Game & Comic Fanfictomei_tan
[fic]Detroit become human: I'm still android 10
  • "สั่งพิซซ่าร้านไหนเนี่ยคุณทนาย มันเกิน 30 นาทีแล้วนา ลองโทรตามดูดีไหม ?"

    ผู้หมวดแอนเดอร์สันที่แขวนท้องรอข้าวเที่ยง หันไปถามแอนดรอยด์สาวสวยที่ได้รับคำสั่งจากเอไลจาห์ แคมสกี้ ให้มาดูแลเรื่องเคสอนาจารเด็กในปกครอง ถึงอย่างนั้นซีโอโอหนุ่มก็มีกะใจสั่งพิซซ่ามาเลี้ยงแทนเจฟฟรี่ ที่กะซื้อมาปลอบขวัญความซวยของเกวินที่ตบเท้าเข้ามาอย่างต่อเนื่อง

    "ถ้าส่งเกินเวลา เขาจะให้ลูกค้าทานฟรีน่ะ"   ชายวัยกลางคนพูดต่อ ดวงตากลมโตของผู้ฟังจึงเบิกกว้างขึ้นและมองกลับอย่างสนใจ 

    "ฉันไม่เคยรู้ว่ามีอะไรแบบนี้ด้วย คุณช่างเป็นคนรอบรู้จริงๆผู้หมวดแอนเดอร์สัน"

    "ไม่ๆ นี่เรื่องทั่วไป"   แฮงค์ปัดมือเขินหน่อยๆ   "ว่าแต่เราเคยเจอกันครั้งนึงใช่ไหม ตอนที่เธอจะถูกเจ้าคอนเนอร์ยิงเพราะแคมสกี้เทสบ้าบออะไรนั่นน่ะ"

    "เปล่าค่ะ ผู้ที่โดนเทสต์เป็นโคลอี้อีกตัวนึง ตอนนั้นฉันกำลังว่ายน้ำอยู่กับโคลอี้อีกตัว"

    "ชื่อเดียวกันหมดเลยเหรอ ไม่สับสนแย่"

    โคลอี้ยิ้มบางกับคำถามนั้น

    "จะว่าไปก็น่าแปลก ที่ทั้งพวกฉัน ทั้งเอไลจาห์ ต่างก็รู้ว่าใครเป็นใคร มันอาจจะมีอะไรสักอย่างที่ทำให้รู้ก็ได้นะคะ ว่าคนๆนั้นกำลังเรียกหาเราอยู่"

    เสียงฮือฮาดังแทรกบทสนทนา เมื่อรถบรรทุกขนาดใหญ่เข้ามาจอดเทียบ ดูเหมือนว่าท่านเศรษฐีของบริษัทไซเบอร์ไลฟ์จะไม่ได้สั่งพิซซ่าเฟรนด์ชายด์อย่างที่คิด แต่ขนเอาเชฟและครัวเคลื่อนที่มาจากภัตตาคารอิตาลีชื่อดังเลยต่างหาก


    ............................................




    อุณหภูมิ 38.3 องศา ไม่ได้ทำให้ผู้ชายตัวโตๆเพลียได้หรอก แค่ความคิดช้าลงสักสองสามวิ

    ...ส่วนไซส์เล็กลงมาหน่อยอย่างเกวิน อาจจะสักสี่วิ...อาจจะห้าวิก็ได้ เอ้า


    ["คุณอยากถามผมเพิ่มไหมนักสืบรี้ด ?"]

    โฮโลแกรมที่นั่งเอนกายพิงพนักโซฟาและประสานมือตรงหน้าตัก ส่งยิ้มกรุ้มกริ่มให้คนป่วยที่นั่งเหม่ออยู่ RK900ซึ่งนั่งติดกับเกวินรู้โดยอัตโนมัติ ว่าพาร์ทเนอร์ไม่เข้าใจที่แคมสกี้พูดวกวนอะไรใส่บ้าง 

