรุ่นธรรมดาที่กำลังโต ความยับยั้งช่างใจเขาค่อนข้างต่ำ เขารู้สึกผิดลึกๆกับการทำตัวเหมือนคนอื่นๆ ซึ่งมักใช้แอนดรอยด์ตอบสนองด้านกามารมณ์โดยไร้ความรัก เศรษฐีคนนั้นก็คงคิดเช่นเดียวกัน ... การมีอะไรกับสิ่งประดิษฐ์ย่อมไม่ผิดกฎหมาย ความรุนแรงของโทษต่างจากผู้เยาว์ซึ่งเป็นมนุษย์โดยสิ้นเชิง

    บางที ในความคิดไปเอง เขารู้สึกว่าคุณฮอฟแมนเพลิดเพลินกับการดูเขาเติบโต แม้ไม่สามารถจับต้องได้ แต่เพื่อชดเชยให้กับเพื่อนที่กำลังเจ็บช้ำ เกวินรับคำและไปหาเมเบลที่สุสานหุ่นในยามค่ำ มันคงเป็นการเดินเล่นเช่นครั้งก่อนๆ แต่คราวนี้มันผิดพลาดไป

    ตาแก่พ่อเขามักเมาได้เรื่อยๆตั้งแต่แม่ตายไป และคลุ้มคลั่งเสมอหากเขาก้าวเท้าออกจากบ้านในช่วงกลางคืน คงเพราะเป็นเวลาที่ทั้งสองคนทะเลาะกันและแม่ผลุนผลันออกจากบ้านไป มันก็เป็นแบบนี้ประจำ เธอชอบที่จะไปค้างบ้านเพื่อนในระแวกและกลับมาตอนเช้า มันน่าเบื่อจนเกวินเคยนึกภาวนาขอให้เธอไปแล้วไปลับ ไปเจอกับใครสักคนและวมีชีวิตที่ดีกว่านี้ แล้วคราวนั้นเธอก็ไม่กลับมาจริงๆ

    อา...
    อาจเป็นความผิดเขาก็ได้ ที่อธิษฐานอะไรไปแบบนั้น

    หากไม่ชาชินและเพิกเฉยต่อคนที่กำลังเจ็บช้ำอยู่แล้วติดตามไปล่ะก็ ปัจจุบันอาจจะไม่เป็นเช่นนี้

    กระนั้นเขาก็ไม่เคยสู้พ่อได้เลย ผลลัพธ์ที่ได้กลับมาจากการดึงดันโง่ๆคือหมัดตามคาด เขาได้แต่นอนมึนอยู่กับพื้นรอเวลาฟ้าสาง ถึงจะสามารถเดินทางไปยังจุดนัดหมายได้

    "เมเบล! อยู่ไหน!?"

    ภายนอกกำแพงไม่มีแม้เงาของเพื่อนอยู่ในที่ที่เคยมามองเศษซากด้วยกัน ทว่าใกล้กันนั้นกลับมีช่องเล็กๆให้มุดเข้าไปได้ เด็กหนุ่มรีบลอดรั้วรุดเข้าไปด้านในโดยไม่สนคำเตือน ยิ่งลึก ภูเขาที่เต็มไปด้วยร่างสีขาวบนเนินดินก็สูงชันขึ้นเรื่อยๆ ความรีบร้อนทำให้ไม่นึกสนใจสิ่งรอบข้าง

    "Time can bring you down,
    time can bend your knees
    Time can break your heart,
    have you begging please, begging please"

    เสียงเพลงที่ลอยมาจากไหนสักแห่งทำให้เขาชะงัก บางอย่างกำลังเคลื่อนไหว อยู่ใต้เท้า อยู่ด้านหลัง รอบๆกาย... ไม่รู้สิ แต่เมื่อหันไปมองก็ไม่เห็นอะไรผิดปกติ พลันเหล็กท่อนหนึ่งที่ฟาดเข้าหลังศีรษะโดยไม่ทันตั้งตัว 

    ร่างบอบช้ำของเด็กหนุ่มพลัดล้มลงและกลิ้งต่อจากเนินสูงราวตึกสองชั้นลงเบื้องล่าง ดวงตาที่เหมือนมีแสงดาวระยิบระยับก็เห็นเท้าของเพื่อนค่อยๆเดินเข้ามาหา เมื่อเงยหน้ามอง เขาก็ร่างของเด็กผู้หญิงที่ไม่สูงนักยืนบังพระอาทิตย์ที่กำลังขึ้น แสงLEDสีแดงยังเด่นชัด

    "เกวิน เป็นหินสีขาวแล้วไปสวรรค์กับเมเบลนะ"   

