Hello DepressionS m o g
The Unfair Is Real (D e p r e s s i o n)
  • ชีวิตม.1ของฉันดำเนินไปเหมือนทุกวัน

    ตื่น6โมงเช้า

    อาบน้ำ แต่งตัว

    ลงมากินข้าวพร้อมกับ ยาย ตา และแม่

    เดินไปโรงเรียน

    เข้าเรียน

    พักกลางวัน

    โดนแกล้ง

    อดทน......

    เลิกเรียน

    กลับบ้าน

    กินข้าว

    ทำการบ้าน

    อาบน้ำ

    เข้าห้อง

    ร้องไห้.......

    นอนหลับ

    ทุกๆอย่างยังคงดำเนินไปเรื่อยๆ

    ในทุกๆวันฉันรู้สึกว่าเวลามันผ่านไปช้าเหลือเกิน

    นับวัน ทุกอย่างที่เคยทำให้ฉันยิ้มได้เริ่มหายไป

    ฉันถูกแกล้ง

    ครูอารีย์ยังคงทำหน้าที่ของตัวเองได้ดี

    และยังคงไม่ใส่ใจกับเรื่องของฉันเหมือนอย่างเคย

    เพื่อนในห้องทุกคนยังคงแกล้งฉัน

    พวกเขาสนุกที่ได้ล้อฉัน

    ทุกคนดูมีความสุขเวลาเห็นของๆฉันถูกเอาไปทิ้งและถูกทำลาย

    ทุกคนดูสนุกและมีความสุขกันหมด

    แต่ฉัน..........

    ความสุขของฉันเริ่มหายไป

    ไม่รู้ว่ามันหายไปตั้งแต่เมื่อไร

    พอรู้ตัวอีกที ฉันก็ไม่สามารถรับรู้ถึงความสุขได้อีกแล้ว

    --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

    ในคาบโฮมรูม

    เรื่องเดิมๆกำลังเกิดขึ้นอีกครั้ง

    วันนี้เป็นอีกครั้งที่ฟางแกล้งฉัน

    กระดานดำหน้าห้องที่ตอนแรกไร้ข้อความถูกเขียนด้วยฝีมือของฟาง

    “อีลูกไม่มีพ่อ แม่มึงตาย”

    ถ้อยคำที่ปรากฏอยู่บนกระดานทำฉันโกรธ

    ฉันเอ่ยปากถามออกไปเป็นครั้งแรกหลังจากที่ทนมานาน

    “ฟางเป็นอะไรกับเรานัก เราไปทำอะไรให้?”

    ฟางลุกขึ้นจากที่นั่งของตัวเองก่อนจะเดินมาหาฉัน

    “ไม่ได้ทำ แต่เห็นโจ้บอกว่ามึงเป็นลูกไม่มีพ่อไง มึงจะทำไม”

    โจ้........

    โจ้เป็นคนบอกเรื่องพวกนี้สินะ

    “เราแค่ไม่เข้าใจว่าทำไมฟางกับทุกคนต้องแกล้งเราด้วย”

    ฉันตอบ

    “ก็พวกกูจะแกล้ง มีอะไรไหม?”

    ฟางพูดพร้อมกับผลักหัวฉัน

    “เราไม่มีอะไรกับใครหรอก มีแต่ฟางนั่นแหละ พ่อแม่ไม่สั่งสอน ชอบมาหาเรื่องเรา”

    ฉันตอบโต้

    ฉันโกรธ

    ใช่

    ครั้งนี้ความอดทนของฉันหมดลง

    ฉันทำได้ไม่ดีเท่าไร

    ฉันอดทนได้ไม่ดี

    ฉันรู้

    คนอื่นๆดูตกใจ

    ทุกๆคนในห้องเงียบกันหมด

    ฟางมองหน้าฉัน

    ฟางเดินเข้ามาเพื่อที่จะทำร้ายฉัน

    ฉันพยายามปัดมือฟางออก

    พวกเรายื้อยุดกันอยู่นาน

    เสียงของคนอื่นๆในห้องร้องเชียร์ฟาง

    “เอามันเลย”

    “ตบมัน”

    “ตบอีลูกไม่มีพ่อ”

    “อย่ายอมมัน”

    เสียงเหล่านั้นทำฉันอยากอ้วก

    ฟางทึ้งผมฉัน

    ฉันดิ้นและพยายามหนี

    ฉันผลักฟางด้วยแรงทั้งหมด

    และมันได้ผล

    ฟางล้มลงไปกองกับพื้น

    ฉันยืนมองฟางด้วยความเกลียด

    อยากฆ่าให้ตาย

    นั่นคือความคิดชั่ววูบของฉัน

    ในตอนนั้นเอง

    ก่อนที่อะไรๆจะแย่ไปกว่านี้

    ครูประจำชั้นของเรา 

    “ครูอารีย์” ก็เดินเข้ามา

    ครูสั่งให้ทุกคนกลับไปนั่งที่

    ส่วนฉันและฟางให้ไปคุยกับครูที่ห้องปกครอง

    --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

    “ทำไมถึงทะเลาะกัน”

    ครูถาม

    ฟางเงียบ

    ฉันเห็นดังนั้นจึงพูดขึ้น

    “ฟางแกล้งหนูค่ะ”

    “แกล้งยังไง? แกล้งกันอีท่าไหนถึงได้ตบตีกัน”

    ครูอารีย์ถาม

    “ครูเห็นสิ่งที่ฟางเขียนบนกระดานไหมคะ”

    ครูไม่ได้ตอบอะไรฉันจึงพูดต่อ

    “หนูทนมาตลอด ทนมานานแล้ว ครูก็ไม่เคยช่วยหนูเลย”

    “หนูทั้งเหนื่อย เบื่อ แล้วก็โกรธ”

    “ครั้งนี้หนูหมดความอดทนแล้ว”

    ฉันว่าต่อ

    “หนูไม่ได้เป็นคนเริ่ม”

    ครูมองหน้าฉัน

    ฉันเองก็มองหน้าครูเหมือนกัน

    ส่วนฟางได้แต่ก้มหน้าไม่ยอมพูดอะไร

    “ครั้งนี้ครูจะหักคะแนนความประพฤติของพวกเธอ”

    “ศิริมล 50 คะแนน ส่วน ชนัญชิดา 30คะแนน”

    ฉันไม่ได้พูดอะไรออกไป

    ฉันแค่นยิ้มในใจ

    ทั้งๆที่ฉันไม่ผิดทำไมฉันถึงต้องโดนหักคะแนน

    นี่มันไม่ยุติธรรมเลย

    แต่ลืมไป..........

    มันไม่เคยมีอะไรยุติธรรมมาตั้งแต่แรก

    ไม่เคยเลย........

    --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

    "ความสุขของฉันเริ่มหายไป
    ไม่รู้ว่ามันหายไปตั้งแต่เมื่อไร
    พอรู้ตัวอีกทีฉันก็ไม่สามารถรับรู้ถึงความสุขได้อีกแล้ว"



Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in