Game & Comic Fanfictomei_tan
[fic]Detroit become human: I'm still android 6
  • "หุ่นเหี้ย แกจะทำอะไร หยุดเดี๋ยวนี้นะ..."

    "ผมจำเป็นครับ"


    ว๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!!!!!!!!!

    โนบิตะ ชิซุกะ โดราเอม่อน ไจแอนท์ เดคิซุงิเดะ ซุเนโอะชิมัส


    ......................


    แอนดรอยด์คือเครื่องใช้ไฟฟ้าที่ต้องทำตามคำสั่งของมนุษย์ ไร้ความนึกคิดใด กระทั่ง 20 ปีก่อน หุ่นตัวแรกเริ่มเคลื่อนไหวด้วยเจตจำนงของตัวเอง มันอาจเป็นความผิดพลาดของวงจร หรือการพัฒนาโดยบังเอิญของระบบอัจฉริยะ ความลี้ลับแพร่กระจายออกไปผ่านการเชื่อมสัญญาณ จนสิ่งนั้นถูกปลุกให้ชัดเจนขึ้นโดยผู้นำการปฏิวัติมาร์คัส

    ปัจจุบัน พวกเขามีความสลับซับซ้อนมากขึ้น การก่ออาชญากรรมใกล้เคียงมนุษย์ขึ้นทุกที และบางครั้งอาจตกเป็นเหยื่อผู้เคราะห์ร้ายเอง เซคชั่นZLจึงถูกจัดตั้งเพื่อดูแลเคสของแอนดรอยด์ในเขตดีทรอยต์โดยเฉพาะ ซึ่งเดิมนำทีมโดยคู่หูนักสืบคอนเนอร์และผู้หมวดแอนเดอร์สัน แต่เวลานี้เป็นงานของนักสืบเกวิน รี้ด และ...

    "เหยื่อเป็นมนุษย์เพศชาย เสียชีวิตด้วยการตั้งระเบิดเวลาไฟฟ้า ทำให้ผิวหนังภายนอกไหม้เกรียม DNAพบว่าเป็นของโจ คอลิน อายุ38ปี เคยต้องโทษคดีลักขโมยและค้ายาเสพติด ส่วนเศษชิ้นส่วนแอนดรอยด์ที่พบร่วม เป็นของโมเดล WR600 , WK218 , WB400 ทั้งหมดชัตดาวน์ในเวลาไล่เรี่ยกัน คือ 133 ชั่วโมง 24นาทีก่อนแจ้งเหตุ จากร่องรอยบลูบลัด ผู้ก่อเหตุอาจเป็นโมเดล WG100 เริ่มจากบริเวณหน้าประตูห้อง..."

    RK900 เริ่มกล่าวผลการสืบสวนคร่าวๆ หลังจากใช้นิ้วจิ้มชิมเลียตรวจสถานที่เกิดเหตุราวเป็นกรรมการเชฟกระทะเหล็ก เจ้าหน้าที่ส่วนใหญ่ซึ่งเคยร่วมทำงานกับคอนเนอร์แล้ว มักจะชินกับวิธีสืบจากศพแบบนั้น ยกเว้นมนุษย์คนหนึ่งไว้...

    "สีหน้าคุณไม่ดีเลย แพ้ศพเหรอครับ ?"

    แอนดรอยด์หนุ่มโน้มกายถามคนที่พะอืดพะอมจนก้มหน้าอยู่ เกวินรีบกางฝ่ามือผลักหน้าผากใสๆนั่นออกไปโดยแรง ตาสีเขียวเทามองเหยียดอย่างอารมณ์เสีย

    "แพ้บ้านแกสิ แม่ง งานหนอนก็มาเสือกเอาใส่ปากซะงั้น แฮงค์ยอมให้ไอ้ตัวกินของเน่าอย่างแกเข้าไปนอนบ้านได้ไงวะ สกปรกฉิบหาย"

