My First Storyjourney12a
ก่อนไปเกาหลีลังเล
  •           ตอนที่เรียนมหา'ลัย ทุกคนคงเคยมีความฝันที่อยากจะท่องเที่ยวไปในหลายๆที่ที่อยากจะไปใช่ไหม
    แต่บางครั้งก็ติดที่ไม่ค่อยจะมีเงินนี่ล่ะ แล้วยิ่งถ้าอยากไปต่างประเทศก็ยิ่งต้องใช้เงินมาก จะไปลำบากพ่อแม่ก็กระไรอยู่ เลยต้องพับแพลนตัวเองเก็บไว้จนเรียนจบ
              
              หลังจากที่เรียนจบและมีงานทำแล้ว คราวนี้มีรายได้เป็นของตัวเอง เราก็เลยเก็บเงินไว้สำหรับเดินทางท่องเที่ยวที่เราฝันมานานบ้าง 

              วันหนึ่งตอนหาอะไรอ่านไปเรื่อยเปื่อย ก็ไปเจอกระทู้ท่องเที่ยวกระทู้หนึ่ง เป็นรีวิวการท่องเที่ยวในประเทศไต้หวัน ซึ่งตอนนั้นยังไม่ค่อยมีคนไทยไปเที่ยวมากนัก และไต้หวันเป็นประเทศที่น่าสนใจมาก เลยตัดสินใจว่าที่นี่แหล่ะที่จะเป็นก้าวแรกของเรา เลยตามหาแนวร่วม ซึ่งได้มาแค่คนเดียว ฮ่าๆ ก็ไม่เป็นไร กอดคอกันไปสองคนนี่ล่ะ

              ปีแรกที่ทำงานเก็บเงินอยู่ พอขึ้นปีที่สองก็ไปไต้หวันเป็นประเทศแรกตอนเดือนตุลาคม แล้วปลายปีอยากเที่ยวอีก แต่ไม่มีเงินเลยไปกันแค่เชียงคาน สุดท้ายก็เลยไปลาวกันวันนึงอยู่ดี
              หลังจากไปเที่ยวมาแล้วทีนี้ก็เลยติดใจอยากหาที่เที่ยวอีก สุดท้ายไปตกลงใจที่ฮ่องกงกับมาเก๊า แต่ก็ไม่ได้ไปมาเก๊าเพราะความขี้เกียจข้ามฟากไปโดยแท้ (แต่จะกลับไปแน่นอน) แล้วปลายปีก็ดันนึกคึกอะไรอีกไม่รู้ อยากไปไต้หวันอีก เพราะครั้งแรกยังเก็บไม่หมด เลยจองตั๋วไปกันอีกกับเพื่อนคนเดิม หมดตูดกันเลยทีเดียวปีนั้น

              ทีนี้จะเข้าเรื่องเกาหลีแล้ว หลังจากพร่ำมานาน ฮ่าๆ หลังจากที่กลับมาจากฮ่องกง ช่วงกลางปี เพื่อนดันไปเจอตั๋วเกาหลี ราคาค่อนข้างดี คือจริงๆแล้วเคยคุยกันก่อนหน้านี้ว่าอยากไปเกาหลี อาจเป็นเพราะชอบดูซีรี่ส์แล้วก็ชอบนักร้องเกาหลีด้วย แหะๆ พอได้ตั๋วมาก็ยังไม่ได้คุยอะไรกันเพิ่มเติมเพราะเดินทางอีกปีนึงโน่น แถมครั้งนี้ได้เพื่อนร่วมทริปมาเพิ่มอีกรวมเป็นทั้งหมด 4 คน (ลืมบอกไปว่าตอนไปฮ่องกงก็สมาชิกนี้ล่ะ)

