Nightmare before 29BUNBOOKISH
บทที่ 0 Wish A Wish



  •         วันที่ 19 กุมภาพันธ์ น่าจะเป็นวันที่มีคนคิดถึงพัดชามากที่สุด เพราะเป็นวันที่มีแต่คนส่งข้อความมา ‘ขอ’ นี่ ‘ขอ’ นั่นกันอื้อซ่า แต่เป็นการขอที่เราไม่ต้องทำอะไร เพราะมีแต่คนมา ‘ขอให้...’ ทั้งนั้นเลย 

    แน่น้อนนนน…ก็วันนี้เป็นวันเกิดของช้านนน! ฮูเร้~! ฮูเร้! 

    ขณะที่กำลังนั่งพิมพ์อยู่นี่ก็ยังหน้าบานไม่หุบเลยนะ ก็จะไม่ให้ดีใจได้ยังไง ในเมื่อแม้จะเอา           คำอวยพรทั้งหมดที่ตัวเองขอให้ใครทั้งปีมารวมกัน ก็ยังไม่ถึงครึ่งของที่เราได้รับกลับมาภายในวันเดียวนี่เลย โอ้โห ไม่คิดว่าจะมีคนจำวันเกิดเราได้มากมายขนาดนี้ ถ้าเอาคำอวยพรทั้งหมดมาไล่เรียงกันแล้วบันดาลให้เป็นจริงได้ พัดชาก็คงกลายเป็นสาวรูปสวยรวยทรัพย์ มีชีวิตอยู่ดีกินดี มีแฟนดีๆข้างกาย สุขสบายที่สุดในจักรวาลไปอีกสามชาติกว่า

    ถ้าหากมันเป็นได้อย่างนั้นจริงก็ดี วันๆ ก็คงเอาแต่นั่งไขว่ห้างเก๋ๆ ไม่ต้องทำอะไร พอครบปีก็รอ รับพรกันอย่างเดียว อยู่เฉยๆ ก็ได้ เดี๋ยวก็มีคนเสกสิ่งดีๆ มาให้เองแบบไม่ต้องพยายาม

    ขอให้สุขภาพดี...ปิ๊ง! เฮลตี้ฟิตปึ๋งปั๋งขึ้นมาสิบเท่าจนคุณหมอตกใจ

    ขอให้สวย...ปิ๊ง! สิวหาย รูขุมขนกระชับ ใบหน้าเรียวเล็กเป็นวีเชป ผิวผ่องเป็นยองใย หุ่นเป๊ะยิ่งกว่าไปยันฮี

    ขอให้รวย...ปิ๊ง! เงินทะลักล้นบัญชี ร่ำรวยขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ

    ขอให้รุ่งเรือง...ปิ๊ง! เพลงทะยานขึ้นสู่อันดับหนึ่งทุกชาร์ต พร้อมสัญญาโกอินเตอร์ปลิวลงมาวางแหมะตรงหน้า
  • ขอให้เจอเนื้อคู่...ติ๊งต่อง! มีเทพบุตรสุดเพียบพร้อมมาจอดม้าขาวกดกริ่งที่หน้าบ้าน

    ขอให้มีความสุข...ปิ๊ง! หัวเราะหงายเงิบเริงร่าตลอดเวลาตั้งแต่เช้ายันค่ำ 

    (ถอยหลังออกมาดูภาพรวม...เห็นพัดชาในคราบสาวสวยสองพันปีสวมชุดหรูหราหัวเราะโฮ้ๆๆ ให้ชายหนุ่มหล่อล่ำนิสัยดี

    คอยเอาใจอยู่บนหลังม้ากลางคฤหาสถ์หลังใหญ่ แบ็กกราวนด์ไกลๆ มีปาปารัซซี่แอบถ่ายภาพอยู่ท้ายสนามเทนนิสหลังบ้านเพราะดังจัด)

    แต่มันเป็นไปได้ที่ไหนกันเล่า!!! (ยกมือปัดภาพจินตนาการกระจุยกระจาย)

    โลกแห่งความเป็นจริงมันไม่ง่ายแค่ไขว่ห้างเอนกายพิงโซฟา กระดิกเท้ารอให้มีคนมาอวยพรแล้วฝันก็เป็นจริง (ถ้ามันเป็นอย่างนั้นขึ้นมาจริงคงฮาพิลึก) ชีวิตจริงเราไม่ได้ขึ้นอยู่กับพรของคนอื่น เราทุกคนยังคงต้องผุดลุกผุดนั่งออกกระบวนท่าฝ่าทั้งความสุขและความทุกข์อยู่ทุกวี่วัน

    ต่อให้มีคนร้อยคนอวยพรให้เรารวยวันรวยคืน แต่ถ้าตัวเรายังคงทำอะไรเหมือนเดิม ไม่ขยัน และไม่ประหยัด ยังไงก็ไม่รวย ทุกอย่างมันอยู่ที่ตัวเราคนเดียวทั้งนั้น

    เพื่อนเราคนนึง คบกันมาเป็นสิบปีแล้ว เขาก็ยังอวยพรเราเหมือนเดิมทุกปี ‘ขอให้มีความสุขมากๆ ขอให้มีแฟนหล่อๆ รวยๆ’ แต่นี่ก็จะย่างเข้าเลขสามแล้ว อย่าว่าแต่ ‘แฟนหล่อๆ รวยๆ’ สักคนเลย แค่ ‘แฟน’ ธรรมดาเฉยๆ ก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะมี...

    แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ความวิเศษของพรวันเกิดนั้นลดน้อยถอยลงเลย
  • ทุกข้อความไม่ว่าจะสั้นหรือยาว ไม่ว่าจะเรียบง่ายหรือหรูหรา ไม่ว่ามันจะเป็นไปได้หรือไม่ สิ่งที่เราได้รับทันทีที่อ่านพรข้อนั้นจบ คือ กำลังใจ

    อย่างน้อยมันบอกให้เรารู้ว่ายังมีคนคิดถึงกัน

    อย่างน้อยเราก็ได้รู้ว่ายังมีคนจำวันเกิดเราได้ ยังมีคนที่รักและ

    ปรารถนาดีกับเราเสมอ…

    ...คนที่พร้อมจะร่วมยินดีกับเราในวันที่ฝันเป็นจริง...และพร้อมจะอยู่ปลอบใจในวันที่พบเจอฝันร้าย



Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in