Game & Comic Fanfictomei_tan
[fic DBH]There’s something in the air

  • เหรียญที่โยนไปบนอากาศ หมุนวน...
    ทุกครั้งผมได้แต่ลุ้นและภาวนา ขอให้มันออกยังด้านที่คุณจะอยู่กับผม


    ...แม้จะรู้เสมอ ว่าคุณจะต้องจากผมไปในสักวันหนึ่ง





    "โลกนี้สวยงาม ... สวยงามจริงๆนะคอนเนอร์"

    "ผมไม่ค่อยรู้เรื่องความสวยงามหรอกครับ เพียงแค่รู้ว่ามันแตกต่าง"

    ผมบอกเขาระหว่างที่เรานั่งชมต้นเมเปิ้ลด้วยกัน ท้องฟ้าสีฟ้าตัดกับใบไม้สีส้ม

    "ยังไงเหรอ"

    "ตอนที่ผมดูคนเดียวมันเฉยๆ แต่ตอนที่ผมดูพร้อมกับคุณ ผมรู้สึกยินดีกว่า"

    "...."

    "ถ้านั่นเรียกว่าสวยงาม มันจะยังเป็นเช่นนั้นอีกหรือเปล่า ถ้าไม่มีคุณอยู่ข้างผม"

    แฮงค์เงียบไป แต่เขาเลือกจะโอบกอดผมแทน





    มนุษย์คนเดียวที่ทำให้ผมรู้สึกถึงชีวิต แก่ตัวลงมากแล้ว
    อ้อมกอดที่เขากอดผม ช่างเบาบางและดูห่างไกลทุกวัน ดั่งสัญญาณแห่งการลาจาก
    ขณะที่ผมยังสามารถกอดเขาได้เหมือนเดิม

    ทั้งที่ผมพยายามกอดเขาให้แน่นขึ้น รั้งไม่ให้เขาหายไปไหน แต่เหมือนมีมือที่มองไม่เห็น ค่อยๆดึงเขาให้ออกห่างจากผม



    "ผมจะตามคุณไป"

    "นายตามฉันไปไม่ได้หรอกคอนเนอร์"

    "ทำไมครับ ?"

    "เพราะฉันไม่เคยได้ยินมาก่อน ว่ามีใครเคยเห็นผีแอนดรอยด์"

    ผมขำพรืด และเขาก็หัวเราะ

    ผมหัวเราะ แต่ในอกผมก็ร้องไห้ไปพร้อมๆกัน





    "แล้วผมจะทำยังไงดี ในโลกที่ไม่มีคุณอยู่"

    "โลกนี้สวยงาม ... สวยงามจริงๆนะคอนเนอร์"

    แฮงค์พูดซ้ำประโยคเดิมอีกครั้ง มันเกิดขึ้นบ่อยๆ 

    ผมรู้ว่ามันเป็นโรคหนึ่งของมนุษย์
    เป็นความชรา เป็นความเสื่อมถอย

    ...แต่ผมยินดีฟัง






    "อยากให้นายลองอยู่เที่ยวดู สักยี่สิบปีก็ยังดี"

    "นั่นสิ้นอายุการใช้งานผมพอดีนี่ครับ"

    "นั่นสินะ"


    เขาหัวเราะอีกครั้ง แต่ผมหัวเราะไม่ออก

    ...ผมก้มหน้าลง ทำให้เขาต้องเลือกจูบผมที่หน้าผาก





    "โลกนี้มันมีสิ่งที่สวยงามที่เรียกว่าปาฏิหารย์... ท่ามกลางความเจ็บปวด ฉันได้เจอนายและเดินหน้าต่อ ฉันอยากให้สิ่งนั้นเกิดขึ้นกับนายด้วย"

    "แล้วถ้าผมไม่เจอล่ะ"

    "....."

    "ผมคิด ว่าผมไม่สามารถเจอได้"

    "ถ้าอย่างนั้นฉันจะกลับมาหานายเอง"

    "....."

    "สิ่งมีชีวิต เกิดใหม่ได้นะ นายเคยได้ยินใช่ไหม ?"