    ตอนนี้ห้องรับรองแขกวีไอพีของสถานีตำรวจดีทรอยต์ กลายสภาพเป็นห้องเจรจาไกล่เกลี่ยชั่วคราวของคดีอนาจารแอนดรอยด์อายุต่ำกว่าหกเดือน เนื่องจากภาพข่าวเห็นได้ชัดว่าเกวินดึงRK900เข้าไปจูบ และนอกจากพวกเขาสามคนที่เกี่ยวข้องกับดดีโดยตรง ก็มีหัวหน้าเจฟฟรี่ และRK800 นั่งอยู่ด้วย คอนเนอร์กล่าวแทรกขึ้น

    "คอนเนอร์โมเดล RK900 เป็นแอนดรอยด์ที่มีประสิทธิภาพสูงสุดในเวลานี้ การนำมาตฐานเฉลี่ยอายุแอนดรอยด์เทียบกับมนุษย์ในอดีตมาเปรียบเทียบใช้ ผมว่ามันไม่สมเหตุสมผล คุณควรศึกษาวิจัยใหม่ แม้อาจจะใช้เวลาอย่างต่ำสักห้าปีก็เถอะ"

    "คุณแคมสกี้ แม้ผมจะเพิ่งเปิดโปรแกรม แต่ผมไม่มีทางเทียบเท่ามนุษย์อายุต่ำกว่า 15 ปี ระบบAIของผมรู้ความมากกว่านั้น และเติบโตพอที่จะประเมินได้ว่าสิ่งไหนควรและไม่ควรทำ ผมควรมีสิทธิ์ทุกอย่างที่จะทำอะไรกับร่างกายของผม ตามกฎหมายของเจริโก้บทที่ 1"

    ["เฮ้อ เริ่มเข้าใจความรู้สึกของผู้ปกครอง เวลาเห็นลูกวัยรุ่นตัวเองนุ่งสั้น แต่งหน้า และพยายามต่อรองขอไปผับ และกลับบ้านพรุ่งนี้เช้าแล้วซี"]

    ซีอีโอหนุ่มแสร้งตีหน้าเครียดและลากเสียงยวนประสาทผู้ฟัง แต่RK900ว่าตัวเองมีภูมิต้านทานมากระดับหนึ่ง ดวงตาแก้วเขม่นมองพลางคิดว่าจะพูดยังไงให้อีกฝ่ายยอมถอนฟ้องก่อนเรื่องจะส่งถึงศาล

    "ด้วยความเคารพ คุณอนุญาตให้ผมออกมาใช้ชีวิตข้างนอก เวลาที่ผมเดือดร้อนคุณปล่อยให้ผมแก้ปัญหาเอง คุณไม่รับสายผม ดังนั้นในเวลาที่เป็นปกติแบบนี้ คุณไม่ควรฟ้องร้องอะไรให้เกิดปัญหาจริงๆ"

    ["ตอนนั้นฉันเผลอกดบล็อค ...ไม่ได้ตั้งใจ"]   แคมสกี้ตอบด้วยท่าทีสบายๆให้ผู้ที่มองอยู่มุ่นคิ้ว โฮโลแกรมแบบนี้ทำให้จับไต๋ยากว่าอีกฝ่ายพูดจริงหรือโกหก

    "เฮ้ พูดมาเลยดีกว่า อยากได้อะไรรีบว่--"   

    เกวินชักฉุนเฉียวกับการสนทนาที่อ้อมค้อมและยืดเยื้อ คอนเนอร์ที่ยืนอยู่ด้านหลังคว้าปิดปากนั่นหมับก่อนส่งยิ้มละไมให้โฮโลแกรมตรงหน้า

    "ไม่เจรจาอะไรนอกตัวบทกฎหมายทั้งนั้นครับแคมสกี้ ผมว่าคุณไม่น่าได้อะไรแม้แต่ความสะใจหากนักสืบรี้ดจะเข้าคุก และจำนวนเงินค่าปรับก็ไม่ได้เรียกความสนใจอะไรคุณ ถึงอย่างนั้นพวกผมก็ไม่อยากรู้ความต้องการลึกๆ ลับๆ และแปลกๆของคุณเลยครับ"

    ["เฮ้อ ลูกชายฉันนี่เย็นชาทั้งคู่เลยน้า"]

