Game & Comic Fanfictomei_tan
[fic]Detroit become human: I'm still android 8
  • "เราควรกลับไปแก้ข่าวนะครับ"   

    คอนเนอร์ยืนยันเจตนาเดิมอย่างร้อนรนท่ามกลางเหล่าผู้เดือดร้อนจากงานแถลง ซึ่งต่างรวมตัวอัดกันเต็มห้องออฟฟิศ ผู้กองฟาวเลอร์นวดขมับอย่างลำบากใจ

    "แย่ว่ะ เคยแต่แถลงจับยาเสพติด เรื่องเหยียดที่มันต้องพูดเพราะเกี่ยวกับองค์กร แต่ถ้าเรื่องความสัมพันธ์เชิงชู้สาว..."   ชายผิวสีครุ่นคิดถึงความเหมาะสม ก่อนผ่อนลมหายใจหนักออกมา   "...ไม่ได้ว่ะ"

    "อะไรกัน...."

    "มันไม่ได้จริงๆว่ะคอนเนอร์ เข้าใจเรื่องที่แกพยายามพูดเรื่องอื่นนะ เออ มันก็ได้ผล เพราะมันกลายเป็นเรื่องอื่นไปแล้วจริงๆ... ถ้าที่ไหนมาขอแกสัมภาษณ์ส่วนตัว ค่อยๆถือโอกาสบอกไปแล้วกัน"


    ..............................................


    // 12 มิสคอล : เอไลจาห์ แคมสกี้//

    //ปิดเสียงเรียกเข้า//


    "รู้ไหมทำไมฉันถึงไม่ชอบให้หุ่นเข้ามาในร้าน เพราะมันเอาแต่นั่งจ้องเคาท์เตอร์และไม่สั่งอะไร"

    จิมมี่ ปีเตอร์สันเจ้าของจิมมี่บาร์กล่าวแซะคอนเนอร์ที่นั่งก้มหน้าซึมอยู่ ผู้หมวดร่างใหญ่จึงส่งเสียงปราม

    "เฮ้ย แกอย่าไปแกล้งมันน่าจิมมี่... ข้าดื่มเป็นสองเท่าแทนเองก็ได้"

    "ไม่เอาสิครับแฮงค์ คุณบอกว่าคืนนี้จะดื่มแก้วเดียวไง"   

    แอนดรอยด์หนุ่มเอนหัวนำแก้มมาซบไหล่หนา แล้วช้อนตาใสมองคนข้างกาย กิริยาออดอ้อนนั้นทำให้อีกฝ่ายถึงกับอึกอักไม่รู้จะทำยังไงต่อ นอกจากพยักหน้ารับและดื่มไป 

    จิมมี่ได้แต่หันไปหยิบรีโมตเครื่องฟอกอากาศมากดเปิด

    "จริงๆก็อยากอุดหนุนคุณนะครับ นึกอยากจะลองเมาดูบ้างสักทีเหมือนกัน เผื่อผมจะคุยกับซูโม่ได้..."

    แฮงค์สำลัก ตามด้วยไอโขลกจนคอนเนอร์ต้องช่วยลูบหลัง

    "ก็มีนะ แต่ไม่รู้จะช่วยให้คุยกับหมาได้หรือเปล่า"   

    ชายเจ้าของร้านขำ เขาหันไปทางชั้นวางแอลกอฮอลล์ด้านหลัง ดึงเอาขวดบรรจุน้ำสีฟ้าออกมารินใส่แก้วคอกเทลและเลื่อนส่งให้ ในนั้นต่างจากบลูบลัดธรรมดาตรงมีฟองอากาศผุดขึ้นมาเป็นระยะ แฮงค์รีบฉวยมันขึ้นมาตรวจสอบใกล้ตา

    "นี่มันอะไรวะ?"

