Book ReviewsLucreazia
บอกแล้วไงว่าไม่ได้ฆ่า (One of Us is Lying)

  • ชื่อเรื่อง: บอกแล้วไงว่าไม่ได้ฆ่า (One of Us is Lying) 
    ผู้เขียน: Karen M. McManus 
    ผู้เเปล: เจนจิรา เสรีโยธิน 
    สำนักพิมพ์: Maxx Publishing
    ราคา: 375 บาท
    จำนวนหน้า: 344 หน้า

    คำโปรยปกหลัง:

    "วัยรุ่นทุกคนต่างมีความลับเป็นของตัวเอง มีเรื่องที่อยากให้โลกลืม แล้วพวกเขาจะยอมแลกอะไรบ้างเพื่อรักษาความลับนั้นไว้... ชีวิตตนเองหรือชีวิตคนที่ล่วงรู้

    เมื่อนักเรียนมัธยมปลาย 5 คนถูกกักบริเวณไว้รวมกันในห้อง แต่เมื่อสิ้นสุดเวลาทำโทษกลับมีเพียง 4 คนรอดชีวิต 'ไซมอน' เสียชีวิตก่อนโพสต์ความลับดำมืดของทุกคนลงบนโลกออนไลน์ และตำรวจสรุปว่านี่ไม่ใช่อุบัติเหตุ เด็กทั้ง 4 คนที่เหลือจึงตกเป็นผู้ต้องสงสัย

    ว่าแต่ใครล่ะคือผู้ลงมือฆ่า แล้วใครจะเชื่อว่าทั้งสี่คนนี้ไม่มีส่วนรู้เห็น

    เหตุการณ์ยิ่งเลวร้ายเมื่อเรื่องหลุดออกสู่สาธารณะและสื่อพากันประโคมข่าว ทั้งสี่จึงถูกสังคมปฏิเสธ พวกเขาต้องรับมือกับเหตุการณ์รอบข้าง พร้อมทั้งลงมือสืบว่าใครคือฆาตกรที่แท้จริงกันแน่

    'บอกแล้วไงว่าไม่ได้ฆ่า' คือนิยายที่จะพาคุณเข้าสู่โลกและความรู้สึกของวัยรุ่น ความสดใสมีชีวิตชีวาที่ฉาบด้วยความมืดหม่นและการดิ้นรนที่จะเติบโตอย่างสมบูรณ์
    หรืออย่างน้อยก็โตขึ้นโดยไม่ต้องฆ่าใครสักคน"


    ความเห็นหลังอ่านจบ: 4/5 คะเเนน

    ประโยคสั้น ๆ ให้คำจำกัดความคำเดียวสำหรับเรื่องนี้คือ "สนุกแบบซีรี่ส์วัยรุ่นอเมริกัน" 
    คือสนุกไหม สนุกนะ แต่คือไม่ได้ว้าวววววววววว เอาเรื่องนี้ไปขึ้นหิ้งเลยเเก ไม่ใช่แบบนั้น
    คือสนุก ดำเนินเรื่องดี ตื่นเต้นไม่มาก แต่ก็น่าติดตาม (เเต่เราเดาได้หลายอย่างเลย) 
    เอาจริง ๆ คือเป็นเรื่องที่เป็นสูตรสำเร็จ เปรียบเหมือนพล็อตอมตะของนิยายอเมริกันเลยเเหละ /นี่ชม
    เพราะนิยายเเต่ประเทศก็จะมีเเนวทางที่ชอบเเละนิยมเป็นของตัวเองนะ 
    เพราะงั้นเรื่องนี้คือเมกันจ๋ามากกกกกกกกก เมกันมาเต็มเลย
    ตัวละครมีคนที่ทุกคนยี้สุด ๆ, นักกีฬาดาวเด่นสุดฮ็อตขวัญใจของทุกคนทั้งโรงเรียน, บิมโบ (สวย สมองกลวง), เนิร์ดเจ้าระเบียบและเเบดบอยที่มีปัญหา บ้านเเตกสาเเหรกขาด ขายยา ขายกัญชา
    ครบเลยไหมล่ะ 555555555555555555

    ทีนี้ระหว่างดำเนินเรื่องไป เรากรี๊ดหลายสิ่งมาก แต่บอกไม่ได้ เพราะมันสปอยล์หนักมาก 555555555
    ที่เเน่ ๆ คือมีอะไรในเรื่องนี้ให้น่าอ่านนะ 
    คือไม่เสียดายเงิน ไม่เสียดายเวลาที่อ่านอะ เพราะตัวละครทุกตัวเป็นสีเทา ๆ ไม่มีคนไหนที่เเบบผิดไปเลยหรือถูกไปเลยมากนัก ก็ถือว่าคนเเต่งเขียนคาร์เเร็กเตอร์ตัวละครได้มีความกลมในระดับหนึ่ง คือดูเป็นคนจริง ๆ เเบบนั้นเเล
    (จะยกเว้นก็เเต่ไซม่อนที่เป็นตัวละครตัวเดียวที่นี่ว่านางมีสีดำปี๋เลยล่ะ 5555555)
    ในเรื่องของการพัฒนาตัวละคร ถือว่ามีอยู่สองตัวที่คนอ่านเห็นพัฒนาการชัดเจนมากจริง ๆ 
    ต้องอ่านเองจนจบเล่มจะรู้เลยว่าเราหมายถึงใคร

    สรุปสั้น ๆ ว่าตกลงเรื่องนี้ดีนะ ใครชอบเเนว ๆ สืบสวน เเต่ไม่หนัก ไม่เเหวะ ไม่เลือดสาด เราเเนะนำให้อ่าน
    หรือใครชอบเเนว coming of age, YA เล่มนี้ก็ควรค่าเเก่การอ่านเช่นกัน
    ส่วนสายสืบสวนสอบสวนหนัก ๆ ชอบเนื้อเรื่องเเบบปวดกะโหลก ไมเกรนเเดกตอนอ่าน ก็ควรอ่านเล่มนี้ให้ถือเป็นความกรุบกริบของชีวิต (อารมณ์คืออ่านได้ไม่เครียดมาก แต่มีประเด็นให้คิดตามนะจ๊ะ)




Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in