    "เข้าใจผิดแล้วครับ น้องคอนเนอร์อาจจะใช่ แต่ผมไม่ได้ถูกดีไซน์โดยคุณทั้งหมด ดังนั้นนับผมเป็นลูกก็เกรงว่าจะไม่คู่ควรเท่าไหร่ คุณกำลังคิดอย่างที่ผมคิดหรือเปล่า RK900"

    "ผมกำลังคิดอยู่ล่ะครับ RK800 ว่าความสัมพันธ์พ่อลูกเป็นเรื่องลึกซึ้งครับ ผมว่าตัวเองยังสัมผัสไม่ถึง แต่อาจจะถึงได้นะครับถ้าเขาคนนั้นจะมีความเห็นใจให้ผมบ้าง"

    "ความรักของคุณ ถ้าผมเป็นมนุษย์ ผดผื่นคันอาจขึ้นให้คุณเห็น"

    "ส่วนผมคงผมร่วง"

    "ก็ว่าจะเตรียมบวชหน้าไฟให้พร้อมกันเลย"

    ซีอีโอหนุ่มหัวเราะก๊าก ลูบนิ้วไปยังโครงหน้าเรียวยามเอียงคอดูเวลาตรงข้อมือ

    ["เจ็บปวดจัง แต่ฉันก็ประทับใจกับโปรแกรมเจรจา ที่สามารถเปลี่ยนหุ่นหัวอ่อนให้ช่างพูดเหลือเกิน ว่าแต่... ฉันจะเอาอะไรไปสู้ดี หัวเดียวกระเทียมลีบแบบนี้"]   

    เสียงเคาะประตูดังขึ้น ตามด้วยโคลอี้และคริสที่เอาพิซซ่าคอนโดใหญ่ๆเข้ามาส่งให้เหล่ามนุษย์ท้องกิ่ว กลิ่นชีสและอาหารทะเลอันอุดมไปด้วยแคลอรี่เข้มข้นหอมฟุ้งคลุ้งไปทั่วห้อง เรียกว่าแค่ได้กลิ่นไขมันก็พร้อมอุดตันหลอดเลือดหัวใจไปสามเส้นแล้ว

    "ยังพูดกันไม่จบอีกเหรอ เฮ้ย เกวิน แกลองๆ พิซซ่าเตาถ่านจากร้านเบโลเยเซ่ย่าน O-14 โคตรอร่อยว่ะ อยากเหาะมาก แต่สภาพตอนนี้เหาะไม่ไหวแล้ว"   

    นายตำรวจที่มาใหม่เนียนนั่งตรงโซฟาข้างเพื่อนกะอยู่ฟังด้วย RK900มองตามเกวินที่กำลังอยู่ในภาวะทุกข์เข็นทางอารมณ์จนไม่สามารถกินอะไรลง งับปลายพิซซ่าเบาๆ จากนั้นชายหนุ่มก็เปลี่ยนใจวางมันกลับคล้ายกับจะไม่กินต่อ ก่อนเอาเสี้ยวพิซซ่าอีกชิ้นประกบหน้าเข้าหากัน แล้วงับกินม่างในคราวเดียวด้วยรูปแบบแซนด์วิช เต็มปากเต็มคำ ไม่กี่งับ 560 แคลอรี่ก็หายลงท้องไปทันที

    "ก็...อร่อยพอใช้ได้นะ"   นักสืบหนุ่มเลียปลายนิ้วโป้งพร้อมบอกเหนียมๆอย่างไม่เต็มเสียงนักก่อนจะกัดอีกครั้ง แก้มนี่เคี้ยวตุ้ยๆโย้ไปข้างอย่างน่าเอ็นดู พ่อคนแบดบอยคนนั้นดูเขินอายจนไม่กล้ามองหน้าซีฟู้ดแสนไฮโซในถาดตรงๆ แต่มือกลับหยิบอีกสองชิ้นมาประกบกันอีก   "...แต่จะช่วยกินให้หมดแล้วกัน ดีกว่าทิ้ง"

    "เกวินครับ ถ้าทานเยอะขนาดนั้นมันจะไม่ย่อยเอานะครับ"