    "บลูบลัดตินี่ ช่วงนี้แก๊งหุ่นชื่ออะไรสักอย่างในสลัมขายกัน ฉันเลยซื้อๆมาเก็บไว้ หุ่นดื่มแล้วเมา แต่หลังจากนั้นไม่รับประกันว่ะว่าเครื่องจะรวนหรือเปล่า มากินกันหลายตัวแล้ว ยืนยันว่าเมาจริง"

    "เอาไปเทเลย แล้วเอาแบบธรรมดาออกมา ห่า...ถ้ามันเป็นอะไรขึ้นมาฉันจะทำยังไง"   นายตำรวจส่งแก้วกลับอย่างเคืองๆ 

    "เออๆ ไม่เอาก็ไม่เอาดิ ไม่ต้องโมโห ไม่ต้องเพิ่มรอยเหี่ยว...... เฮ้ยๆ แล้วนั่นอะไรวะ ซึมอยู่ดีๆดันทำหน้าบานแข่งกะจานดาวเทียม"   จิมมี่แซวแอนดรอยด์ที่พยายามซุกซ่อนใบหน้าซึ่งเปลี่ยนจากเซื่องซึมเป็นยิ้มกว้างแก้มปริ ด้วยท่อนแขนของคนข้างๆ

    หลังการปฏิวัติ จิมมี่เป็นอีกคนที่ต้องแกะสติ๊กเกอร์ห้ามแอนดรอยด์เข้าร้านออกตามกฏหมายกำหนด แต่อย่างที่เจ้าตัวบอก เขาไม่ได้เกลียดหุ่นขนาดเห็นแล้วต้องตะเพิดใส่ เพียงแต่มันค่อนข้างเปลืองพื้นที่ในร้านเล็กๆแบบนี้ คอนเนอร์และแฮงค์จึงมักเลือกมาในช่วงหัวค่ำที่คนยังน้อยอยู่ และตัดสินใจกลับเมื่อคนเริ่มเยอะ 

    รองจากบ้าน คอนเนอร์ชอบที่นี่ เขาชอบดูลีลาของจิมมี่ตอนชงเหล้า แถมทุกคนในร้านก็ล้วนเมาจนไม่สนใจว่าเขาจะเอนกายน้วยใส่แฮงค์ท่าไหน คนอื่นๆอาจคิดว่าเขาเมาด้วยเว้นเพียงเจ้าของร้าน แต่จิมมี่ปากหนัก และไม่พูดอะไรเกี่ยวกับลูกค้าคนอื่น

    อันที่จริงระยะหลังเขาสองคนไม่ค่อยมาที่นี่ แฮงค์เลิกแอลกอฮอล์นานแล้ว ที่บ้านก็ไม่มีเก็บไว้ การที่ฝ่ายนั้นจู่ๆเอ่ยปากอยากมาดื่มที่จิมมี่บาร์ ทำให้คอนเนอร์กังวลว่าอีกฝ่ายกำลังรู้สึกไม่ดีจากการกระทำของเขาหรือเปล่า แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่กล้าถามอะไรออกไป

    "ว่าแต่ข่าวแถลงเมื่อเช้าฮาดีว่ะ ถ้าฉันเป็นหัวหน้าคงเครียดจนผมร่วงหมดหัวแล้ว เอ้อ แต่หัวหน้าโล้นอยู่แล้วนี่หว่า ฮ่าฮ่าฮ่า"

    "ผมอัดที่พูดไว้เมื่อกี้เรียบร้อยแล้วครับ"

    "เหย~ ปล่อยฉันไปเห้อคุณนักสืบ ว่าแต่คงเครียดกันมากสินะ มา คืนนี้ฉันให้นั่งยาวคลายทุกข์ตามสบายแล้วกัน ไม่ว่าๆ"

    "หืม ? ใครเครียดวะ ข้ามาดื่มฉลอง"   

    ชายวัยกลางคนถามกลับอย่างงงๆ เขาว่าจะไม่พูดอะไรต่อ แต่เจ้าแอนดรอยด์ข้างๆดันทำหน้าเหวอ และเอาแต่กำแขนเสื้อเขา เขย่าจนวิสกี้ที่ถืออยู่กระฉอกเป็นจังหวะ 

    ก่อนที่โควต้าแก้วเดียวจะหกลงพื้นหมด แฮงค์วางมือหนาบนศีรษะของคอนเนอร์ปุ แล้วความตื่นตระหนกของเจ้าหมาโรบอทนั่นก็หยุดราวกดปิดสวิตช์

    "เมื่อเช้า...."

