เดินทางหา 'พ่อง'Benz Forgetme-not
Phuket : 00.5
  •      ในที่สุด..


         ก็มีใครบางคน ถูกหลอกให้เข้ามาในหน้ากระดาษใบนี้อย่างต่อเนื่อง

         .

         .


         ด้วยอะไรก็ตามที่ทำให้มึง คุณ ท่าน คลิกเข้ามา


         ในเว็บที่ไม่ใด้ถูกสร้างขึ้นแบบเว็บล่อคลิกทั้งหลาย ที่มักจะขึ้นต้นชื่อเรื่องด้วยประโยคที่น่าสนใจ ดึงดูด น่าหลงใหล แต่พอคลิกเข้าไปกลับไม่ได้ให้อะไรแก่สังคมเลย นอกจากเวลาที่เสียไป จะมี หรือไม่มีก็ได้ เป็น เรื่องก็เป็นสิ่งที่ต้องกลับ มานั่งสมาธิ เดินจงกรม คิดว่า..


         'กูจำเป็นต้องรู้มั้ย?'


         .

         .

     

         "อย่ารู้ช้าไป หมาออกลูกเป็นอะไร มหัศจรรย์พันธุ์ลึกยิ่งนัก ไม่คลิกเข้ามา ขอให้เป็นหมา แบร่"

         อ่านไป ก็ได้แต่คิดว่า นี่กูรู้ช้าไปหรือ ช้ากว่าใคร ช้ายังไง บอกกูที


         "ล่าสุด ฝูงเป็ดแถวบ้านได้ลุกฮือขึ้นมาทำสิ่งนี้แล้ว คิดไม่ถึงจริงๆ น่ากลัวมั่กๆ โอ้ คุณขา ไม่คลิกขอให้เป็ดจิกตา"


         “แทบล้มทั้งยืน ทั้งเดิน ทั้งนั่ง เมื่อต้นมะละกอได้อยู่ในสภาพเช่นนี้ หลังถูกเด็ดเอาลูกไปทำส้มตำ"

         น่าล้มๆ ยืนๆมาก เห็นกูเป็นตู๊กตาล้มลุกหรอ

         ...


         พ่อง!


         น่าเข้าไปอ่านเพื่อสังเวยเวลาทิ้งมากๆ

         .

         ..


         แต่ถึงยังไง..


         เราขอยกมือขึ้นเทียบหัว และก้มลงกราบสวัสดีทักทายทุกท่าน คุณ มึง ที่อ่านถึงจุดนี้ อย่างเป็นทางกรุงเทพฯ และ ยินดีต้อนรับเข้าสู่บางส่วนของชีวิตผม


         .

         .

         เราไม่ได้รู้จักกัน

         แต่เรากำลังจะได้ทำความรู้จักกัน

         ผ่าน 'พ่อง' ที่ผมเดินทางไปหาจนเจอ

         และหิ้วกลับมาฝาก.. โดยถ้วนทั่วกัน

         .

         .


         อย่างที่เราได้เกริ่นไว้ตอนต้นว่า..


         การออกเดินทาง ก็คือการไปหาเรื่องมาบ่นสู่กันฟัง ก็เท่านั้นเอง


         หากเคยลองเดินทาง มันต้องมีอะไรขรุขระ เอียงกระเท่เร่ ตะกุกตะกัก ไม่เป็นไปตามแผนอยู่แล้ว  สิ่งเหล่านี้ที่พบ เราก็มักจะเอามันมาเล่าให้เพื่อนฟังแบบได้อรรถรส บางคนเล่าไป พร้อมแสดงท่าทางเล่นใหญ่แบบละครเวทีรัชดาลัย เทียร์เตอร์ 



         บางทริปเอา 'พ่อง' กลับมาได้มาก

         บางทริปเอา 'พ่อง' กลับมาได้น้อย


         ก็แล้วแต่ ความเป็นไปจะพัดพาให้เจอ 'พ่อง' มากน้อย

         .

         .


         หากใครกำลังรู้สึกว่า..


         ตอนนี้กูก็ยังไม่ได้อะไรเพิ่มเติมในชีวิตของการอ่านหน้านี้

        ก็สามารถคลิกออกไปได้ตลอดเวลา 

         แต่ขอบอกไว้ก่อนว่า


         "อย่าจะรู้ช้าไป เพราะล่าสุดผมได้ทำสิ่งนี้แล้ว?"


         เอาละ..


         เราจะมาเริ่มเข้าสู่ภูเก็ตกันครับ : )

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in