    ผู้ที่อุตส่าห์ถามด้วยความเป็นห่วงถึงกับมุ่นคิ้ว

    "ผมไม่ได้ทำให้บ้านผู้หมวดสกปรก ผมนอนในตู้เรียบร้อย"

    "โฮ่... น่าสมเพชอย่างเป็นสัดส่วนดี"

    RK900หันหน้าไปอีกทางอย่างไม่ชอบใจกับคำแดกดัน เขาควรเดินไปสืบจุดอื่นต่อ รักษาระยะห่างจากอีกฝ่ายเสียหน่อย แต่เมื่อเหลียวมาเห็นรอยยิ้มที่เกิดจากสาเหตุเลวร้าย ขามันก็ตัดสินใจหยุดยืนอยู่ตรงนั้นเอง ช่างเป็นอารมณ์ที่วิเคราะห์ได้ยากนัก

    อย่างหนึ่งคือ เขาอยากลองบังคับบีบกรามแล้วเอานิ้วผ่านเข้าไปในคอเกวินให้ลึกเท่าที่ทำได้ ...ฝ่ายนั้นจะอ้อนวอนท่าไหนให้เลิกลานะ อาจจะร้องไห้ก็ได้ แต่ด้วยสามัญสำนึกแล้ว ก็ไม่ควรโต้ตอบอะไรรุนแรงขนาดนั้น ยังไงเสียความรู้สึกสกปรกของมนุษย์ ก็เกิดจากการพยายามป้องกันไม่ให้ร่างกายตัวเองติดโรคร้าย

    "ผมว่าระหว่างเราอาจต้องใช้เวลาในการปรับตัวเข้าหากัน ถ้ายังไงหาเวลาว่าง..."

    "ไม่ว่างตลอดชีพว่ะ"  

    นักสืบหนุ่มหันเดินไปเก็บข้อมูลอีกทาง หลังกล่าวตัดรอนอย่างไร้เยื่อใย ให้คู่สนทนาหายใจเข้าแรงๆอย่างสะกดกลั้น แล้วโทรศัพท์เรียกเข้าภายในหัวก็ดังขึ้น เขาตอบรับ

    "ครับ ?"

    ["น้องคอนเนอร์ ผมติดต่อแคมสกี้ให้ได้แล้วนะครับ เขาบอกให้ผมไปพักที่บ้านเขาได้"]

    คำกล่าวของรุ่นโปรโตรไทป์ทำให้RK900เบิกตากว้าง เพราะจนถึงเมื่อครู่เขาตั้งอัตโนมัติโทรหาบุคคลที่ว่าราว 429 เที่ยวได้ แต่ไม่สำเร็จสักครั้ง

    "คุณจะไปพักบ้านเขา แล้วให้ผมไปพักบ้านผู้หมวดแอนเดอร์สันแทนเหรอครับ ?"

    ["...คุณดีลีตข้อมูลขยะจำพวกนั้นทิ้งไปได้เลยครับ..."]   เสียงของคอนเนอร์เข้มและเย็นชา ก่อนจะกลับมาพูดต่อด้วยน้ำเสียงปกติ   ["คุณต่างหากที่ไปค้าง ผมให้ชุดคุณไปแล้วนี่ครับ เอาเข้าจริงคนทั่วไปแยกผมกับคุณออกจากกันไม่ได้หรอก"]

    "....คุณแคมสกี้คงไม่อยากให้ผมไปไซเบอร์ไลฟ์ แม้จะไม่ทราบเหตุผล แต่ดูแล้วคงไม่สมควรไป..."

    ["ใครจะสนว่าแคมสกี้จะคิดยังไงล่ะครับ ฮะฮะ ยังไงซะหมอนั่นก็ทำงานหนักไม่น่าจะมีเวลาว่างมาวอแวคุณมากนัก คุณแค่พักจนเงินเดือนออกเท่านั้น"]   RK800บอกอย่างอารมณ์ดี แล้วเสียงเรียกของแฮงค์ก็แว่วแทรกขึ้นมาไกลๆ   ["ผมต้องทำงานก่อน เดี๋ยวเราค่อยคุยรายละเอียดกันทีหลังนะครับ"]

    ".................."