    สิ้นเสียงเครือ ของแข็งก็ตวัดเข้าปะทะกับร่างของมนุษย์อีกครา เกวินรีบเบี่ยงหลบแรงได้แต่ก็ล้มลง เขามึนจนขยับไม่ได้ แต่สติก็มีพอให้ใคร่ครวญหาทางรอด หูที่อื้อคล้ายกำลังดำน้ำแว่วเสียงทะเลาะกันดังอื้ออึงคล้ายอยู่ในความฝัน เด็กหนุ่มพยายามพลิกกาย ดวงตาพร่ามัวมองแอนดรอยด์เด็กสาวสองตัวที่กำลังทะเลาะกันดูชุลมุนวุ่นวาย เสียงหนึ่งดังขึ้น

    "เกวิน หนีไป!"

    เจ้าของชื่อไม่รู้รายละเอียดว่าทำไมเมเบลอีกตัวจึงมาอยู่ที่นี่ตอนนี้ แต่เธอผู้หวังดีถูกแอนดรอยด์ซึ่งระบบไม่เสถียรเข้าคล่อมกายและบีบคอ เด็กหนุ่มไม่รู้จะทำอย่างไร เขารีบตะกายตัวเองขึ้นมาคว้าท่อนเหล็กเดียวกันนั้นฟาดเข้าสีข้างของเพื่อนทันที

    ร่างที่ทั้งโทรมและเปราะบางหล่นลงไปยังเนินเตี้ยๆ เด็กหนุ่มดึงเสื้อยืดมาเช็ดเลือดบนหน้าผากที่ไหลลงมาเข้าตาตัวเองก่อนรีบเข้าไปหาหุ่นอีกตัว เพื่อนใหม่ของเขาแน่นิ่งไป เกวินรีบช้อนร่างที่ไร้เรี่ยวแรงขึ้นมาก่อนหันไปมองผู้ที่นั่งอยู่ตรงหลุมเนิน คงเพราะรอยแตกตรงสะโพกเธอถึงยังลุกไม่ได้ เขาไม่ได้ตั้งใจให้อีกฝ่ายเสียหายขนาดนี้

    "เดี๋ยวฉันจะพาคนมาช่วย เธอรออยู่ตรงนี้ก่อน"

    "ไม่ ! เกวินอย่าไป !"

    ร่างที่สั่นเทาด้วยความเจ็บปวด ส่งเสียงเล็กกรีดร้องอย่างเศร้าหมองให้กับแผ่นหลังของเด็กหนุ่ม ที่กำลังอุ้มหุ่นอีกตัวเดินจาก เกวินพยายามไม่หันกลับไปมองดวงตากลมซึ่งมีของเหลวไหลเทออกมาไม่ขาด เพียงเพื่อรีบทำเวลาให้กับร่างในอ้อมแขน

    ...แต่สุดท้ายแล้ว เขาก็ช่วยใครไม่ได้...


    .........


    เกวินล้มลงจนนอนพักอยู่ที่โรงพยาบาล หลังจากที่พยายามขอความช่วยเหลือตำรวจให้ช่วยพาแอนดรอยด์ที่ไม่ใช่ของตัวเองไปซ่อมแต่ไม่เป็นผล มีเพียงเขาที่ได้ไปพักรักษาตัวต่อที่บ้านพร้อมกับเฝือกอ่อนที่คอ

    งานพิเศษจบลง เขาได้ข่าวว่าเศรษฐีฮอฟแมนและแอดวานส์ไซเบอร์ ถูกสังคมวิจารณ์เรื่องจริยธรรมของการใช้แอนดรอยด์รูปลักษณ์เด็กในการตอบสนองทางเพศ ประธานผู้บริหารในขณะนั้นกล่าวว่าเธอเพียงแค่ส่งรุ่นทดสอบไปให้ลูกค้าที่เชื่อใจได้ แต่ไม่นึกว่าจะมีเรื่องทำนองนี้เกิดขึ้น ขณะที่จำเลยสังคมอีกคนถึงกับย้ายบ้านไปต่างประเทศเพื่อหลบเลี่ยงการเป็นข่าว และไม่กลับมาอีกเลย

    ไม่รู้กี่วันผ่านไป คืนหนึ่งเด็กหนุ่มเบลอตื่นขึ้นมามองพระจันทร์ดวงโต แล้วลุกขึ้นตรงไปยังที่นัดหมาย เกวินไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน ว่าทำไมตัวเองต้องเดินเรียกหาผู้ที่ป่านนี้ไม่น่าอยู่รอดรอเขาแล้ว แต่สิ่งที่ตอบสนองต่อเสียง กลับเป็นเหล่าร่างสีขาวเปรอะเปื้อน

