Game & Comic Fanfictomei_tan
[fic]Detroit become human: I'm still android 5
  • "อรุณสวัสดิ์ครับคอนเนอร์"

    "อรุณสวัสดิ์ครับคอนเนอร์"

    น้ำเสียงพวกเราเหมือนกัน หน้าตาก็ด้วย ทว่าบางอย่างในรายละเอียด มันพาให้รู้สึกว่าเราทั้งคู่แตกต่างกัน

    "อาหารเช้าของผู้หมวดแอนเดอร์สันสินะครับ"

    "ครับ ผมทำเองแล้วสามารถควบคุมปริมาณน้ำมันและเครื่องปรุงรสได้ดีกว่า"   คอนเนอร์ตอบพลางใช้ตะหลิวเขี่ยไส้กรอกที่เพิ่งทอดเสร็จใหม่ๆให้กลิ้งตัวลงไปเคียงข้างออมเลตที่นุ่มฟู ก่อนจะก้มลงกล่าวกับเจ้าหมาที่นอนหมอบอยู่ใกล้เท้าราวกับเป็นองครักษ์   "ซูโม่ เช้านี้ก็รบกวนทีนะ"

    เซนต์เบอร์นาร์ดตัวใหญ่ค่อยๆลุกเดินไปทางห้องนอนเจ้าของบ้านอืดๆ แล้วแอนดรอยด์ที่กำลังยิ้มละมุนอย่างมีความสุขนั้น ก็เอื้อมหยิบถุงบรรจุบลูบลัดออกมาจากตู้ใส่ของในครัวส่งให้แขก

    "เมื่อคืนโอเคไหมครับ"

    "ดีครับ แต่ผมว่าคืนนี้จะกลับไปค้างไซเบอร์ไลฟ์"   RK900คิดถึงเสียงตะกุยประตูห้องแฮงค์เมื่อคืนแล้วชักเกรงใจ   "แต่ว่าจนถึงเมื่อกี้ ผมก็โทรหาคุณแคมสกี้ไม่ติดเสียที"

    "........"   หุ่นโปรโตไทป์ที่รู้จักกับซีอีโอหนุ่มมานานเกือบครึ่งปีหรี่ตานิ่งคิด แต่เมื่อซูโม่เดินกลับมาเขาก็เปลี่ยนเรื่องพูดเสียอย่างนั้น   "คุณเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนเถอะครับ ผมเก็บไว้ชุดนึงตรงตู้เก็บผ้าแห้งในห้องน้ำ แฮงค์ชอบบ่นเวลาผมไม่เปลี่ยนชุด ผมเลยกังวลว่าเขาจะบ่นคุณด้วย"

    RK900ว่าอีกฝ่ายกลัวผู้หมวดอารมณ์ไม่ดีมากกว่า แอนดรอยด์รุ่นใหม่ไม่ว่าอะไร รีบดื่มบลูบลัดให้เสร็จก่อนเดินไปเปลี่ยนเสื้อผ้า แม้ว่าตัวเองจะสะอาดไร้เหงื่ออยู่ก็ตาม

    สิ่งที่สะดุดตาภายในห้องน้ำคือโน้ตแพดหน้ากระจก เขาเห็นฟอนต์ลายมือเฉพาะของไซเบอร์ไลฟ์ ปะปนกับลายมือของเจ้าของบ้านด้วยประโยคที่ดูสนิทสนม มันดูเก่า แต่ก็ยังแปะติดไว้

    'โกน ไม่โกน'
    'แบบไหนก็ดูดีครับ'

    'ยิ้มเข้าไว้'
    'ครับ ผมจะยิ้มเป็นเพื่อน'

    'วันนี้แม่งจะเป็นวันโคตรดี!'
    'ผมก็คิดว่าอย่างนั้น LOL'

    "..... แอนดรอยด์กับมนุษย์ ไม่ค่อยเข้าใจเลย"

    ...คุณอยากอยู่กับสิ่งที่ซ่อมไม่ได้เหรอ...

    RK900กลับไปยังห้องครัว ดูท่าว่าชุดยูนิฟอร์มไซเบอร์ไลฟ์ตัวเก่าของคอนเนอร์ จะทำให้แฮงค์ซึ่งกำลังงัวเงียเดินมากินข้าวตื่นทันที

    "อรุณสวัสดิ์ครับผู้หมวดแอนเดอร์สัน"

    "อรุณสวัสครับแฮงค์"

    ท่ามกลางแสงแดดอ่อนยามเช้าที่ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามา รอยยิ้มสดใสของดับเบิ้ลคอนเนอร์ทำเอาคนมองนึกอยากใส่แว่นกันแดดซ้อนกันสองชั้น

    เจิดจ้าฉิบหัย

    "คิดยังไงถึงเอาชุดให้น้องแกใส่วะ ?"