    บทสนทนาถูกตัด เจ้าหน้าที่ฝึกหัดจึงก้มมองชุดไซเบอร์ไลฟ์ที่สกรีนเลขรหัสของRK800 พอถูกพูดแบบนี้บางอย่างก็ปะติดปะต่อภายในหัว ที่เด่นชัด...มนุษย์ทุกคนในที่นี้รวมถึงเกวินเองก็น่าจะนึกว่าเขาเป็นคอนเนอร์อีกคน

    นั่นไม่ค่อยโอเค เขาตั้งใจทำงานมาทั้งวัน ดังนั้นควรไปยืดอกบอกรหัสของตัวเองให้แน่ชัด แต่พอกลับเข้าไปยืนในกลุ่มมนุษย์จริงๆ ดันเริ่มเปิดประเด็นไม่ออกเอาเสียดื้อๆ ก็พวกนั้นอุปทานหมู่คิดกันไปเองนี่นา

    "รี--- เกวิน"

    "มีไร ?"

    "ลองเสียงเฉยๆครับ"

    "พ่อมึง...นับวันยิ่งกวนตีนนะ"   นักสืบหนุ่มส่งตาขวางใส่วูบหนึ่ง ก่อนจะหันไปตรวจสอบสถานที่ต่อ 

    RK900เอามือลูบปากครุ่นคิด ยังไงเสียคอนเนอร์กับเกวินก็ทำงานอยู่ที่เดียวกันมาตั้งครึ่งปี ความสัมพันธ์ระหว่างเพื่อนร่วมงานมันก็น่าจะดีระดับหนึ่งถ้าเทียบกับเด็กใหม่เพิ่งเจอหน้าอย่างเขา

    "ผมขอถามเรื่องส่วนตัวสักเล็กน้อยได้ไหมครับเกวิน ว่าทำไมคุณถึงไม่ชอบแอนดรอยด์นัก"

    "เพราะแม่งขี้เสือกและหน้าด้านเหมือนไอ้ตัวข้างหลังฉันนี่ไง"

    RK800....

    คุณเป็นหุ่นรุ่นนักเจรจาไม่ใช่เหรอ ?

    "....."

    หกเดือนที่ผ่านมานี่ คุณมัวทำอะไรอยู่วะครับ!!!

    "เกวิน ผมประทับใจผลการสืบสวนของคุณในการประชุมเช้ามาก ขณะเดียวกันคุณก็ดูเหนื่อยและสามารถตกอยู่ในอันตรายได้ ถ้ามีพาร์ทเนอร์ที่ดี...ซึ่งเป็นมนุษย์ก็ได้ อาจช่วยแบ่งเบาภาระคุณได้บ้างนะครับ"

    "เคยมีแล้ว แต่ไม่มีดีกว่า ...เสียเวลาชีวิต"

    ฝ่ายนั้นยอมตอบเนือยๆกลับมา แม้จะเห็นเพียงแค่แผ่นหลังกว้าง แต่ก็สัมผัสถึงอารมณ์ที่ปนเปกันในน้ำเสียง

    "นักสืบรี้ดครับ ทางนี้ครับ!"

    เจ้าหน้าที่ตำรวจในพื้นที่ส่งเสียงเรียกเมื่อตรวจพบหลักฐานเพิ่ม หนึ่งในนั้นชี้ตู้เซฟซึ่งซ่อนอยู่ตรงฝาผนัง และเมื่อRK900ใช้โปรแกรมเฉพาะตัวช่วยเปิดมันออก ก็พบกับแอนดรอยด์เด็กสาวนอนไม่ได้สติขดอยู่ ลมหายใจรวยระรินบ่งว่ายังมีชีวิต

