when night falls - chansootheory_sleeper
04
  • ฉันจำไม่ได้ว่ามันเกิดขึ้นตอนไหน

    ฉันเริ่มคอยแต่…จะคิดถึงเธอ

    มันเริ่มจากทีละครั้งสองครั้ง

    และเพิ่มมากขึ้นจนทำให้หัวใจรู้สึกสับสน

     

     

    //

     

     

    “ขอบคุณที่มาส่งนะครับ”

     

    คยองซูกระชับกระเป๋าลายพี่หมีเงยหน้ามองร่างสูงที่ก็จ้องมองเขาตอบอยู่เช่นกัน ชานยอลแทบไม่ละสายตาออกห่างจากคยองซูเลยซักนาทีมีบ้างก็ตอนที่ขับรถ แต่พอรถติดก็หันมามองเขาแบบเดิมสายตาที่บอกไม่ถูกว่ารู้สึกยังไง แต่มันเร่าร้อนแปลกๆ

     

    ชานยอลลงจากรถร่างสูงกักขังอีกคนไม่ยอมให้เข้าบ้าน ร่างเล็กไม่เข้าใจในการกระทำนี้เพียงแค่บอกให้รอหน่อยจะไม่ได้เลยหรือไงกัน ชานยอลเดินไปเปิดประตูรถอีกครั้งร่างสูงก้มตัวลงจะหยิบอะไรซักอย่างมาให้คยองซู มันมืดเกินไป คยองซูมองไม่ชัดเลย

     

    “อืมเก็บมันไว้”คยองซูรับสิ่งๆนั้นมา มันคือคีย์การ์ดคอนโด ซึ่งเดาว่าเป็นของคุณชานยอลแน่นอน

     

    “ผมเก็บไม่ได้หรอกคุณชานยอลนี่มันคือความเป็นส่วนตัวเชียวนะ”

    “เพราะงั้นนายจึงต้องเก็บมันไว้นายสำคัญมากกว่าความเป็นส่วนตัวของฉันอีก รักษามันดีๆนะฉันมีแค่สองอัน”

    “อื้ม...”

     

    คยองซูเริ่มเข้าใจฉากในละครที่พระเอกมาส่งนางเอกหน้าบ้านในใจคยองซูมีคำพูดมากมายที่อยากจะรั้งอีกฝ่ายไว้ เขาอยากหยุดเวลาแล้ววิ่งเข้ากอดอีกคนกล้าบอกความรู้สึกให้ดังที่สุด แต่เขาทำได้แค่เรียกอีกฝ่ายเบาๆเท่านั้น

     

    “เดี๋ยวครับคุณชานยอล”

    “หืม”คุณชานยอลหันมามอง คยองซูวิ่งเข้าไปใกล้ ก่อนจะกอดอีกฝ่ายแน่น

     

    “คุณรู้ไหมว่าการที่ผู้ชายกับผู้ชายรักกันไม่สิ..คบกัน มันหมายถึงคุณชานยอลกำลังจะเป็นเกย์และผมไม่อยากให้คุณชานยอลอึดอัดใจถ้าหากมันฝืนคุณไม่จำเป็นต้องทำเพียงเพราะรับผิดชอบ”

    “ก็ไม่ได้บอกนี่ว่าไม่เคยมีความสัมพันธ์กับผู้ชาย”

    “อะไรนะครับ!”

    “ฮ่าๆมันเป็นอดีตที่ฉันได้เรียนรู้แค่นั้น..ฉันไม่ได้เกิดมาเพื่อแคร์ดวงดาวฉันแค่อยากปกป้องพระจันทร์เท่านั้น เข้าบ้านได้แล้ว มันดึกแล้วครับ”

     

    คำว่า’ครับ’นี่ น่ารักจังเลย

     

    “ขับรถดีๆนะครับพี่ชานยอล”

     

    เป็นอีกครั้งที่คยองซูเห็นรอยยิ้มใจดีพี่ชานยอล พี่ชานยอลที่รัก…

     

     

     

    //

     

     

     

    ปาร์คชานยอลสารภาพกับคิมจงอินในมือถือไปว่าเขาเริ่มสนใจอะไรที่มันลดวัยของเขามากขึ้น จากที่เคยสูบบุหรี่รสชาติขมคอกลายมาเป็นกลิ่นช็อคโกแล็ตบ้าง กินเครื่องดื่มที่ทำให้ตัวเองดูเฟิร์มขึ้นได้ยินเสียงหัวเราะของคิมจงอินบอกว่า อีกไม่นานเขาจะกลายเป็นตาลุงหื่นกามแน่นอน

     

    เด็กนั่นน่ารักเกินไป

     

    เนื่องจากวันนี้เขามีนัดให้สัมภาษณ์กับเพื่อนสนิทคนหนึ่งที่ชื่อคิมจุนมยอน  รายนี้เป็นเพื่อนตั้งแต่วัยมัธยมปลาย ถึงจะไม่ได้สนิทถึงขึ้นจงอินแต่เป็นคนที่พูดคุยเรื่องที่เป็นสาระได้ดีที่สุด  เอาเข้าจริงแล้วชานยอลมีเพื่อนสนิทอีกคนชื่อลู่หาน ยังไม่กลับจากจีนไว้จะแนะนำให้คยองซูได้รู้จักกัน

     

    มีแฟนก็ต้องแนะนำเพื่อนรักถูกไหมครับ (:

     

    “สบายดีนะพ่อคุณ” ชานยอลตบไหล่จุนมยอนที่นั่งหันหลังรอชานยอลอยู่ในร้านกาแฟจุนมยอนเป็นบรรณาธิการนิตยสารแวดวงธุรกิจ ผู้ชายผิวขาวดูผู้ดีคนนี้หัวเราะใหญ่ขยับเขยื้อนแก้วกาแฟรสชาติกำลังเข้มให้ชานยอล ร่างสูงรับมันไว้