    มนุษย์ใจร้อน ปากไม่ตรงกับใจ ไม่มีความหวานใดๆพอกับเหล้าโรงเพียวๆ ชนิดที่ว่าถ้าให้บอกรักก็ยอมไปยืนแก้ผ้าตรงสี่แยกดีกว่าคนนั้น พยายามกัดฟันสู้กับสันดานเสียทั้งหมดของตัวเองจนหน้าเบี้ยว เพื่อพูดสิ่งที่กำลังคิดอยู่

    "ขอบใจที่นึกยอมบอกเรื่องของฉันกับคนอื่นเสียที ถึงพลาดไปไกลแต่ก็ดีใจว่ะ"

    แฮงค์เม้มปากพยายามเก็บซ่อนความเขินและรอยยิ้มไว้ ทว่าผิวหน้าที่แดงเรื่อไปถึงหูและลำคอราวกับเพิ่งดื่มไปสักขวดยังคงฟ้อง แอนดรอยด์หนุ่มเหม่อมองอย่างยินดี ดวงตาสีฟ้าที่กำลังเสตาหนีเขาไปยังเพดานครู่หนึ่งเลื่อนกลับมาสบตรงๆ ผู้หมวดเริ่มพูดอีกครั้ง ทว่ารอบนี้มันดูนุ่มนวลขึ้น   "แต่งงานกันไหมคอนเนอร์ ?"

    ผู้ฟังนิ่งค้าง มีเพียงLEDหมุนติ้วเป็นสีเหลือง เขารู้สึกเหมือนถูกฟาดด้วยเนื้อสะโพกเกรดเอจนหน้าสั่น แล้วมันก็กระเด้งอย่างสโลโมชั่นข้างๆตัว ทำไมถึงเป็นเนื้อสะโพกตอนนี้นะ กินก็ไม่เคยได้กินกับเขา ไม่รู้สิ... ไม่รู้พอๆกับทำไมต้องเป็นแฮงค์นั่นแหละ 

    แล้วน้ำตาก็ไหลโกรกลงมาจากตาแก้วไม่ขาด เขาโวยด้วยเสียงทุ้มสั่นอย่างไม่สามารถคุมโทนได้

    "ขี้โกงอ่ะ ผมว่าจะคุกเข่าขอคุณพร้อมดอกไม้ที่ชายทะเลแท้ๆ"

    "ใครเร็วคนนั้นชนะเว้ยไอ้หนู โลกมันโหดร้ายแบบนี้แหละ"   แฮงค์ยกยิ้มมุมปากและพยายามกลั้นขำ

    "แถมเมื่อกี้อ่ะ มัวแต่มองคุณ ....ไม่ทันอัดไว้ดูซ้ำเลย ...จู่ๆก็พูดอ่ะ...."

    ผู้หมวดมองเจ้าหมาโรบอทครวญหูลู่หางตก แบบคืนนี้คงไม่ยอมหยุดชีช้ำง่ายๆ 

    "เออๆ มา! พูดใหม่ก็ได้ เตรียมตัวสิ!"