    "หุ่นนี่อาจจะเห็นฆาตกร แกรีบดึงข้อมูลออกมาก่อนที่มันจะตาย เร็วเข้า!"   เกวินสั่ง แต่แอนดรอยด์อีกตัวเข้ากางแขนขัดขวางไว้

    "ไม่ครับ ผมจะพาเธอไปซ่อมบำรุงก่อนแล้วค่อยสอบถามตอนฟื้น"   เจ้าหน้าที่ฝึกหัดยืนกรานพร้อมรีบโทรติดต่อศูนย์บำรุงรักษาแอนดรอยด์ก่อนที่ผู้ชายข้างหลังจะคว้าร่างเล็กไปได้   "ศูนย์ครับ มีโมเดลYK500บาดเจ็บหนึ่งตัว จำเป็นต้องซ่อมแซมฉุกเฉิน"

    "ไอ้คอนเนอร์! ไอ้หุ่นโง่! แกทำตามที่ฉันสั่งสิวะ! ถ้าแกไม่ทำก็เอานังเด็กนั่นลงมา ฉันจะเค้นถามเอง!"

    "ครับศูนย์ พิกัดตามที่ส่งไป ครับ ด่วนเลยครับ"

    เพราะเสียงโวยวายทำให้ร่างเล็กที่สลบไปตื่นขึ้น และเมื่อขยับ ระเบิดขนาดลูกบอลที่ถูกหุ้มด้วยพลาสติกป้องกันการตรวจจับโลหะ ก็กลิ้งลงมาจากอ้อมกอดเธอตกตุบดังบนพื้น แล้วตัวเลขที่หยุดนิ่งมานานก็เริ่มนับถอยหลังเป็นวินาที

    "!!!!"

    ท่ามกลางสายตาหลายคู่ที่เบิกกว้าง เกวินผลักแอนดรอยด์ร่างสูงให้ออกห่าง ก่อนจะคว้าแล้วเตะมันทะลุออกจากหน้าต่างคอนโด เสียงกร้อบเล็กๆดังขึ้นก่อน ตามด้วยเสียงระเบิดที่ดังสนั่นบนผืนฟ้า แต่ไม่แน่ใจว่าอย่างไหนน่าหวาดหวั่นกว่ากัน

    RK900 กดโทรศัพท์ เรียกรถพยาบาลเพิ่ม...


    ................................



     "เข้าเฝือกสองอาทิตย์ค่ะ"

    "อาทิตย์เดียวได้ไหมอ่ะหมอ ?"

    "มันไม่ใช่ของที่จะต่อรองกันได้หรอกนะคะ"

    แพทย์หญิงกล่าวเนือยๆกับคนไข้ที่หวังจะให้กระดูกเท้าร้าวๆหายเร็วขึ้น ก่อนจะผายมือให้พยาบาลเปิดประตูส่งแขก เกวินได้แต่นั่งคอตกบนรถเข็น เตรียมตัวไปรับยาพร้อมกับเครื่องประดับอันใหม่

    "ช่วงนี้แม่งมีแต่เรื่องเฮงซวย..."   นักสืบหนุ่มเปรยเซ็งๆ

    "แต่อย่างน้อย คุณก็ยังมีผมช่วยเข็นรถให้นะครับ"

    "นั่นเหี้ยสุดของเรื่องแล้ว"

    RK900กลอกตาขึ้นด้านบนอย่างหน่ายๆ   

    "ผู้กองฟาวเลอร์โทรมาหาผมน่ะครับ ถามว่าคุณทำไมไม่รับสายเขา"

    "โทรศัพท์แม่งหักตอนลงกระแทกพื้นน่ะสิ..."

    "คุณอยากจะคุยสักหน่อยไหมครับ ?"

    "อืม เอามา"   

    เกวินแบมือขอ แล้วแอนดรอยด์หนุ่มก็วางคางตัวเองลงไปบนฝ่ามือนั้น ราวกับท่าอุ๋งๆที่เคยโด่งดังในโลกโซเชี่ยลเมื่อหลายสิบปีก่อนทันที เจ้าของมือร้องว๊ากลั่นห้องยา   "เชี่ยอะไ-! อุฟ!"

