[SF] Who's got you | Torukaแหลมศรีคือคนไหน
Prologue
  • TITLE : WHO’S GOT YOU

    PAIRING : TORUKA

    FANDOM : ONE OK ROCK





    ขอเห็นแก่ตัวแบบนี้ไปอีกสักหน่อยได้รึเปล่า

    โทรุ


              โทรุ ฉันมีอะไรจะบอก”  ประโยคธรรมดาที่เขาสังหรณ์ใจว่ามันอาจจะไม่ใช่เรื่องที่เขาอยากได้ยินหลุดออกจากเพื่อนสนิทที่นั่งเขี่ยหมูย่างบนเตาข้างหน้าอย่างเขินๆ ทากะฮิโระเงยหน้ามองเขา แววตาคู่นั้นกำลังบ่งบอกว่าอีกฝ่ายนั้นมีความสุขมากแค่ไหน

     

              อืม...ว่าไง เขาตอบรับพลางคีบเนื้อหมูสามชั้นที่กำลังสุกพอดี วางไว้จานคนตัวเล็ก


    ไม่ใช่เพียงหน้าที่ แต่เป็นเพียงความเต็มใจที่จะทำ อย่างน้อยในฐานะเพื่อนคนนึง’

     

              ฉันคิดว่าฉันเจอคนคนนั้นของฉันแล้วแหละ”       ทันทีที่สิ้นเสียง ลมหายใจถูกพ่นออกมาหนักๆจากคนตัวสูงเขาเกลียดแววตาที่ทากะมองเขาในขณะนี้ มันทำให้เขาสับสนเหมือนหลงอยู่ในเขาวงกตที่ไม่มีทางออก ทำไมต้องดีใจเกินหน้าเกินตาขนาดนั้นกันเล่า

     

              งั้นเหรอ...ใครล่ะ โทรุถามทั้งๆที่ใจไม่อยากรับรู้เลยสักนิด  ใจนึงหากเลือกได้เขาไม่อยากจะสละหน้าที่ดูแลทากะให้กับคนอื่น ไม่ว่าใครหน้าไหนก็ตาม


    ยอมรับว่าออกจะเห็นแก่ตัวสักหน่อย’

     


              ไม่บอกหรอกน่าไว้ฉันจะพาไปเจอ

              ...


              ไม่ดีใจกับฉันหน่อยงั้นเหรอ ฉันตื่นเต้นชะมัดที่พรุ่งนี้ฉันจะได้เจอกับเค้าอีก ทากะยิ้มกว้างโชว์ฟันแล้วคีบหมูที่โทรุคอยย่างให้ เข้าปากอย่างอร่อย แต่ถ้าหากทากะสังเกตเห็นสักนิดคงเห็นว่าคนตัวสูงนั่งหัวเสีย เอาตะเกียบจิ้มหมูในจานจนพรุนแล้วล่ะ

     

     

     

              ขอบคุณที่ไว้ใจมาร้านเรา เจ้าของร้านหมูย่างกล่าวอย่างสุภาพในขณะรับบัตรเครดิตไปรูดหลังจากเขากินเสร็จ วันหน้ามาอีกนะ ฉันจะแถมเนื้อหมูเกรดดีๆให้ลูกค้าประจำอย่างนายเลย

     

              ก็มีแค่ร้านเดียวแถวนี้

              ก็ฉันอุตส่าห์ซื้อทั้งซอยเพื่อมาขายแค่เจ้าเดียวเชียวไหมล่ะ โทโมยะ เจ้าของร้านสุดอารมณ์ดีคืนบัตรให้หลังจากที่ชำระเสร็จ

     

    นี่อำหรือพูดจริง” คนถูกถามยิ้มกริ่ม

    แล้วที่นายไม่ได้ชอบทากะเกินเพื่อน นี่อำหรือพูดจริง”

     

    ผมกลับล่ะ” อยู่ดีๆก็เหมือนถูกไล่ต้อนจนถึงทางตันคนตัวสูงไม่สนใจคำถาม ทำเพียงแค่รับบัตรมาใส่กระเป๋า แล้วกล่าวลาเดินออกไปหาทากะที่อยู่หน้าร้าน ทำให้โทโมยะหัวเราะชอบใจ ว่าทำไมคนตรงหน้าถึงขี้ขลาดหลบอยู่ในเงาของคำว่า เพื่อนมาตั้งนาน

     

     







     

                        ทากะ ตื่นได้แล้ว...ทากะ เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้นเรียกสติคนที่นอนอยู่ คนตัวเล็กกระพริบตาถี่ๆเมื่อมองเห็นเงาบางคนกำลังเปิดผ้าม่านรับแสงแดดเข้ามา