    พวกนั้นเข้ารุมล้อมพร้อมยื่นมือที่เรียบลื่นเข้าหา ราวกับพยายามไขว่คว้าหาความมีชีวิตจากร่างอันอบอุ่น ลูกตาของมันกลอกไปมาพร้อมส่งเสียงอืออาซ้ำๆอยู่หลายครั้งอย่างไร้ความหมาย ความขยะแขยงชวนคลื่นเหียนเพิ่มพูนขึ้น

    ภายใต้เสียงตะโกนร้อง มนุษย์ที่ได้แต่พยายามตะเกียกตะกายหาทางหนี ถูกเจ้าของมือหนาที่มักจะทุบตีเสมอฉุดช่วยออกมา เกวินที่เหมือนคนกึ่งหลับกึ่งตื่นวิ่งหนีไปพร้อมกับผู้ชายร่างใหญ่ ระยะทางคล้ายยาวไกล รู้ตัวอีกทีก็วิ่งอยู่ลำพัง เมื่อหันมองไปด้านหลัง ก็เห็นพวกนั้นค่อยๆฉุดร่างพ่อให้จมลึกลงเรื่อยๆและหายไปในเนินสีขาว 


    ...................................................



    ...สายฝน ยังคงตกอย่างต่อเนื่อง...


    ผู้หมวดแอนเดอร์สันลอบเข้ามาในพื้นที่พร้อมตำรวจชุดสืบสวนอีกนาย ซึ่งตอนนี้เจฟฟรี่ส่งพวกเขาเข้ามาปฏิบัติภารกิจเช่นเดียวกับหน่วยย่อยอื่นๆ ในการกระจายตัวเข้าไปในเขต H-11 เป้าหมายหลักคือสืบสวนยืนยันการกระทำ และจับกุมคนของเจริโก้ ที่พยายามนำแอนดรอยด์หลบหนีออกจากสถานที่กักกันโรคติดต่อทางอิเลคทรอนิกส์

    ปฎิบัติการครั้งนี้เกิดขึ้นจากความน่าสงสัยของรัฐมนตรีแอนดรอยด์ จริงอยู่ว่าด้วยลึกๆแล้วมาร์คัสเป็นคนติดเกรงใจ จึงมักชอบเคลื่อนไหวลำพัง จนเพื่อนของฝ่ายนั้นเองนั่นแหละที่ต้องคอยตามติดเอาเอง แต่นี่จะนอร์ธ ไซม่อน จอช หรือจะใครก็ตามที่มักจะวนเวียนผลัดกัน กลับไม่มีอยู่ข้างกายอีกฝ่ายสักตัว ทั้งที่กำลังอยู่ในสถานการณ์ไม่ปกติ

    "หมอนั่นกำลังเอาตัวเองเป็นหลักประกัน ประมาณว่าหากเกิดเรื่องผิดพลาด ก็หิ้วเขาไปได้เลยไม่ต้องไปหาคนอื่น"

    ผู้กองฟาวเลอร์สรุปเรื่องราวสั้นๆระหว่างพาตัวอีกฝ่ายนั่งรถมาจากสถานี แฮงค์ซึ่งตอนนั้นนั่งอยู่ข้างคนขับได้แต่ลูบหน้าถอนหายใจ

    "คิดอะไรเด็กๆ ...ทำอย่างกับไม่อยากมีชีวิตอยู่"

    "พวกนั้นไม่ค่อยโตนัก ถ้าหมอนั่นจะเอาดีทางการเป็นนักปกครองคงต้องไปเติมเขี้ยวอีกเยอะ"   

    นายตำรวจผิวสียกยิ้มมุมปากก่อนหยิบแท็ปเลตขึ้นมาส่งให้ ในนั้นเป็นแผนที่ของเขตH-11   "ถึงในตำราจะไม่ให้ดูคนจากนิสัยเวลาสืบสวน ไวรัสแอนดรอยด์ชนิดนี้เป็นเรื่องร้ายแรง การกักกันโรคเป็นเรื่องปกติแต่หุ่นทื่อๆตรงๆกลับเล่นแผนให้คนของตัวเองเคลื่อนไหว แสดงว่ามีซัมติง แต่เราให้ทำแบบนั้นไม่ได้ ไม่งั้นระเบียบจะไม่เป็นระเบียบ และ FBI จะลงมาอีกรอบ"

    "ไม่อยากเห็นหน้าเจ้าเพอร์กิ้นเลยว่ะ"

    "กลัวมันต่อยกลับสิ"

    "เออ"

    "งั้นย่องเข้าไปลากเจ้าหุ่นพวกนั้นออกมา ก่อนที่จะเกิดเรื่องวุ่นวายมากกว่านี้ ระวังตัวด้วย"


    ........