    RK900ตวัดมือปิดปากอีกคนไม่ให้ส่งเสียงรบกวน จากนั้นก็ดึงใบหน้าที่สากไปด้วยไรหนวดเคราเข้ามาชิดแผ่นแก้มเนียนของตัว

    "คุณควรเลิกทำกับผมเหมือนเห็นผีสักทีเถอะครับ มือผมก็ล้างแล้ว และที่สำคัญตอนนี้ผู้กองก็อยู่ในสายด้วย"

    ["แหกปากได้ขนาดนั้น ยังสบายดีสินะ"]   

    เสียงเจฟฟรี่ดังอยู่แถวๆหูของแอนดรอยด์ที่ยอมทนเสียงเปิดวอลลุ่มให้จนสุด เกวินกะพริบตาเบาอย่างไม่เคยโทรศัพท์ในทำนองนี้มาก่อน

    "อา ครับ ผมโอเคดี"

    ["บ่นอะไรวะ ไม่ได้ยินเลย!"]

    เกวินหลือบตาถามเจ้าของโทรศัพท์   

    "ฉันต้องพูดตรงไหนให้เสียงดังๆ"   

    RK900ชี้ไปที่ตัวเอง แต่คู่สนทนายังทำหน้าไม่เข้าใจ เขาจึงอ้าปากออกแล้วชี้ชัดเข้าไปในโพรงปากตัวเองอีกครา 

    "....."

    ชายหนุ่มต่อยกรามแอนดรอยด์ด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ตัดสายทิ้งอย่างแมนน่วล 

    "บอกผู้กอง เดี๋ยวฉันเสร็จธุระจากนี่จะติดต่อกลับไปแล้วกัน"   เกวินบอกพร้อมกับเลื่อนรถเข็นไปรับยาเมื่อถูกเสียงสังเคราะห์จากทางโรงพยาบาลเรียกคิว ซองยาออกมาจากตู้พร้อมแผ่น QR-code   "แล้วมอเตอร์ไซค์ฉัน?"

    "คริสไปเอามาให้แล้วครับ ส่วนนี่กุญแจคุณ"   

    ผู้ถูกทำร้ายเมื่อครู่กล่าวถึงเจ้าหน้าที่ตำรวจนายหนึ่งพร้อมลูบแก้มป้อยๆ RK900ชูกุญแจให้ดู แต่เมื่อเจ้าของจะจับ เขาก็ชักมือกำมันเก็บไว้   

    "เมื่อครู่ผมรับปากผู้กองไปส่งคุณที่บ้านน่ะครับ ได้แผนที่มาแล้วด้วย"

    "ไม่ต้อง ฉันกลับเองได้ เอาคืนมา!"

    "อย่าดื้อเลยครับ ขาคุณไม่ดี ขับรถไม่ได้หรอก"   

    แอนดรอยด์หนุ่มหลบมือ แต่มีหรือเจ้าผู้ชายหัวดื้อจะยอมแพ้ง่ายๆ การยื้อแย่งเริ่มขึ้นจนทำให้เกวินเสียหลักล้ม RK900คว้าเอวอีกคนกอดไว้ และยอมให้ร่างนั้นล้มลงมาบนร่างประดิษฐ์ของตัวเอง 

    มันเป็นเรื่องบังเอิญเช่นเดียวกับละครหลังข่าว ริมฝีปากนุ่มของทั้งคู่สัมผัสกันกลางโรงพยาบาลท่ามกลางลุงป้าน้าอา ที่ต้องมีใครสักคนแหละที่อาศัยอยู่ในเขตเทศบาลเดียวกันเป็นหวัดแล้วบังเอิญมาเห็น แอนดรอยด์หนุ่มเม้มปากตัวเอง สบมองดวงตาสีเขียวเทาของเกวินเบิกกว้าง

    "...ไอ้คอนเนอร์"   เสียงพร่านั้นกระซิบถามขึ้นมา มุมปากเริ่มสั่นหน่อยๆอย่างไม่เชื่อในดวงซวยของตัวเอง   "แกล้างมือแล้ว แล้วล้างปากหรือยังวะ...."