    RK900รีบหาคำพูดทัดทานผู้ชายที่กำลังฟินจัดถึงขนาดตีซึนใส่จั๊งค์ฟู้ดราคาแพง แต่ฝ่ายนั้นกลับไม่สนใจแม้แต่ปรายตามามองเสียนี่ 

    ["ไม่ต้องกลัวว่าจะหมดง่ายๆนะครับ ผมจ้างพ่อครัวไว้ด้านนอก คุณทานได้เรื่อยๆเลยจนกว่าการสนทนานี่จะจบ"]   คนในโฮโลแกรมพูดเจือหัวเราะ พร้อมเปล่งออร่าเศรษฐีผู้ใจบุญให้แสบตาเล่น   ["ว่าไปผมได้ข่าวว่าผู้หมวดแอนเดอร์สันชอบทานอะไรแบบนี้มาก ไม่รู้ว่าตอนนี้หมดไปกี่ถาดแล้ว"]

    "เห็นขึ้นถาดสองแล้วค่ะ"   โคลอี้บอกนิ่งๆ และไม่ต้องมีคำลา คอนเนอร์วิ่งฉิวออกไปจากห้องทันทีท่ามกลางรอยยิ้มน้อยๆของคนจัดเลี้ยง แคมสกี้หันไปหาหัวหน้าเจฟฟรี่

    ["ผมว่าผมพร้อมที่จะเจรจายอมความแล้วล่ะครับ เพียงแต่ว่ามีข้อแม้เล็กน้อย"]

    "ข้อแม้ ?"   

    แคมสกี้เพยิดหน้าไปทางแอนดรอยด์สาว เธอเดินถือกล่องเล็กกล่องหนึ่งเดินไปทางเกวิน และเปิดออกโชว์ต่างหูหมุดในนั้น
      
    ["สปายแคมครับ คุณใส่คู่กับโมเดลRK900 ปกติมันจะไม่ทำงานไม่ว่าคุณจะไปทำอะไรก็ตาม แต่ถ้าพวกคุณอยู่ใกล้กันในระยะห้าเมตรเมื่อไหร่ เครื่องจะเริ่มบันทึกภาพและเสียง"]

    "ไม่ครับ นั่นมันละเมิดสิทธิ์กันชัดๆ"   RK900ปฏิเสธทันที และหันไปทางอีกคนเพื่อที่จะขอเสียงสนุบสนุน แต่ฝ่ายนั้นยังคงอร่อยอยู่   "เกวินครับ ไม่ได้ครับ ร่างกายคุณไม่พร้อมกับพิซซ่าแผ่นที่หกนะครับ"

    "ยุ่งน่า นายมีสิทธิ์เหนือร่างกายที่เลยความเป็นผู้เยาว์มาแล้วสิบกว่าปีของฉันตั้งแต่เมื่อไหร่"

    เกวินเอามือยันหน้าผากแอนดรอยด์จอมจุ้นไว้ไม่ให้เข้ามายุ่งกับก้อนไขมันส่วนเกินที่ปักป้ายจอง เจ้าหน้าที่ฝึกหัดฟังแล้วคันเขี้ยวอย่างบอกไม่ถูกชะมัด

    ["ถ้าอย่างนั้นเหลือแค่บันทึกเสียงกับโปรแกรมเมื่ออยู่ด้วยกัน พอโอเคไหม ?"]

    โคลอี้เอากล่องเล็กอีกกล่องขึ้นมาเปิดตามการพยักหน้าของเจ้านาย ในนั้นเป็นแหวนสองวง

    ["ผมทำให้เหมือนคอนเนอร์RK800 กับผู้หมวดแอนเดอร์สัน ถ้านักสืบรี้ดใส่มัน ผมเชื่อว่านักข่าวจะไม่มาล้อมหน้าล้อมหลังถามคุณทีหลัง ว่าทำไมถึงไม่ใส่แหวนคู่กับแอนดรอยด์ที่เป็นข่าว"]