    ".... ขี้โกงนี่นา"

    "ระหว่างที่นายได้รู้จักชีวิตของนาย ฉันจะรีบกลับมา"





    แล้ววันที่อ้อมกอดของเขาหยุดลงก็มาถึง แม้ว่าผมจะยังกอดเขาอยู่ก็ตาม

    ความหนาวเหน็บจากร่างใหญ่กำลังแผ่กระจายเข้ามาหาผมอย่างที่ไม่เคยเป็น




    ผมร้องเรียกคุณ แต่คุณก็เงียบ

    พระเจ้าก็เช่นกัน...




    อา...
    ...ทำไมผมถึงต้องเชื่อเรื่องแบบนั้นด้วยนะ....





    เหรียญของผม ขอมอบให้กับคุณ เพื่อที่จะไม่หลงทางไปไหน
    ผมให้ แม้ว่าผมจะต้องหลงเองก็ตาม

    "รีบกลับมาหาผมนะครับ"




    สามวัน
    หนึ่งเดือน
    เจ็ดปี



    การรอคอยที่เต็มไปด้วยเสียงครวญร้อง และคลุ้มคลั่ง ค่อยๆสงบลง




    ในโลกที่ติดต่อคุณไม่ได้ ไม่มีโทรศัพท์ ไม่มีกระทั่งจดหมาย
    ผมพบเจอกับคนมากมาย
    แต่ดวงตาก็ยังคอยมองหาคุณ



    รอยยิ้มและเสียงหัวเราะของผู้คน งดงามอย่างที่คุณว่า


    แฮงค์....

    นี่พระอาทิตย์สวยงามจริงๆ

    พระจันทร์ ดวงดารา สวยงาม

    ....ความทรงจำของผมกับคุณ สวยงาม



    แล้วมันก็กลั่นเป็นประกายพร้อมหยาดน้ำตา ออกไปจากตัวผม





    "เมื่อไหร่คุณจะกลับมากอดผม"

    อยากเจอ

    อยากเจอ

    อยากเจอ




    ใต้ใบเมเปิ้ลสีส้มแดง ผมยังคงเผลอคิดว่าคุณนั่งอยู่เคียงข้างผม




    "พี่ชายร้องไห้เหรอ ?"


    เด็กน้อยตัวเล็กถาม ผมเงยหน้ามองเขาที่ดูกังวล แต่ผมไม่ได้ตอบอะไร   

    "แย่จัง ถ้าอย่างนั้นผมเล่นอะไรให้พี่ดูไหม"

    มือเล็กๆหยิบเหรียญหนึ่งขึ้นมา
    เขาเริ่มดีดเหรียญ ผลัดกันระหว่างสองมืออย่างทุลักทุเล


    "......"

    โปรแกรมผมคงเริ่มรวน



    เหรียญที่โยนไปบนอากาศ หมุนวน...
    ผมได้แต่ภาวนา ขอให้ปาฏิหารย์เกิดขึ้นแก่ผม

    ขอให้คำพูดของคุณเป็นความสัตย์จริง

    ขอให้ความมืด กลายเป็นแสงแดด



    "ลองให้ผมทำให้ดูไหมครับ"



    นั่นคุณหรือเปล่า ผมไม่อาจรู้

    ไม่มีหลักฐานใดที่สามารถพิสูจน์ได้



    .............................................

    end










Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in
kaluarz (@kaluarz)
อ่านแล้วเศร้า ในที่สุดน้องก็จะได้เริ่มต้นใหม่ รอมานานก็ได้เจอใครสักคนที่ตัวเองคิดว่าตัวเองยังรออยู่ แต่ในอีกแง่ก็สงสารคนมาใหม่ ไม่รู้จะได้เป็นตัวจริงหรือแค่ตัวแทนคนที่จากไป #มโนเก่ง 😢
tomei_tan (@tomei_tan)
@kaluarz น้องต้องรู้วซีว่าไม่เหมือนกัน แต่น้องก็จะมีชีวิตใหม่ของน้องเอง~~ //สาดแสง