    "อืม"   คอนเนอร์เอียงคอนึก แล้วส่งยิ้มให้   "แค่คิดว่า อยากไปหาซื้อชุดใหม่กับคุณในสุดสัปดาห์นี้น่ะครับ"

    แฮงค์จิ๊ปากเบาแล้วก้มหน้ากินข้าวเช้าต่อโดยไม่พูดอะไร ท่ามกลางรอยยิ้มฮุฮิมีความสุขของนักสืบคอนเนอร์

    RK900ได้แต่หันหน้าไปยืนรับอากาศบริสุทธิ์ข้างหน้าต่าง เหม่อชมฟ้าและเมฆลอย พลางตั้งปณิธานว่าวันนี้จะต้องโทรหาแคมสกี้ให้ติดให้ได้


    ...............................................



    "ผลจากการสืบสวนเมื่อคืน พบว่ากลุ่มเดลต้าวันได้อาศัยลักลอบดัดแปลงกล้องวงจรปิดในสถานที่ต่างๆ ให้เหมาะสมกับการแสกนโค้ดธนาคาร และทำการแฮกข้อมูลออกมาหลังจากเหยื่อจ่ายเงินเสร็จภายในเวลาห้านาที โดยระบบปฏิบัติการเป็นลักษณะแรนด้อม ส่วนเครื่องตัวอย่าง..."

    ประชุมเช้านี้ นักสืบเกวิน รี้ด ขึ้นบรรยายการขยายผลการสืบสวนเมื่อคืน ขอบตาหมีแพนด้านั่นขับให้ดวงหน้าคมเข้มของอีกฝ่ายดิบเถื่อนขึ้นอีกระดับ 

    ภายในห้องประชุมเต็มไปด้วยสายตาที่หลากหลาย ทั้งหมั่นไส้ อิจฉา นับถือ มันดูไม่ตรงไปตรงมาจนRK900รู้สึกประหลาดใจในมนุษย์ แต่ที่แน่ๆใต้ดวงตาสีมรกตของเกวิน กำลังฉายแววภูมิใจและมีความสุขอยู่

    "ผมชักโกรธเขาไม่ลงแล้ว"   

    เจ้าหน้าที่แอนดรอยด์ฝึกหัดกล่าวขึ้นขณะนั่งร่วมฟังบรรยายอยู่ในห้องประชุมด้วย คอนเนอร์ที่นั่งข้างๆถึงกับหันมอง RK900จึงตอบข้อสงสัยที่มากับดวงตานั้น   "ไม่รู้สิ ผมแค่คิดแบบนั้น"

    แฮงค์ที่นั่งฟังอยู่ยิ้มขึ้นมา จากนั้นจึงกลับไปมองเกวินที่กำลังเดินออกจากหน้าห้องหลังกล่าวผลงานจบ ทุกคนในห้องประชุมเริ่มทยอยกันลุกขึ้น

    "เจ้าหนูนั่นมันเด็ดมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว ไม่อย่างนั้นคืนเดียวสืบไม่ได้ขนาดนี้ แต่เรื่องที่ทำกับแกถ้าไม่เบรคบ้างคงไม่ไหว"   

    ผู้หมวดแอนเดอร์สันลุกขึ้นยืนบ้าง ก่อนกวักมือร้องเรียกผู้กองฟาวเลอร์ซึ่งกำลังจะเดินออกจากห้องประชุม จากนั้นชายวัยกลางคนทั้งคู่ก็ยืนปรึกษาอะไรกันสักอย่างตรงมุมห้องด้วยสีหน้าจริงจัง

    RK900ไม่สามารถจินตนาการออกถึงคำว่าเบรคของผู้หมวดแอนเดอร์สัน แต่หลังประชุมเช้า เกวินที่กำลังอารมณ์ดีเต็มขีด ก็ถูกผู้กองฟาวเลอร์เรียกเข้าไปคุยอะไรสักอย่างในออฟฟิสส่วนตัว และหมอนั่นก็กลับมานั่งโต๊ะด้วยอารมณ์บูดบึ้ง แล้วแยกเขี้ยวใส่ผู้ที่นั่งอยู่โต๊ะติดกันอีกฟาก

    "แกมานั่งอะไรที่นี่วะเศษพลาสติก...รอเยาะเย้ยฉันเรอะ? แฮงค์ออกไปดูคดีเดลต้าวันแล้วไง ตามไปสิ!"