    "แล้วทำไมคุณต้องตรวจโปรแกรมผมด้วย หรือว่าคุณกำลังสงสัยอะไรอยู่ ?"   RK900เขม่นถาม เขาคิดถึงไฟล์ที่รันอัตโนมัติในตัวเมื่อคืน ฝ่ายนั้นตอบติดตลกไป

    ["ผมจะได้ตรวจสอบได้ไงครับ ว่าจะเกิดคดีล่วงละเมิดกับหุ่นในปกครองของผมหรือเปล่า "]

    "ไม่มั้งคุณแคมสกี้ เขารู้กันทั้งสน.ว่าหมอนี่เดทแต่กับคนแก่"

    คริสว่าจะช่วยแก้ตัวให้แต่ก็โดนเพื่อนเอาพิซซ่ายัดใส่ปากให้เต็มคำ เกวินจิ๊ปาก หยิบแหวนวงหนึ่งมาใส่ และอีกวงโยนให้แอนดรอยด์ข้างกาย ก่อนหันหน้าไปทางผู้ฟ้องร้อง

    "จบเรื่องแล้วใช่ไหม ฉันจะได้ไป"

    ["ครับ เชิญครับ แต่ผมคงดำเนินการต่อถ้าคุณถอดมันออก ...ขอตัวเช่นกัน โชคดีครับทุกคน"]

    ภาพชายหนุ่มปิดตัวลง พร้อมกับคอนเนอร์ที่เปิดประตูกลับเข้ามาอีกรอบ โคลอี้ไม่พูดอะไร เพียงแค่เก็บเครื่องสร้างโฮโลแกรมกลับไป


    ..............................................



    "อ้าว ทำไมนายใส่แหวนเหมือนแฮงค์ใส่ล่ะ หรือว่ากลับไปคบกันอีก"

    ทิน่าถามขึ้นขณะที่เกวินเดินเข้ามาเอาพิซซ่าชิ้นใหม่จากถาดของเธอ ชายหนุ่มยกมือซ้ายขึ้นมาดู เส้นแสงสีฟ้านวลตากะพริบเบาเมื่อเจ้าของอีกวงอยู่ในระยะห้าเมตร จากนั้นจึงกล่าวติดประชดขณะนั่งลงยังเก้าอี้ข้างๆ

    "บ้าน่า นี่เครื่องดักฟัง แคมสกี้แม่งให้ฉันใส่ไว้เผื่อฉันหื่นปล้ำหุ่นใหม่ขึ้นมา เขาจะได้ส่งหน่วยคอมมานโดมายิงไส้ฉันให้แตก ช่วยซิงหุ่นไว้ได้ทันท่วงที"

    "นั่นมันเป็นไปไม่ได้เลยนะ"   เจ้าหน้าที่ตำรวจสาวขำก่อนจะผ่อนลมหายใจยาว   "แต่สุดท้ายก็จบเรื่องเสียที ว่าแต่พิซซ่าไฮโซนี่อร่อยชะมัด ขอบใจความซวยของนายนะเกวิน"

    "ชิ กินให้อ้วนเลยไป"

    ชายหนุ่มที่กินจนอารมณ์ดีลืมสิ้นทุกสิ่งนั้นหัวเราะร่าไปกับเพื่อน RK900 ไม่คิดจะแอบฟัง เพียงแต่ถ้าเรื่องนี้ทุกคนรวมถึงหุ่นโปรโตไทป์ที่ทำงานมานานรู้ เขาจะรู้ด้วยอีกสักคนก็ไม่น่าจะใช่เรื่องแปลก 

    "ต้องวางแผนเตรียมเมนูอาหารเย็นใหม่หมดเลยอ่ะ"

    คอนเนอร์ครวญขณะหาดาวน์โหลดวิธีทำอาหารแคลอรี่ต่ำให้แฮงค์อยู่ที่โต๊ะทำงานของตัวเอง แอนดรอยด์ที่นั่งอยู่ใกล้ๆจึงหันมามอง จ้อง ...และก็ไม่พูดอะไร จนคอนเนอร์ถามขึ้นมาเอง   "มีอะไรหรือเปล่าครับ ?"