    "งือออออออ...ครับ"

    คอนเนอร์นั่งเตรียมตัวอย่างจ๋องๆ แฮงค์ก็ดูหงุดหงิดที่เขาตื้อซะอย่างนั้น อันที่จริงอยากได้อารมณ์แบบเมื่อกี้มากกว่า ...แต่ก็ยังดีกว่าไม่มีเลยนะ

    //REC//

    แฮงค์นั่งตัวตรงๆ มองไปข้างๆ ทำหน้าเซ็งครู่หนึ่ง หายใจเข้าลึก แล้วก็มองตรงมา ขยับปากช้า

    ...รักแกว่ะ...

    ...จะแต่งไม่แต่ง...

    ...รีบตอบมา...

    มันเหมือนฟิล์มคลาสสิกที่ไร้เสียง คอนเนอร์ไม่รู้ว่าตัวเองทำหน้าแบบไหน ผู้ชายที่โคตรดูดีคนนั้นถึงอมยิ้มขำ รู้ตัวอีกทีเขาก็กระโจนเข้าไปหา เร็วและแรงเป็นคำตอบสุดท้าย



    ...........................................



    ["ผมกำลังผลักดันร่างกฎหมายการจดทะเบียนสมรสระหว่างมนุษย์กับแอนดรอยด์อยู่ มันเป็นความสะดวกในการเซ็นซ่อมบำรุงฉุกเฉิน พินัยกรรม เช่นพื้นฐานทั่วไปของกฎหมายมนุษย์ในบริบทของการแต่งงาน"]

    "ตอนนี้มีแต่หัวข้อพูดถึงเรื่องของแอนดรอยด์แต่งงานกับมนุษย์นะครับ"

    RK900 ซึ่งไม่รู้จะไปพักอยู่ไหนดีคืนนี้ กำลังนั่งดูข่าวภาคค่ำกับKL900 แอนดรอยด์เจ้าหน้าที่ตำรวจประจำสถานีดีทรอยต์เฉพาะกะกลางคืน เธอกล่าวอย่างแจ่มใส

    "คงเพราะสตอรี่ที่โรแมนติกด้วยล่ะมั้งคะ คนที่เกลียดหุ่นมากกลับรักแอนดรอยด์ที่ทำงานด้วยกัน ถึงอย่างนั้นก็ไม่กล้าเปิดเผย ได้แต่แอบคบหากันอย่างลับๆ แต่หุ่นก็ตัดสินใจพูดออกมาเพราะมนุษย์กำลังเดือดร้อน แหม อย่างกับนิยายเลย"

    "ทำไมต้องแอบด้วย ผมไม่เห็นเข้าใจ"

    ลูซี่มองหุ่นรุ่นใหม่ซึ่งเพิ่งเปิดเครื่องได้ไม่กี่วันแล้วส่งยิ้มจางให้ ช่างเป็นคำถามที่ไร้เดียงสา

    "สมัยที่พวกเราไม่มีความนึกคิดอะไร มีการสร้างหุ่นสำหรับรองรับอารมณ์ทางเพศโดยเฉพาะ และขายดีมากจนเป็นประเด็นวิชาการอยู่น่ะค่ะ ดังนั้นในมุมมองบางคน การคบหากับหุ่นจึงคล้ายจริงจังกับเซ็กซ์ทอย ถึงต่อหน้าจะแสดงออกว่ายินดีด้วย แต่อาจถูกนินทาลับหลังว่าจิตวิปริตได้น่ะค่ะ"

    RK900เหวอไปกับข้อมูลใหม่

    "แต่ผมไม่ใช่เซ็กซ์ทอยนะครับ และพวกเขาก็ไม่ได้วิปริต"

    "ความคิดส่วนบุคคลไม่สามารถห้ามได้หรอกค่ะ คนที่เขาไม่ชอบ ต่อให้เพิ่งเจอหน้าเขาก็ไม่ชอบเราอยู่ดี คุณยังเคยโดนนักสืบรี้ดโยนเข้ากรงขังอย่างไม่มีเหตุผลเลยไม่ใช่เหรอคะ ?"   แอนดรอยส์สาวกล่าวยิ้มๆ   "ว่าไปคนที่เกลียดหุ่นเข้าไส้คนนั้น ป่านนี้คงนอนเครียดกับข่าวไม่จริงอยู่แน่"

    "คุณ....รู้ ?"

