บทกวีไม่มีแพนด้า3Orraphansilp
ความรัก...บ่นักก็น้อย
  • ได้แต่นั่งส่องเธอไปมา
    พอเห็นหน้าค่าตาว่าอยู่ไหน
    เรียนจบ ทำงานการสิ่งใด
    พอรู้แล้วก็...ดีต่อใจอะไรเช่นนี้

    แววตาท่าทางดูอบอุ่น
    คุ้นคุ้นว่าเคยเจอที่ไหนสักที่
    หุ่นสูงยาวขาวกำลังดี
    เขาจะรู้ไหมนี่...ว่าฉันนินทา

    เหมือนจะเล่นดนตรีได้
    คงไว้เพื่อเตือนย้ำสิ่งล้ำค่า
    กาลก่อนเก่าบรรพชนเราสืบสร้างมา
    ภูมิปัญญาค่าช้อยรีตรอยไทย

    นึกถึงพลันหน้าเรื่อเจือชมพู
    ออกแดงออนหุมสู้ดุจบัวไหว
    เจ้าผู้คิ่นอิ่นดูเถิดหันใจ
    ห้อยอาลัยคึดฮอดอยู่คนเดียว

    เดิมออนอาทวาว้าเหว่
    ขมขีเดง่อมเหงาอีกเปล่าเปลี่ยว
    ได้ชิดเชื้อเฟื้อแฝงแห่งกลมเกลียว
    แถมเติมเพิ่มกลเกี้ยวเดี๋ยวก็รัก

    .

    .

    .

    .

    .

    ฝันเอง แล้วก็เจ็บเอง
    หายำเยงคมศรร่อนลงปัก
    กามเทพทำเจ็บช้ำระกำนัก
    นึกหรือว่าจะพัก "ความรัก" นี้

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in