Me and My WhaleButterr Noey
I whale talk to you who far away from 2705 miles
  • “แกคิดว่าคำพูดที่ว่า ถ้าเราไม่รู้จักรักตัวเอง เราก็จะไม่รู้จักวิธีรักคนอื่น นี่จริงป่ะ”
    “ตอบไม่ได้หรอกว่าจริงหรือไม่จริง”
    “ทำไมอะ นี่ถามเพราะอยากได้คำตอบนะเนี้ย”


    เขาเป็นคนแรกที่ฉันเลือกที่จะถาม
    คนที่ไกลแต่ก็ใกล้ตัวที่สุดในเวลาแบบนี้ 
    เมื่อก่อนเขาเคยเป็นคนที่ฉันรักที่สุด 
    ตอนนี้เขาอัพเกรดตัวเองเป็นเพื่อนที่ฉันรักที่สุด
    ไม่ขอเรียกว่าลดฐานะแล้วกันนะ 


    “เราตอบไม่ได้ เราก็เคยอ่านจากในหนังสือมานะประโยคพวกนี้
    แต่เราคิดว่าไม่ควรตัดสินใครอยู่ดี ว่าถ้าไม่รักตัวเองแล้วจะรักคนอื่นไม่เป็น”
    “สบายใจขึ้นนิดนึง”
    “นี่ แล้วทำไมมาถามอะ”
    “ก็มีคนพูดแบบนี้กับเรา 2 คนแล้ว”
    “เราว่าแกรักคนอื่นนะ ดูจากการกระทำของแก แกรักคนอื่นมาก ๆ เลย
    แกแค่รักคนอื่นมาก ความรักที่มีให้ตัวแกเองมันเลยดูน้อย
    แต่ความจริงมันอาจจะเท่า ๆ กับคนอื่นที่รักตัวเองนั่นแหละ”
    “เหรอ...”
    “เอ้อ แล้วเราไปเห็นquoteนึงมาว่า อย่าโตไปเป็นแบบคนที่เราเกลียด
    เราโคตรชอบเลย
    “มันเกี่ยวกับเรื่องที่เราถามไหมวะ แต่ว่าไม่มีหรอกนะ คนในแบบที่เราเกลียด“
    “ทำไม“
    “ทุกคนมีเหตุผลที่จะทำในสิ่งแย่ ๆ ต่างกัน”
    “แกเท่จัง”
    “ขอบคุณ”


    ฉันนอนส่งข้อความคุยกับเขาอยู่บนเตียง แต่รู้สึกเหมือนเรากำลังนั่งคุยกันอยู่ใกล้ ๆ เลย
    ทั้ง ๆ ที่เราอยู่ห่างกันถึง 2705 ไมล์ หรือ 4353 กิโลเมตร
    แต่ฉันกลับรู้สึกว่าเขาอยู่ตรงนี้ ฉันที่นอนพูดอยู่ตรงหัวเตียง 
    ส่วนเขาที่นอนพูดอยู่ที่ปลายเตียง เรานอนคุยกัน
    เป็นชั่วโมงแล้ว เหมือนกำลังจะแข่งเล่นเกมใครลุกก่อนแพ้

    แล้วบทสนทนาเรามีสาระขึ้นมาอย่างเชื่อไม่ได้ 

    “เรื่องที่แกถามเรา เราตอบจริงหรือไม่จริงไม่ได้”
    “อื้อ”
    “เราตอบได้แค่ว่าคำพูดนี้พยายามให้เราเริ่มจากจุดที่ใกล้ที่สุด 
    คือตัวเราแค่นั้นเอง แต่แกก็รู้ว่ามนุษย์แทบทุกคนจะreflectตัวเอง
    จากมุมมองคนอื่นที่มีต่อเรา มันเลยไม่แปลกที่แกจะแคร์คนอื่น 
    เพราะแกก็หวังอยากให้คนที่เราแคร์ รู้นะว่าแคร์อยู่
    อีกอย่างก็คือเราจะได้เป็นคนดีในสายตาคนอื่นไง
    สุดท้ายมันก็วนกลับมาหาตัวแกเอง 
    ทำเพื่อคนอื่น แคร์คนอื่น มันก็คือแกก็ทำเพื่อตัวเอง
    แคร์ตัวเองส่วนหนึ่งนั่นแหละ 
    ไม่งั้นเราจะอยากให้คนอื่นมองว่าเราดีทำไม งงไหม ?”
    “ไม่งง เข้าใจแล้ว”