    "ฉันว่าหุ่นหลายๆตัวก็รู้ค่ะ พวกเราสื่อสารกันผ่านเนตเวิร์คภายใน เขานี่อันดับต้นๆของคนที่หุ่นก็รู้ว่าใครเลย ฉันเลยขอแกล้งไม่รู้ไม่ชี้ดีกว่า"   เธอหัวเราะ   "ดังนั้นเลยมีหุ่นไม่ชอบเขาเยอะนะคะ ถึงไม่เคยเจอหน้ากันก็ตาม ....ว่าไปก็คิดถึงสมัยก่อนที่ยังไม่ก้าวร้าวขนาดนี้จัง"

    "สมัยก่อน ?"

    "ค่ะ ช่วงเข้าบรรจุใหม่เมื่อ 6 ปีก่อน"

    เจ้าหน้าที่ภาคดึกซึ่งทำงานมากว่าสิบปีแบมือขึ้น โชว์รูปของผู้ที่กำลังกล่าวถึง เกวินดูอ่อนเยาว์และสดใสแปลกตา จนRK900ต้องยื่นหน้าเข้าไปมองใกล้ๆให้ทะลุพิกเซล ว่ารอยยิ้มเป็นมิตรนี้มันเป็นของแท้หรือใช้appแต่ง   

    "เดี๋ยวฉันส่งไฟล์ไปให้นะคะ"

    เมื่อถูกทัก เขาจึงขยับตัวกลับมานั่งหนีบขาเรียบร้อยเหมือนเดิม แอนดรอยด์หนุ่มกล่าวขอบคุณแล้วถามคำถามอื่นแก้เขิน

    "ถ้าอย่างนั้นคุณก็ทราบสินะครับ ว่าเขาเคยมีคู่หูเป็นใคร"

    "ผู้หมวดแอนเดอร์สันค่ะ"

    "เหะ?"

    "สมัยก่อนผู้หมวดดูดีมากเลยนะคะ อย่างกับพระเอกหนัง แถมกำลังจะได้เลื่อนขั้นด้วย"   ลูซี่เรียกไฟล์ภาพคอเลคชั่นกว่าสิบปีด้วยสองมืออย่างพราวลี่พรีเซนท์   "เอาด้วยไหมคะ เดี๋ยวส่งให้"

    "ไม่เป็นไรครับ ผมเกรงใจ"

    "ไม่เป็นไรค่ะ ฉันส่งพร้อมรูปนักสืบรี้ดเลยนะคะ"

    เธอกะพริบตาส่งอย่างเร็ว ผู้รับถึงกับตาเหลือกมองเพดานกับจำนวนไฟล์ที่ได้มา

    ....... อา

    "แล้วทำไมเขาไม่ได้เป็นคู่หูกันแล้วล่ะครับ"

    RK900หลับตาถาม ระหว่างพยายามจัดการแยกไฟล์รูป นี่ถ้าเขาถูกส่งซ่อมขึ้นมาตอนนี้ ต้องมีคนคิดว่าเขาแอบชอบผู้หมวดอยู่แน่ๆ

    "ช่วงนึงลูกชายหมวดแอนเดอร์สันเสียชีวิตน่ะค่ะ หมวดเลยเอาแต่ดื่มหนักมาก ใครตาม ใครตื้อยังไงก็ไม่ค่อยได้ รู้ตัวอีกทีฉันก็เห็นนักสืบรี้ดทำงานคนเดียวแล้ว อ๊ะ แต่ตอนนี้ผู้หมวดก็เลิกเหล้าแล้วนะคะ ต้องขอบคุณนักสืบคอนเนอร์จริงๆ"   

    ลูซี่ประกบมือขึ้นมาพร้อมรอยยิ้มชื่นบาน ขณะที่ผู้ฟังยิ้มแห้งกับข้อมูลใหม่

    ".............. นั่นสิครับ"