    [น . า . ย . อ . ยู่ . ไ . ห . น . แ . ล้ . ว .]

    เพราะพื้นที่ที่สื่อสารไม่ได้ ทำให้ต้องใช้การส่งรหัสมอสทางคลื่นวิทยุติดต่อหัวหน้าซึ่งตั้งเต้นท์อยู่ตรงด้านนอกแทน แฮงค์กดรหัสสัญญาณสื่อสารกลับไปหา ว่าพบศพแอนดรอยด์ถูกยิงตายใหม่ๆเป็นจำนวนมากตรงด้านนอกตึกร้าง ตำรวจทั้งคู่หันมองหน้ากันก่อนจะหยิบอาวุธขึ้นมาเตรียมพร้อม ย่องตามรอยเท้าและซากเหล็กอย่างระวัง

    ผู้หมวดชะงัก เมื่อเขาเห็นเงาร่างคุ้นตาอยู่ที่ปลายทางที่เต็มไปด้วยเลือดสีฟ้า แอนดรอยด์สืบสวนของสถานีดีทรอยต์หันมามองด้วยสภาพโงนเงน ชายวัยกลางคนรีบวิ่งเข้าไปประคองรับไว้ก่อนที่อีกฝ่ายจะร่วงล้มลง

    "ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่คอนเนอร์ ? แล้วนี่เป็นอะไรหรือเปล่า ?"

    ไม่ทันที่หุ่นในอ้อมแขนจะได้ตอบ นักสืบดาเรนหนึ่งในทีมที่เคยฝึกซ้อมเข้าพื้นที่H-11กับหน่วยสวาท ก็ชี้ไปยังซากหุ่นรุ่นเดียวกันอีกตัวที่อยู่ใกล้ๆ ผู้หมวดผงะกับสภาพยับเยินนั่น เขาคิดถึงมนุษย์ที่หนีมากับฝ่ายนั้นทันที   "แล้วเกวิน นายรู้ไหมเขาอยู่ที่ไหน ?"

    ไนน์ชี้ขึ้นไปด้านบนของอาคารอย่างไม่แน่ใจว่าตอนนี้เขาต้องทำตัวอย่างไร กับมนุษย์ที่เป็นกังวลกับอีกโปรแกรมซึ่งเพิ่งถูกตัวเองจัดการไป ถ้าบอกความจริงจะเกิดอะไรขึ้น แล้วถ้าปิดบังล่ะจะเกิดอะไรขึ้น

    "คือ ...ผม"

    แอนดรอยด์หนุ่มตัดสินใจจะบอกความจริงระหว่างที่ถูกพยุงให้ลุกขึ้นยืน แต่เขาได้ยินเสียงบางอย่างคล้ายฝูงสัตว์กำลังวิ่งตรงเข้ามาจากที่ไกลๆจนแผ่นดินสะเทือน แม้จะยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ทั้งสามรีบหันหลังวิ่งขึ้นอาคารทันที



    ........................................





    TBC




Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in
dysdaimonh (@dysdaimonh)
ตัดจบแบบละครไทย555555 ไนน์จะรอดปลอดภัยมั้ยยยยย เกวินเป็นอย่างไงบ้างงงงง เป็นห่วงทั้งคนทั้งหุ่น
tomei_tan (@tomei_tan)
@dysdaimonh ถถถถถถ เข็นเอาออกมาให้อ่านก่อน จะได้ไม่ดองนาน~

น้องต้องสบายดี...มั้ง 55555 XD
nakamayucchi (@nakamayucchi)
พ่อ...มาดีเอาตอนนี้เหรอ อุตส่าห์ตามมาช่วย สงสารเกวินเลย สูญเสียทุกคนไปหมด ทั้งพ่อ ทั้งเพื่อน😢

ไนน์ชนะแล้ว เย้ แต่คอนเนอร์จะเป็นไงต่อล่ะเนี่ย

เกิดไรกะทางเกวิน นายต้องรอดกลับมาหาไนน์นะ ไปช่วยกันเร็วววว
tomei_tan (@tomei_tan)
@nakamayucchi มาๆ ร่วมกันกอดกวิ้น //ฮึ้บๆ

คอนเน้ออออ เกวิ้น แอร๊ย #เซนเซอร์

ขอบคุณที่เม้นต์ค้าบ //น้วยๆ XD