    แอนดรอยด์หนุ่มเอียงคอนึก เดลต้าวันที่คืบหน้าในคืนเดียวเพราะการสืบจากอีกฝ่ายไม่ควรถูกย้ายการดูแลเอาดื้อๆ RK900หันกายหมุนเก้าอี้ไปเปิดคอมพิวเตอร์ เช็คเคสที่เกวินได้รับมอบหมายในปัจจุบัน จากนั้นเขาก็เลิกคิ้วสูง ก่อนหันมองนักสืบหนุ่มที่กำลังก้มหน้ากุมขมับอยู่

    "ตอนนี้ผู้กองฟาวเลอร์เปลี่ยนให้คุณดูแลเคสเซคชั่นZLที่เกี่ยวข้องกับแอนดรอยด์สินะครับ"

    "....."

    "ผมเดาว่ามนุษย์ลักษณะอย่างผู้กองฟาวเลอร์ คงไม่กล่าวใดๆเกี่ยวกับการทำงานกับคุณในเซคชั่นZL แต่ตัวคุณทราบด้วยตัวเองดี ว่าเคสลักษณะนี้ถ้าไม่มีแอนดรอยด์ระดับผมเป็นผู้ช่วยแล้ว คุณจะทำงานลำบากมาก"

    เกวินลุกขึ้นมากระชากเสื้อผู้พูดหมับด้วยความเกรี้ยวกราด ประกายตาแข็งกร้าวที่จ้องมามีความรู้สึกที่หลากหลายแฝงอยู่พาให้ผู้มองประหลาดใจ สุดท้ายนักสืบหนุ่มก็ผลักอกอีกฝ่ายให้ออกห่าง

    "อย่ามาดูถูกกันให้มาก ห่า... กะอิแค่หุ่น มีไม่มีแม่งไม่ต่างกันหรอก"

    ชายหนุ่มคว้าหมวกกันน็อคบนโต๊ะหมับ แล้วเดินดุ่มเพื่อมุ่งหน้าไปทางลานจอดรถ ปล่อยให้RK900ยืนมองส่งดวงตาโศกตามแผ่นหลังของอีกฝ่าย ราวกับเป็นวัตถุที่จงใจวางทิ้งเอาไว้

    "ถ้านายคิดอย่างนั้น มันก็จะเป็นอย่างนั้น ถ้านายไม่ปล่อยให้เป็นแบบนั้น มันก็จะมีโอกาสเป็นอย่างที่นายต้องการ"

    ในพื้นที่เมมโมรี่ใหม่ที่ค่อนข้างว่างเปล่า... คำพูดของผู้กองฟาวเลอร์ผุดขึ้นมา พลันเจ้าหน้าที่ฝึกหัดก็เปลี่ยนสีหน้า ตัดสินใจเดินเข้าไปคว้าหมวกกันน็อคจากตำรวจจราจรนายหนึ่งที่สวนมา แล้วก้าวยาวกึ่งวิ่งตามไปอย่างมุ่งมั่น เขาโดดเข้าไปนั่งซ้อนท้ายผู้ที่สตาร์ทรถออกตัวไปแล้วอย่างทันเวลาพอดิบพอดี 

    "นี่มันอะไรวะเนี่ยยยยยย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!?"

    เกวินร้องเสียงหลงเหลียวมาตะโกนถามพลางเบรคเครื่อง แต่คนซ้อนเร็วกว่าตวัดมือไปคล่อมจับมือแกร่งทั้งสองของคนขับแล้วบังคับให้บิดคันเร่งแทน เครื่องยนต์ทะยานไปข้างหน้าด้วยแปดสิบกิโลเมตรต่อชั่วโมงตามที่กฏหมายกำหนดเป๊ะแม้ไม่เคยขับขี่มาก่อน

    "ผมคอนเนอร์ครับ โมเดล RK--"

    "ไม่ได้ถามรุ่นว้อย! ทำไมแกต้องมานั่งซ้อนท้ายฉันวะ?!!"

    เสียงตะโกนที่เชื่อมผ่านระบบบลูทูธภายในหมวกกันน็อคดังก้อง จนRK900ต้องปรับระบบรับสัญญาณให้ลดลงก่อนที่หลอดจะขาด

    "ผมเห็นว่าเป็นการไม่เหมาะสมที่จะนั่งขี่คอคุณไปดูที่เกิดเหตุ จึงเลือกที่จะนั่งซ้อนท้ายคุณไปที่เกิดเหตุแทนครับ"

    "เหี้ย!"