    "ว่าไปคุณคอนเนอร์เองก็จะแอบค้างคืนที่นี่จนกว่าเงินเดือนจะออกสินะคะ ดีเลยฉันจะได้มีเพื่อนนั่งดูละครรอบดึกด้วยกัน ตอนนี้น่าจะมาพอดี"

    เธอกดเปลี่ยนอย่างไม่สนใจจะฟังว่ารัฐมนตรีมาร์คัสผู้ขยันขันแข็งจะกล่าวอะไรในช่วงเดินหน้าแอนดรอยด์ ละครหลังข่าวสำคัญกว่าเสมอ แต่การถ่ายทอดสดทำให้เธอร้องหืม

    ["สวัสดีค่ะ ฉันแคธเทอรีน เบเกอร์ จากซีนิวส์ ตอนนี้เรากำลังอยู่หน้าบ้านพักของนักสืบเกวิน รี้ด ผู้ชมจะเห็นว่านักข่าวกำลังรอสัมภาษณ์เขา จากประเด็นต่อเนื่องที่สถานีตำรวจดีทรอยด์ได้ปฏิเสธว่าเขาขู่เอาชีวิตแอนดรอยด์ รวมถึงประกาศการหมั้นหมายกับแอนดรอยด์ในตอนเช้า ทว่ามีหลักฐานเชื่อมโยงออกมา ว่าทางสถานีดีทรอยต์อาจจงใจบิดเบือนข้อเท็จจริง เพื่อให้นักสืบเกวิน รี้ดอยู่ในตำแหน่งต่อ เพราะนักสืบแอนดรอยด์ที่กำลังตกเป็นข่าวร่วมนั้น กำลังคบหาอยู่กับมนุษย์อีกคน"]

    ลูซี่ถึงกับใช้สองมือตะครุบปิดปากเมื่อเห็นสถานการณ์ที่กำลังวุ่นวายในจอสี่เหลี่ยม

    "ตายจริง ฉันต้องรีบโทรเตือนเขาแล้ว"    

    ชายที่อยู่ข้างเธอกลับยกมือห้าม เสียงทุ้มที่ฟังดูเบาสบายเสมอกลับห้วนขึ้น

    "โทรศัพท์เขาเสียครับ แต่คุณไม่ต้องกังวล ผมจะไปหาเขาเอง"   


    .....................................



    เมื่อมนุษย์พลังงานหมด มนุษย์จะหลับแบบไม่สนใจโลก....

    เกวินตื่นขึ้นมาเพราะท้องร้อง ดวงตาสีเขียวมองตรงไปบนเพดานที่มืดมิด พลางเดาว่าตอนนี้เวลาเท่าไหร่ และเรื่องราวความซวยที่เกิดขึ้นในช่วงนี้เป็นความจริงหรือฝันไป แต่ชุดตำรวจที่ใส่ตั้งแต่ตอนเช้า กับเฝือกที่ข้อเท้าช่วยย้ำเตือนเขาได้เป็นอย่างดี

    ...เจ็บชิบหาย...

    เขารู้สึกได้ถึงความบวมและปวด หมอบอกให้นอนยกขาสูงแต่เขาดันลืมเสียอย่างนั้น 

    ห้องพักของชายหนุ่มอยู่ไม่ไกลจากชุมชนแออัดนัก ด้วยความที่ว่าคุ้นชินตั้งแต่เด็กอีกทั้งเป็นเจ้าหน้าที่รักษากฎหมายด้วย เลยอาศัยซื้อห้องถูกๆที่ไร้ระบบป้องกันภัยมาไว้วางข้าวของและซุกหัวนอนเฉยๆ ปกติมันก็มีเสียงรบกวนประจำ จากถนนบ้าง ข้างห้องบ้าง แต่วันนี้มันดังผิดปกติ