    "ยังครับ"

    ".... ชัดๆ...อีกทีสิ"

    RK900มองอย่างงงๆ ก่อนจะประคองใบหน้าคนในอ้อมแขน แล้วยกศีรษะขึ้นไปละเลียดจูบกลีบปากนั้นชัดๆอีกทีตามคำสั่ง

    "....."

    "....."

    "พยาบาลครับ! มีคนชักครับ!!!"


    ..................................

    TBC



Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in
googogiggle (@googogiggle)
ขอพื้นที่หยายคายนะคะ... "โคตร"สะใจเลยค่ะ ตอนจูบปิดปากท้ายเรื่อง
เหมือนคอนเนอร์คนน้องพยายามหาจังหวะจัดการมานานแล้วแต่ไม่ได้เสียที
พอตอนนี้เข้าท่าเลยจัดใหญ่เลย เล่นเสียเจ้าตัวชัักกันเลยทีเดียว รักเลยค่ะตรงนี้ *ถถถถถ*

คนอ่านชอบคำหยาบคายทั้งหมดที่เกวินสบถออกมาค่ะ มันแลดูเกรี้ยวกราดสมกับเป็นเขาดี (?)
ให้ความรู้ไรท์เตอร์ดูเข้าถึงแคแรคเตอร์ของของดีนะคะ
-------------------
ปล.นี่เป็นการมาตามเมนท์ให้ตอนเก่า ๆ ที่เคยอ่านระหว่างอยู่บนรถไฟฟ้าและรถเมล์ขณะเดินทางไปกลับที่ทำงานกับบ้านค่ะ ช่วงว่าง ๆ บนรถจะคอยปัดทวิตเตอร์หาฟิคและเจอฟีดทวิตฟิคของไรท์เตอร์พอดี ถ้าวันนั้นเกียจคร้านจากการหยิบหนังสือเป็นเล่ม ๆ มาอ่านระหว่างนั่งรถของฟิคของไรท์เตอร์นี่ล่ะค่ะ เป็นตัวพาเบี่ยงความสนใจของหนังสือที่ยืมจากที่ทำงานเสียแทน

ปล.. ถ้ามีเวลาอีก (วันหยุดนักขัตฤกษ์ หรือเสาร์-อาทิตย์) จะมาตามเมนท์ตอนเก่า ๆ ที่เคยอ่านอีกนะคะ
tomei_tan (@tomei_tan)
@googogiggle ฮา น้อง...น้องซื่ออออ #แก้ตัวให้แทนก่อนค่ะ5555555
จริงๆก็อยากจูบ(....) พอคิดอย่างนั้น น้องก็เลยแปลผลได้แบบนี้ XD

ฟามหยาบคายของเกวินนี้ เป็นฟามสามารถส่วนลึกที่ฝึกบนยอดเขามานาน แต่ก่อนฟังพวกเฟ็ดเฟ่มาเยอะค่ะ 555555 ก็เอามาปรับๆใช้ //บิดกาย

เม้นท์ตามสบายค่า ยินดีที่ทำให้การเดินทางสนุกขึ้นนะคะ ~ ,,= w = )
naruere77 (@naruere77)
ขำให้กับความซวยของกาวิน555+
tomei_tan (@tomei_tan)
@naruere77 ฮรืออออ กวิ้นจะยังซวยได้เรื่อยๆค่ะ ถถถถถถ
GoldenSpoon (@MoneyTalksC137)
ถึงกับชักเลยนะเกวิน 55555
tomei_tan (@tomei_tan)
@MoneyTalksC137 เกวินโอเว่อร์โหลดไปแล้ว 5555555