Hello DepressionS m o g
Goodbye My Friend (D e p r e s s i o n)
  • วันนี้ฉันมาโรงเรียนตามปกติ

    นัดเจอหลิวที่เดิมที่คุ้นเคย

    ที่สนามเด็กเล่นหลังโรงเรียน

    หลิวบอกว่ามีเรื่องสำคัญจะบอกฉัน

    ฉันตั้งตารอคอยเรื่องสำคัญเรื่องนั้น

    ฉันรู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก

    หวังว่ามันคงจะเป็นเซอร์ไพรส์อะไรสักอย่าง

    แต่ฉันคิดผิด

    ใช่

    มันเป็นเรื่องเซอร์ไพรส์

    แต่ไม่ใช่เซอร์ไพรส์ที่ดีเลย

    หลิวบอกฉันว่าจะย้ายไปเรียนที่กรุงเทพฯ

    ฉันถามว่าทำไม

    หลิวบอกฉัน

    “เราบอกแม่ทุกอย่างแล้วเกี่ยวกับเรื่องที่ถูกแกล้ง”

    “แม่เราจะให้เราย้ายไปเรียนกรุงเทพฯ”

    “เดี๋ยวเราไปลาทุกคน หมดคาบโฮมรูมแม่จะมารับ”

    หลิวว่า

    ฉันบอกหลิวว่าฉันเข้าใจ

    ฉันขอให้หลิวโชคดี

    เจอเพื่อนดีๆ

    ฉัน.........

    จริงๆแล้วฉันไม่เข้าใจ

    ไม่เข้าใจว่าทำไมแม่หลิวถึงเลือกที่จะให้หลิวย้ายโรงเรียน

    ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมแม่ของหลิวถึงไม่บอกครู

    ทำไม?

    ทำไม?

    ทำไม?

    ในหัวฉันมีแต่คำถามเต็มไปหมด

    แล้วถ้าฉันบอกแม่บ้างล่ะ?

    แม่จะบอกครูไหม?

    หรือแม่จะให้ฉันย้ายโรงเรียนเหมือนหลิว

    แต่คงทำอย่างนั้นไม่ได้

    เรา........

    ไม่มีเงินมากพอ

    เพราะอย่างนั้นฉันจึงเลือกที่จะไม่บอกแม่ดีกว่า

    --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

    หลิวลาทุกๆคนในห้อง

    ดูเหมือนจะไม่มีใครสนใจเท่าไร

    พอหมดคาบโฮมรูมแม่ของหลิวก็มารับ

    ฉันบอกลาหลิว

    พวกเราร้องไห้และกอดกัน

    พวกเราแลกMSNกัน

    สัญญาว่าจะคุยกันบ่อยๆ

    ฉันให้กำลังใจหลิว

    บอกให้หลิวเข้มแข็งและขอให้ได้เพื่อนใหม่นิสัยดี

    หลิวต้องไปแล้ว

    เราบอกลากันอีกครั้ง

    ฉันโบกมือลาและยืนส่งหลิวที่หน้าประตูห้องเรียน

    หลิวยิ้มให้ฉัน

    เป็นยิ้มที่สดใสที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นหลิวยิ้ม

    ฉันยิ้มตอบ

    แต่มันคงไม่ใช่ยิ้มที่สดใสเสียเท่าไร

    สักวัน...........

    สักวันฉันจะยิ้มได้อย่างหลิวบ้างไหมนะ

    ฉันถามตัวเอง

    ฉันเองก็อยากยิ้มได้อย่างนั้นบ้างจัง

    แต่คงไม่ใช่วันนี้

    --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

    หลังจากที่หลิวไปแล้ว

    เพื่อนในห้องคนหนึ่งที่ชื่อ “ฟาง” ก็ตะโกนขึ้นมา

    “อีลูกไม่มีพ่อไปแล้วคนนึง ว้ายยยๆๆๆๆๆ”

    เพื่อนคนอื่นๆหัวเราะชอบใจ

    “เหลืออีลูกไม่มีพ่ออีกคน ฮ่าๆๆๆๆๆ”

    ฉันได้แต่ก้มหน้าและหยิบหนังสือเรียนวิชาแรกขึ้นมาเตรียม

    เสียงหัวเราะพวกนั้น

    เสียงเย้ยหยัน......

    มันน่ารังเกียจและน่าขยะแขยง

    ฉันอยากเข้มแข็งพอที่จะโต้ตอบอะไรได้บ้าง

    แต่ฉันมันอ่อนแอและขี้แพ้

    สิ่งเดียวที่ฉันเก่งและทำได้คือการอดทน

    ฉันต้องอดทน

    อีกนานเท่าไร...........

    ที่ฉันต้องอดทน

    --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

    "ฉันมันอ่อนแอและขี้แพ้
    สิ่งเดียวที่ฉันเก่งและทำได้คือการอดทน"

Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in