    "คุณไม่กังวลกับเรื่องนี้เหรอครับ ?"   RK900ชูแหวนบนมือตัวเองให้ดู ผู้ถูกถามมองกลับด้วยสีหน้างงงวย จนเขาต้องเก็บคำถามกลับ   "...ไม่มีอะไรครับ"

    หุ่นโปรโตไทป์อมยิ้ม

    "มันสวยเนอะครับ ชีพจรของมนุษย์"

    "เอ๋ ?"

    "เส้นแสงสีแดงบางๆ มันกะพริบวิ่งตามจังหวะหัวใจของเจ้าของแหวนอีกคนน่ะครับ บางทีผมก็สนุกกับการที่ยกมันขึ้นมาดู"   คอนเนอร์บอกพร้อมดูแหวนที่ประดับอยู่บนนิ้ว   "ตอนที่อยู่ในห้องเจรจา ก็แอบเห็นนะครับว่าหัวใจเขาเต้นเร็วจัง คงเพราะของพวกนั้นต้องอร่อยแน่ๆเลยน้า~ พอคิดว่าเขามีความสุข มากก็โกรธไม่ลงเลย หาเมนูอาหารใหม่แคลอรี่ต่ำๆทดแทนดีกว่า"   

    ว่าจบ ผู้พูดก็หัวเราะน้อยๆอย่างมีความสุข

    "ถ้าวันนึงมันไม่มีแสงล่ะ แม้ว่าจะอยู่ในระยะก็ตาม"

    "อา..."   คอนเนอร์เอียงคอนึก   "พาสเวิร์สเครื่องผมเขียนอยู่หลังแหวนนี้นะครับ เผื่อคุณจะเข้าไปค้นหาไฟล์งานเพิ่มเติม แต่ว่านะครับ ผมไม่แนะนำให้คิดเรื่องอนาคตมากเกินไป เพราะระบบAIเราสามารถรันระบบแรนด้อมได้หลายทางราวๆสิบสี่ล้านรูปแบบ ซึ่งอาจทำให้ฮาร์ดดิสร้อนได้ อ้อ...อดีตก็ด้วยครับ"

    หุ่นที่อายุการใช้งานมากกว่ายิ้มบอกก่อนจะหันไปสนใจกับการหาเมนูอาหารตามเดิม RK900ยกมือของตัวเองขึ้นมาดูสิ่งที่ประดับอยู่บนนิ้วบ้าง มันกะพริบแสงเบาด้วยจังหวะเดียวกับหัวใจอีกคน 

    เขาไม่รู้ว่าควรจะเลือกรู้สึกอย่างไรดีกับเรื่องนี้ อารมณ์ที่เกิดขึ้นหลากหลาย


    ยินดี .. ไม่ยินดี .. ยินดี ..ไม่ยินดี


    เหมือนจะทำให้ไฟฟ้าในกายลัดวงจรเบา

     



    ......................................

    TBC







Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in
GoldenSpoon (@MoneyTalksC137)
คอนเนอร์( rk800) มีความน้อง(และความภรรยา) ตรงที่น้องเห็นลุงมีความสุขตอนกินพิซซ่านะ แต่ก็ยังมีความห่วงเพราะแคลอรี่มันเยอะไป มีความเอ็นดู ส่วนคู่ กวิ้นกับ rk900 คงยังต้องเรียนรู้(และฝ่าฟัน?) อะไรด้วยกันอีกเยอะอ่ะเราว่า แต่อย่างน้อยเขาก็มีความรู้สึกดีๆต่อกันแล้ว(ใช่มั้ยคะ?)
tomei_tan (@tomei_tan)
@MoneyTalksC137 พี่คอนเนอร์มีจริตภรรยามาก 5555 จะห้ามลุงก็เกรงใจ กลมๆก็รัก แต่ไขมันอุดตันก็ไม่ไหว แอรยยย สงสัยเมนูคงต้องเพิ่มออกกำลังกาย <3 ส่วนคู่กวิ้นกับน้องเก้าก็เริ่มจะมีอะไรที่พอจูนได้แล้วบ้างค่ะ ,, U w U ) คงต้องไปเรื่อยๆอีกสักระยะนึง <3