     

    “รู้ใจตลอดสนใจมาเป็นเมียกูไหม”

    “มึงก็กินแต่อเมริกาโน่อย่ามารุ่มร่าม กูมีภรรยาแล้ว”

     

    พวกเรานั่งคุยกันสัพเพเหระทุกๆมื้ออาหารจะต้องมีเมนูรองท้องก่อนอาหารหลัก  พวกเราก็เลือกสาระน้ำจิ้มมาหยิบยกเป็นหัวข้อให้เม้าท์ พวกผู้ชายก็ช่างพูดนะครับเพียงแต่ไม่ได้แสดงให้สาวๆเห็นซักเท่าไหร่ เพื่อนในสมัยเรียน คนนั้นเป็นอย่างไรคนนี้แต่งงานไปหรือยัง หรือคนไหนเพิ่งหย่า คิมจุนมยอนเอามาเล่าให้ฟังหมดพวกเราถือว่าพูดคุยกันเพราะเป็นห่วงความเป็นไป ไม่ใช่ทับถม

     

    “ดูเหมือนมึงจะมีคู่แข่งนะชานยอล”

    “ดีน? เด็กนั่นนะหรอ”

     

    ‘ดีน’ เด็กจบใหม่ไฟแรง ไม่รู้อะไรในตัวชานยอลเป็นประกายไฟให้เด็กคนนั้นเดินรอยเท้าตามเส้นทางที่ชานยอลปูไว้  จบมาไม่ทันเท่าไหร่ก็เริ่มตั้งโรงเรียนสอนอาหารและคอนเซ็ปท์ก็แทบจะเลียนแบบเขาเกือบทั้งหมด ช่องทางไหนที่พอจะเกทับได้ เด็กนั่นทำทุกทาง

     

    ชานยอลไม่ได้ซีเรียสอะไรเพราะเขาถือว่าเขาทำงานด้วยใจรัก ไม่ได้หวือหวาหรือเรียกกระแสให้ดังแต่มันดังเพราะความสามารถที่เขาโปรโมตน้อยนิด ร่างสูงยักไหล่ให้จุนมยอนสบายใจ

     

    “อะไรที่มันฉาบฉวยไม่มั่นคงหรอก”

    “ก็ระวังเด็กนั่นไว้เถอะดูแล้วไม่เบา”

    “ประสบการณ์จะสอนเด็กคนนั้นเองพวกเราอยู่เฉยๆก็พอ”

     

    “เออ..ไอชานยอล ไออู๋มันแท็กรูปสมัยมอปลายปีสามมาให้ดู โครตกากเลยมึงอ่ะ”

    “เชี่ย!! จริงดิ ขอดูหน่อย”

     

    จุนมยอนเปิดมือถือไม่นานรูปพวกนั้นก็ขึ้นในเฟสบุ๊คของมัน  ชานยอลหัวเราะออกมาเสียงดังเมื่อเห็นว่าในรูปจงอินกำลังจะอ้าปากถามอะไรซักอย่างแต่คนถ่ายดันลั่นชัตเตอร์ มันเลยปากกว้าง

     

    “มึงดูไอจงอินเชี่ย กูจะเอาไปแบล็คเมล์มัน”

    “กูสงสัยอย่างนึงถุงเท้าสีชมพูรูปหมี ใครให้มึงมาวะ?”

     

    ชานยอลมองรูปตัวเองในชุดนักเรียนมอปลายตอนนั้นก็ตัดทรงผมที่คิดว่ามันทันสมัยที่สุด  เขาจ้องมองสิ่งที่เขาก็เพิ่งสังเกตเห็นเหมือนกัน ถุงเท้าสีชมพูรูปหมี

     

    “กูน่าจะยังเก็บไว้ในกล่องแต่ก็จำไม่ได้เหมือนกันว่ะว่าใครให้มา”

    “มึงรู้ไหมตอนนั้นมึงโคตรหวงถุงเท้าเลย”

    “สาวๆมั้งให้มา”

     

     

    //

     

     

    คยองซูกระโดดลงบนที่นอนถุงเท้าสีฟ้าลายหมีที่เจ้าตัวสวมใส่มีขนาดเล็กจนมันแทบคับ เด็กน้อยนอนลงเอาเท้าชี้ฟ้า มองแล้วมองอีก คิดไปถึงตอนที่เขาให้ถุงเท้าแบบนี้กับคุณชานยอลแต่มันเป็นสีชมพูแทน ตอนนั้นคุณชานยอลขู่ว่าจะเอาให้หมาที่บ้านใส่คยองซูเกือบร้องไห้เชียวนะ

     

    แต่ร่างสูงก็ขยี้กลุ่มผมเขาพร้อมบอกขอโทษ

     

    “ไอหัวเห็ดลูกพอ”

    “พ่อออออ…กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย”คยองซูเด้งตัวแล้วรีบวิ่งไปกอดพ่อ ฉายาหัวเห็ดก็ได้พ่อนี่แหล่ะเป็นคนตั้งให้ตั้งแต่เล็กจนโตก็ตัดแต่ทรงนี้ น่ารักจะตาย..

     

    “กลับมาทันเอ็งกระโดดไปมานี่แหล่ะอารมณ์ดีมาจากไหน”

    “ก็หนูมีแฟนชื่อชานยอล”

    “บ๊ะ!! คยองอาไม่ห้ามหน่อยหรอ”

    “คยองอาเป็นคนช่วยให้เขารักหนูเขินจังงงงงงง”

     

    “ว่างๆก็พาพ่อมารู้จักหน่อยนะ”

    “ค้าบบบบบบบพ่อจะต้องชอบ”

Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in