    "เฮ้อ ไรอีกวะเนี่ย"

    เจ้าของห้องคว้าไม้ค้ำยันแล้วเดินมาเปิดประตูอย่างเซ็งๆ และต้องผงะเมื่อเปิดประตูเจอกองทัพนักข่าวรอบที่สามของวัน โชคดีก่อนที่จะหลุดปากสบถออกมาให้ภาพพจน์เสียหาย ไมค์อันหนึ่งได้เสยเข้าแก้มเขาเสียก่อน

    "คุณรี้ดคิดยังไงกับข่าวที่ว่าคุณบิดเบือนความจริงเพื่อไม่ให้ถูกไล่ออกคะ!"

    "เรื่องมันเป็นยังไงคะ ตกลงมันเป็นข่าวที่กุขึ้น หรือว่านักสืบแอนดรอยด์รายนั้นคบซ้อนคะ!"

    "มันเกิดขึ้นเพราะคุณไม่ยอมรับความจริงใช่ไหมครับว่าเป็นหนึ่งในกลุ่มเหยียดแอนดรอยด์!"

    คนเพิ่งตื่นได้แต่ยืนเหวอกุมหน้า เขาพยายามฟังเสียงเซ็งแซ่เรียบเรียงสถานการณ์ ทว่าแสงLEDที่ขมับนักข่าวพวกนั้นกลับเรียกร้องสายตาและความคิด

    สิ่งเลียนแบบชีวิต ไอ้พวกนั้นกำลังเข้าล้อมรอบตัวเขา และเมื่อมันอยู่รวมกัน ก็คล้ายเป็นก้อนอะไรสักอย่างที่กำลังขยับอยู่ใต้ความมืด 

    เข้ามาพร้อมกับโปรแกรมที่ผิดเพี้ยน และกลิ่นสังเคราะห์แสบจมูก


    ...คลื่นไส้...


    "อย่าเข้ามาใกล้ฉัน..."   ชายหนุ่มก้มหลบภาพตรงหน้า   "ถอยไป!"

    ก่อนที่คำผรุสวาทจะตามมา ร่างหนึ่งก็กระโดดข้ามวงล้อมนักข่าวลงมากึ่งยืนกึ่งคุกเข่าหน้าเกวินตรงพื้นที่เล็กๆอย่างแม่นยำ ไฮโดรลิกที่เข่าและข้อเท้าร้อน หัวใจเต้นรัวจากการวิ่งมาหมาดๆแรงซ่านไปทั้งอกเมื่อเห็นใบหน้าซีดเผือดของเจ้าของห้อง

    "ขอความกรุณากลับไป ก่อนที่ผมจะแจ้งข้อหาพวกคุณครับ"

    ผู้มาใหม่ยืดตัวแล้วยกแขนข้างหนึ่งกันเกวินไว้ด้านหลัง แอนดรอยด์หนุ่มเผชิญหน้ากับสื่อด้วยแววตาและน้ำเสียงจริงจัง 

    ใครต่างรู้จักประสิทธิภาพของรุ่นคอนเนอร์นั้นน่าเกรงกลัว แต่นั่นสำหรับการต่อสู้เพียงลำพัง แต่การอยู่เป็นหมู่คณะก็อีกเรื่อง 

    พวกนั้นยังคงบีบวงล้อมเข้ามา RK900ชักรู้สึกว่านี่ไม่ใช่การหาข่าว แต่เป็นการกดดันยั่วแหย่เพื่อให้มนุษย์คนหนึ่งหงุดหงิดและเผยนิสัยออกมา แล้วทุกอย่างจะล้มเป็นโดมิโน่

    "โอ้ย!"