              จะเข้าเรื่องจริงๆละนะ ตอนนี้ล่ะที่จะมาบอกว่าเกาหลีลังเลยังไง

              หลังจากที่พากันจองตั๋วไว้ตั้งแต่กลางปี ซึ่งอะไรก็เปลี่ยนแปลงได้ เมื่อตอนปลายปีเราดันลาออกจากงาน พอขึ้นปีใหม่แล้วก็ยังไม่ได้งานทำ แถมยังต้องเดินทางไปเกาหลีเดือนมีนาคม ก็เลยอยู่ในช่วงสับสนในชีวิตมากว่าจะยังไงดี เลยคิดไว้ว่าถ้าได้งานทำก็คงต้องทิ้งตั๋วเครื่องบิน เพราะงานใหม่คงต้องผ่านโปรขั้นต่ำ 4 เดือนอยู่แล้ว ซึ่งไม่ทัน แต่ถ้าไม่ได้งานทำก็คิดว่าจะไป  ทีนี้ก็คิดมากอีก เพราะเวลาไปเที่ยวเราใช้เงินตัวเองทั้งหมด ไม่รบกวนใคร ดันกลัวเงินหมด สำคัญเลยคือ ตม.เกาหลี!!! ที่ขึ้นชื่อเรื่องห้องเย็นยิ่งนัก กระทู้ในพันทิปน่ากลัวมากแต่ละอัน แล้วเราออกจากงานแล้วเลยจะไม่มีเอกสารรับรองการทำงาน ทำให้กลุ้มใจไปอีก เลยบอกเพื่อนไปว่าไม่ไปแล้วตอนเดือนกุมภา ช่วงนั้นเปลี่ยนใจทุกวันเลย เดี๋ยวอยากไป เดี๋ยวไม่อยากไป

              สุดท้าย...เราก็เปลี่ยนใจอีก

              อีก 3 วันจะเดินทาง อยู่ดีๆความรู้สึกอยากไปเกาหลีก็พลุ่งพล่านไปหมด แบบรู้สึกอยากไปมากๆ เลยปรึกษาที่บ้าน ซึ่งเขาแล้วแต่เรา แต่พวกญาติๆจะเชียร์ให้ไปนะ เพราะเขาบอกว่าเสียดายตั๋ว ฮ่าๆ สุดท้ายเลยตัดสินใจว่าเราจะไปเกาหลี เตรียมเอกสารทุกอย่างไปให้พร้อมที่สุด แผนเที่ยวเราทำเองกับมือ ถามมาตอบได้แน่นอน ตอนหลังก็พยายามไม่กังวลนะ เลิกเข้ากระทู้พันทิปไปเลย เพราะมันทำให้จิตตกมาก

              อีกสาเหตุนึงที่ตัดสินใจไปคือ ความฝันของเพื่อนคนนึงในทริป จะว่าขำมันก็ขำ แต่ถ้าเกิดขึ้นจริงคงขำไม่ออกแน่

              ก่อนหน้าที่จะเดินทางไม่นานมาก หลังจากที่เราบอกเพื่อนไปว่าเราอาจจะไม่ได้ไปด้วยนะ เพื่อนคนนึง สมมติว่าเป็น เอ เธอดันฝันว่าวันที่พวกเราจะไปเที่ยวกัน มีเราไปไม่ได้คนนึง แล้ว ซี ดันติดงานหรือธุระอะไรสักอย่าง เลยไปไม่ได้เหมือนกัน เหลือแค่ เอ กับ บี เดินทางไปกันแค่สองคน พอถึงวันเดินทาง ตอนถึงสนามบิน เอ ดันลืมพาสปอร์ต แล้วกลับไปเอาไม่ทันแน่ เพราะบ้านอยู่ต่างจังหวัด กลายเป็นว่าทริปนี้ บี ต้องเดินทางไปคนเดียว แต่บีก็บอกไม่เป็นไร เสียดายตั๋วเครื่องบิน ไปคนเดียวก็ได้ พอบีขึ้นเครื่องไปแล้ว ปรากฏว่า เครื่องบินตก!! แล้วเธอก็ตื่นเลย  ไม่รู้ชะตากรรมบีหลังจากเครื่องบินตก

              แล้วคือก่อนเดินทางประมาณ 1 อาทิตย์ เหตุการณ์ก็เกิดจริงเหมือนในฝันเลย  แล้วด้วยนิสัยจริงๆของเอเนี่ยดันเป็นคนขี้ลืมมากเสียด้วย บีก็เลยแอบกังวลว่าจะเป็นเหมือนในฝันไหมเนี่ย ทุกคนเลยพากันย้ำเอว่าห้ามลืมพาสปอร์ตเด็ดขาด!  ส่วนบีก็พยายามคิดขำๆเองว่า ถ้าเครื่องบินตก คงได้เงินมากอยู่พอให้พ่อแม่สบาย เธอเลยบอกว่าสบายใจ ฮ่าๆ แต่สุดท้ายเราก็เปลี่ยนใจไปเที่ยวกับเพื่อนๆด้วย และพวกเราก็เดินทางปลอดภัยตั้งแต่ไปเกาหลีจนกระทั่งกลับมาที่ไทย :) 

              ตอนต่อไป...จะมาเล่าเรื่องตอนเราผ่านด่าน ตม.เกาหลีให้ฟัง มันทำให้เรารู้สึกเหมือนเสียขวัญไปทั้งวันแรกที่ไปถึงเลย ทุกครั้งที่นึกถึงแบบน้ำตาจะไหล
Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in