กอ ลอ ออ นอนอวอรอรอตอพอลอ
ฟัาใกล้สว่างแล้ว
  • ที่รัก
    ฟ้าใกล้สว่างแล้ว
    ความมืดค่อยๆ คลี่และคลายกรงเล็บ
    ปล่อยโลกหมุนไปตามจังหวะของมัน
    จนจุดที่ฉันยืนอยู่ ได้สัมผัสกับความอบอุ่น
    จนสีส้มสว่างเริ่มแตะแต้มลงบนสีดำ
    อีกไม่นาน ฉันจะออกเดินทางอีกครั้ง

    ไปที่ไหน? ฉันอาจจะไปที่สุดขอบฟ้า
    อาจจะมุดเข้าไปใจกลางของโลกของฉัน
    อาจจะซุกซ่อนตัวอยู่ใต้กลีบดอกกุหลาบสีชมพู
    รอเรี่ยวแรงให้กลับคืน 
    ก่อนจะกางปีกบินไปสูดดมความหอมของดอกไม้
    ไม่หรอก ที่รัก ฉันยังไม่รู้
    เหมือนเวลาที่น้ำตาหลั่งไหลลงบนหินโสโครกของปัจจุบัน
    ไม่มีใครคาดเดาได้ว่ากี่หยดจะกระเด็นกระดอนไปทิศทางใด
    ก่อนที่มันจะเหือดแห้งไปด้วยความอบอุ่นของปัจจุบันขณะ

    ฉันเพียงรู้ว่า ความเจ็บปวดและเหน็บหนาวจะจบลง
    และตอนนั้น ประตูบานนั้น
    ที่กั้นระหว่างฉันและเธอ 
    ที่กั้นระหว่างอดีตและอนาคตหนึ่งทีีฉันเคยวาดไว้
    ประตูบานนั้นที่เธอปิดมันไว้
    ประตูบานที่ฉันยังเกร็งเกาะไว้แน่น
    ฉันจะช่วยลั่นดาลทางฝั่งนี้อีกข้างหนึ่งและหันหลังจากไป
    เพื่อให้เธอตื่นจากฝันร้าย และจิบชาแก้วโปรดก่อนอาหารเช้าอย่างอุ่นใจ
    และเพื่อให้ฉันได้มองเส้นทางอื่นๆ ที่โลกอาจเตรียมไว้ให้ต่อไป

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in