     


              รีบไปอาบน้ำได้แล้วเดี๋ยวนายจะไปทำงานสายนะ คนตัวสูงพูดจบก็ยกร่างเล็กที่กำลังสะลึมสะลือพาดบ่าเข้าห้องน้ำ ก่อนจะปล่อยทากะยืนเอง ถ้าแปรงให้ คงจะไม่โตซักที ทั้งๆอายุเกือบ 25 ไปแล้ว เสร็จละลงมาล่ะ ฉันจะรอข้างล่างละกัน

     

              อื้อขอบใจนะ ร่างสูงเอื้อมมือไปยีหัวคนตัวเล็กเบาๆแล้วเดินออกจากห้องไป

     

              ทากะเป็นเพื่อนสนิทของเขามาตั้งแต่เด็ก หลายคนอาจจะบอกว่าเขากับทากะดูเหมือนจะเกินมากกว่านั้น แต่เราทั้งคู่ต่างยืนยันว่าเป็นเพื่อนกันจริงๆ จนถึงทุกวันนี้ก็ยังคงป็นเพื่อนกัน และนี่เป็นอีกสิ่งหนึ่งที่เขากับทากะคิดไม่ตรงกัน เพราะเขาคิดกับทากะมากกว่าเพื่อน


              อีกอย่างมีคนบอกว่าเขาดูแลทากะมากเกินไปแต่เขาไม่คิดอย่างนั้น ถ้าหากเขาดูแลทากะมากเกินไปจริงๆ คนตัวเล็กคงอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเขาแล้วแหละ

     

     

     

              พี่โทรุ... น้ำเสียงสดใสดังขึ้นมาจากครั้งหลัง โมริอุจิ ฮิโรกิ น้องชายตัวแสบของเพื่อนสนิทวิ่งเข้ามากอดเขาจากด้านหลังอย่างที่ทำเป็นประจำ ปลุกพี่ทากแล้วหรอครับ

     

              ปลุกแล้วครับอีกสักพักคงลงมา คนตัวสูงหันหน้ามาหาคนตัวเล็กที่ยิ้มกว้างเมื่อเห็นหน้าเขาว่าแต่เราปีนี้จะจบม.ปลายแล้วนี่ จะเข้ามหาลัยไหนล่ะ

     

              ผมอยากจะเข้าที่เดียวกับพวกพี่ให้ได้

              งั้นตั้งใจเรียนนะเรา เสียงทุ้มเอ่ยด้วยความเอ็นดู

     

              ผมดูแลตัวเองได้น่า เสียงหัวเราะทุ้มดังขึ้นเบาๆ เมื่อเด็กน้อยที่เห็นกันตั้งแต่เด็กแลบลิ้นใส่เขา 


           “พี่ ลงมาแล้วหรอ โทรุหันไปมองทิศทางเดียวกับเด็กน้อยตรงหน้ามองไปคนที่เขารอค่อยๆเดินลงมา

     

              อือ...แต่ง่วงชะมัด คนเป็นพี่ขยี้ตาถี่ๆแล้วเดินมาทางที่อีกสองคนยืนอยู่ ว่าแต่ไปกันได้ยังโทรุ

     

              อือ ไปสิ เขาแย่งกระเป๋าทำงานจากมืออีกคน ที่มองตาปริบๆที่เขาทำแบบนั้น จะถือให้... หลังจากพูดจบ โทรุก็โบกมือให้ฮิโรกิแล้วเดินนำเพื่อนสนิทขี้เซาไปยังรถคันดำที่จอดอยู่หน้าบ้าน

     





              วันนี้ฉันจะพานายไปเจอคนคนนั้นของฉัน นายว่างรึเปล่า?” ทากะพูดขึ้นหลังจากที่เดินออกมาจากตัวบ้านได้ครึ่งทางอยู่ๆก็รู้สึกว่าโดนผลักลงเหวลึก  เมื่อจบประโยคสนทนานี้

     

     

     

              บางทีเขาก็ไม่รู้ หากวันหนึ่งทากะมีคนคนนั้นที่ทำแทนหน้าที่เขาทุกอย่างเขาจะทนไหวหรือเปล่า แต่ตอนนี้เขากลับรู้ถึงคำตอบ ว่าเขาคงจะทนไม่ไหวแน่ๆ... 






    -END-


    ฮื่อ บทนำ ก็ออกจะเมาๆหน่อยนะคะ แต่บอกเลยคนคนนั้นของทากะ  เค้าจริงจังค่ะ จริงจังจริงๆด้วย 


เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in