    ฉันชอบอ่านแต่เรื่องสั้น 
    เรื่องสั้นนักเขียนหญิง 
    ความสัมพันธ์
    ฉันเสพติดความเศร้า

    จนฉันกลัวว่าฉันจะเสพติดความเศร้ากับความสัมพันธ์ในอนาคต


    “ยังไม่ดื่มแอลกอฮอล์อยู่ไหม”
    “หมายถึงที่ล้างแผลหรือป่าว”
    “ตลกนะ เราหมายถึงเหล้าเบียร์”
    “เลิกกินได้ปีนึง ตอนนี้กลับมากินอีกแล้ว”
    “เป็นงั้นไป กินเยอะไหม”
    “ไม่เยอะ แต่เมาทุกรอบ”
    “ทำไม”
    “ชอบกินกับของหวาน ๆ อะ พวกเยลลี่”
    “ใครสั่งใครสอน น่าตีนะ”
    “ไม่เมาก็เสียดายของดิ”
    “ก็กินพอหลับสบาย”
    “เราหลับยากแค่ไหนแกก็รู้อยู่”
    “อือ”

    ฉันคิด นั่งคิดกับตัวเองเงียบ ๆ 
    แล้วมือก็เริ่มสั่นอีกครั้ง 
    จากที่ไม่เคยสั่นมานานแล้ว

    เราว่าบางครั้งเราน่ารำคาญว่ะ
    “ทำไมคิดงั้น”
    “ไม่งั้นทุกคนคงอยู่กับเรานานกว่านี้ แกว่าป่ะ”
    “ไม่ว่าอะ แกบอกเองนี่ทุกคนมีเหตุผลในการทำไม่ดีต่างกัน”
    “แล้วเหตุผลของทุกคนดันมาหวยออกที่เราด้วยนะ”
    “แกว่าเราป่ะเนี้ย”
    “55555 มันกระทบแกหรอ ขอโทษว่ะ”

    เราเงียบไปสักพัก
    เขาก็เป็นคนเริ่มบทสนทนาขึ้นมาก่อน

    แกชอบมีความสุขไหม”
    “ชอบสิ ตอนนี้ก็มีอยู่นะ”
    “วันนี้แกหัวเราะหรือยัง”
    “ยัง... เราเอาแต่คิดถึงข้อความที่เราถามแกอะ”
    “แต่แกชอบอ่านเรื่องเศร้า ชอบทำตัวเศร้า”
    “ทำไมแกยัดเยียดให้เราจัง เราชอบทำตัวเศร้า
    ไม่ได้หมายความว่าเราเศร้าซะหน่อย”
    “ก็ภาพมันฟ้อง”


    เขาเอาอีกแล้ว ตอนเริ่มแรกมาก็ดีอยู่
    แต่ตอนนี้พยายามยัดเยียดตัวฉันลงไปในคนที่ฉันไม่อยากเป็น 
    และเขาก็ไม่ได้อยากให้ฉันเป็น แต่คิดว่าฉันจะเป็น
    เพียงเพราะฉันเคยเป็น
    ถ้าเขาอยู่ที่ปลายเตียงของฉันจริง ๆ 
    ฉันคงจะถีบเขาลงไปจากเตียงชั้นสองนี่อย่างไม่คิดแล้ว

    “ก็ไม่ได้เศร้าแล้วไง”
    “เออ ก็ไม่ได้อยากให้เป็นแบบนั้นเหมือนกัน”
    “พยายามอยู่ไม่เห็นหรอ”
    “จะเห็นได้ไง อยู่ไกลกันขนาดนี้”
    “นั่นสินะ ที่ผ่านมาคงไม่เห็นมาตลอดเลย”
    “หมายถึงเราป่ะวะ“
    “เออมั้ง”

    แล้วเราก็ทะเลาะกันต่อเรื่องเศร้าไม่เศร้า 
    ฉันบอกว่าฉันไม่ได้เศร้า 
    แต่เขาก็ยัดเยียดการเป็นคนอมทุกข์ให้ฉันไม่รู้จบ 
    ใครกันแน่ที่น่าตีวะ 

    ยังยืนยันคำเดิม
    ว่าเขาเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดเสมอ




Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in