    เสียงร้องนั้นมาพร้อมการเซของเกวิน ร่างสูงกว่ารีบหันไปประคองคนที่ขาเจ็บ และแน่นอนว่ามนุษย์ที่เกลียดแอนดรอยด์จะตายนั้นย่อมไม่มีทางยินดี นักสืบหนุ่มขมวดคิ้วแน่นพยายามเอามือดันอกผู้มาช่วยให้ห่าง RK900จึงตัดสินใจช้อนคนหัวดื้อขึ้นมาอุ้มในท่าเจ้าสาวแทน ดวงตาสีเขียวนั้นเบิกกว้าง

    ...อยากด่าพ่อมัน...เกวินคิดอย่างนั้น

    "ถ้าคุณจะด่าอะไรผมตอนนี้ล่ะก็ ผมจะจูบคุณ"

    แอนดรอยด์หนุ่มบอกราวกับล่วงรู้ความคิด ทำให้คนในอ้อมกอดได้แต่ทำตัวแข็งทื่อไม่ต่างจากศพที่พร้อมพาไปชันสูตร RK900ไม่คิดจะทำตามที่ขู่จริง เขายังไม่อยากเห็นคนที่อุ้มอยู่ชักต่อหน้านักข่าว พอๆกับแสดงความเกลียดชังแอนดรอยด์ออกสื่อ

    การกระตุ้นอารมณ์ในรูปแบบคำถามยังมีมาอย่างต่อเนื่อง โดยไม่สนว่าเกวินกำลังบาดเจ็บอยู่ RK900เริ่มหงุดหงิด ความเด็ดเดี่ยววาบขึ้นมาในแววตา

    หุ่นพวกนั้นควรหยุดและอยู่ในขอบเขต...

    //โปรแกรม REST ตอบสนอง เริ่มการแยกส่วนประกอบไฟล์//

    "เอ๋?"

    ร่างสูงนิ่งไปกับการรายงานรันไฟล์ลับที่ค้างอยู่ในกาย แปลกจนผู้ที่ถูกอุ้มอยู่สังเกตได้ 

    ท่ามกลางความวุ่นวายจนวิงเวียน เกวินลูบหน้าตัวเองเรียกสติ หูเขาเริ่มฟังคำถามพวกนักข่าวไม่ออก แต่เขาต้องรีบคิดหาทางจบสถานการณ์นี้โดยเร็ว

    "ก็จูบมา..."

    "เอ๋ ?"

    "มาสิไอ้หุ่นโง่!"

    จบคำ ชายหนุ่มคว้ากอดคออีกฝ่ายให้ลงมาหา ริมฝีปากของRK900ลงจอดที่คางของเกวินพอดีอย่างที่คาดหวังไว้ โดยมีอ้อมแขนของตัวเขาเองช่วยบังมุมกล้อง 

    แอนดรอยด์หนุ่มเบิกตาที่กลายเป็นสีฟ้าเรืองอย่างตกใจ ก่อนค่อยๆหลับตาลงเมื่อในอกกำลังสงบ เขาขยับมุมหน้าใหม่อีกครั้ง เพื่อให้ริมฝีปากได้สัมผัสกันอย่างพอดี

    ท่ามกลางเสียงชัตเตอร์และการจูบที่อบอุ่นแนบแน่น มนุษย์ในอ้อมแขนได้แต่นึกด่าไซเบอร์ไลฟ์วนไป 

    ....................................


    TBC



Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in
kaluarz (@kaluarz)
จริงๆเม้นท์ผิด ไปเม้นท์ใส่ตอนที่แล้ว....
เอาเป็นว่า รอครับผม 💕
tomei_tan (@tomei_tan)
@kaluarz ค้าบ <3
GoldenSpoon (@MoneyTalksC137)
เขาจูบกันอีกแล้ววววว แต่งงานกันจริงๆไปเลยเหอะ //ส่วนทางด้านลุงกับคอนเนอร์ rk800 ก็หวานซะเราเขินเลย ☺️
tomei_tan (@tomei_tan)
@MoneyTalksC137 คนเขียนก็อยากให้แต่งกันค่า ฮุฮิ~~ XD //กลิ้งๆๆๆๆ