    "หุ่นครับ"

    "หุ่นเหี้ย!"

    ชายหนุ่มกัดฟันพยายามดึงมือตัวเองให้เป็นอิสระ แต่กลับไม่สามารถฝืนแรงได้เลย อาจเป็นเพราะเมื่อคืนเขาพักผ่อนน้อยเกินไปจนเรี่ยวแรงหดหาย แต่นั่นไม่แย่เท่ากับการต้องอยู่ในท่าถูกโอบจากด้านหลัง คล้ายแฟนสอนขับมอเตอร์ไซค์ให้กันหรอก 

    "อะไรมันกำลังทิ่มก้นฉันอยู่วะ! บอกฉันสิว่ามันเป็นแค่ปืนใช่ไหม!!!"

    "ขอโทษครับ มันเป็นพาร์ทเสริมของผมเอง..."

    "โอ้ย แม่ง! แม่งงงงงงงงง!!!!"

    "..... คุณไม่เหนื่อยหรือเจ็บคอรึไงครับ ใส่อารมณ์ทั้งวันแบบนี้"   

    "ไม่มีคนสติดีที่ไหนเขาหัวเราะกรามค้างตอนเหี้ยกระโดดเกาะหลังแล้วโดนพาร์ทเสริมจ่อหรอกว้อย!"

    RK900ฟังแล้วยิ้มอ่อนอย่างแสนเพลียในหัวจิตหัวใจ เขารวมสติอีกครั้งก่อนพยายามกล่าวอธิบายกึ่งอ้อนวอน

    "ผมเข้าใจนะครับว่าคุณไม่ชื่นชอบแอนดรอยด์ และไม่ยินดีที่จะมีผมอยู่ใกล้ๆ แต่ผมทราบว่าคุณภูมิใจกับอาชีพนี้ ผมเพียงแค่อยากให้คุณลองเชื่อศักยภาพของผม ว่าผมสามารถทำให้งานคุณง่ายขึ้น และไม่ก่อความเดือดร้อนใดๆ ขอโอกาสให้ผมได้พิสูจน์สักหนเถอะครับ นะครับ..."

    เสียงทุ้มนุ่มนวลที่ผ่านเข้าลำโพงสื่อสารซึ่งตั้งอยู่ใกล้หู ช่างสุภาพและหวานเลี่ยนจนขนหลังหัวผู้ฟังลุกซู่ไปหมด  

    "เออ เข้าใจแล้ว! ปล่อยมือฉันก่อน!"

    แอนดรอยด์หนุ่มยอมปล่อยมือตามคำขอ แล้วรถมอเตอร์ไซค์คันงามก็ค่อยๆชะลอจอดตรงข้างทางเท้า จากนั้นเจ้าของรถที่กำลังหอบจนตัวโยนเพราะโมโหก็สั่งอีกครั้ง

    "ลงไป"

    "....."

    "บอกให้ลงไปไงวะ!"

    RK900จำใจถอยลงจากรถอย่างช่วยไม่ได้ เกวินถอดหมวกกันน็อคออกให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาที่กำลังหงุดหงิดเด่นชัด

    "ก็ได้ ถ้าแกอยากพิสูจน์นักฉันจะไม่ห้ามแก แต่แกต้องไปที่เกิดเหตุเอง ...และถ้าฉันเคลียร์เคสเสร็จก่อนแกจะไปถึง จากนี้ไปถ้าฉันยังอยู่ในเซคชั่นZL แกจะได้นั่งนับวันรอย่อยสลายในอีกสี่ร้อยห้าสิบปีข้างหน้าต่อที่สถานีได้เลย"

    สิ้นคำกล่าวเรียบๆฝ่ายนั้นก็ขับออกไปอย่างไม่คิดเหลียวกลับมา ปล่อยให้แอนดรอยด์หนุ่มมองตามแผ่นหลังอีกครั้ง แต่อารมณ์ครั้งนี้ต่างจากเมื่อครู่ RK900เรียกแผนที่สามมิติขึ้นมาในลานสายตาก่อนยกยิ้ม   

    "เปิดระบบฟรีรันนิ่ง ยืนยันถึงเป้าหมายใน 12.23 นาที"


    ........................................

    TBC



Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in
GoldenSpoon (@MoneyTalksC137)
วิ่งคอนวิ่ง 🏃‍♂️
tomei_tan (@tomei_tan)
@MoneyTalksC137 //น้องวิ่งสุดกำลังงง