Hello DepressionS m o g
The Same Old Pain (D e p r e s s i o n)
  • ตอนนี้ฉันกับหลิวขึ้นม.1แล้ว

    เราได้ย้ายห้อง

    และที่สำคัญเป็นห้องคิงส์

    ฉันดีใจมาก

    เราจะไม่โดนแกล้งแล้ว

    เราจะได้เจอเพื่อนใหม่

    วันนี้ฉันกับหลิวมาเช้ากว่าปกติ

    พวกเราซื้อขนมและนมมานั่งกินกันที่หน้าห้องระหว่างรอเรียกแถว

    เพื่อนๆที่ห้องนี้ดูใจดีกว่าเพื่อนห้องเก่าของเรา

    ทุกคนต่างยิ้มให้กัน พูดคุยกัน

    --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

    หลังจากเข้าแถวเคารพธงชาติพวกเราก็เดินแถวเข้าห้องเรียน

    ครูประจำชั้นคนใหม่

    ครูอารีย์

    ครูให้พวกเราแนำนำตัวและทำความรู้จักกัน

    เพื่อนบางคนก็มาจากห้องหนึ่ง

    บางคนจากห้องสอง

    ส่วนฉันและหลิว เรามาจากห้องสาม

    พวกเราทำความรู้จักกัน พูดคุยกันจนหมดคาบแรก

    จากนั้นพวกเราก็เริ่มเรียนคาบ 2-4กัน

    พอพักเที่ยง ฉัน หลิว และเพื่อนใหม่อีก2คน

    อิม และ ซาน

    พวกเราเดินไปโรงอาหารและกินข้าวด้วยกัน

    พักด้วยกัน เล่นด้วยกัน

    ทุกอย่างดีไปหมด

    --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

    เรามีความสุขและสนุกกับการใช้ชีวิตนักเรียน

    แต่แล้วทุกๆอย่างก็เริ่มเปลี่ยนไป

    อิมเริ่มตีตัวออกห่าง

    ซานเองก็เช่นกัน

    รู้สึกคุ้นๆไหม?

    ใช่แล้ว

    ฉันกับหลิวต้องกลับเข้าสู่สภาพเดิมอีกครั้ง

    ตอนที่อิมและซานเริ่มตีตัวออกห่างจากพวกเรา

    ฉันถามว่าเพราะอะไร

    อิมกับซานบอกแค่ว่าเพื่อนคนอื่นๆในห้องไม่มีใครชอบฉันกับหลิว

    อิมไม่อยากโดนเกลียดไปด้วย

    พวกเขาจึงเลือกที่จะหันไปคบกับเพื่อนอีกกลุ่มแทน

    แต่ไม่เป็นไร..........

    ไม่เป็นไรนะหลิว

    หลิวยังมีเราอยู่

    ฉันบอกหลิว

    เรายังคงมีกัน

    แค่เราสองคน

    แค่เราที่ต้องโดนแกล้ง

    แค่เราที่โดนรังเกียจ

    แค่เราที่ต้องเสียใจ

    มีแค่เราอีกแล้ว

    แค่เราสองคน........

    --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

    หลังจากนั้นไม่นาน

    กระเป๋าของฉัน

    รองเท้าของฉัน

    กล่องดินสอ

    หนังสือเรียน

    ทุกอย่างกลับไปเป็นเหมือนเดิมอีกครั้ง

    ทุกๆอย่างถูกทำลายซ้ำแล้วซ้ำเล่า

    รวมทั้งความรู้สึกของฉันก็ด้วย

    เพื่อนในห้องต่างสนุกกับการได้แกล้งฉันและหลิว

    เสียงหัวเราะ

    เสียงด่าทอ

    คำเย้ยหยัน

    ฉันควรจะชินกับมันได้แล้ว

    ก็ฉันทนมาตั้งสองปีแล้วนี่นา

    แต่รู้อะไรไหม?

    ฉันคิดผิด

    ฉันไม่เคยชินกับมันเลย

    และคงจะไม่มีวันชินกับมันได้

    ฉันคิดว่าความเจ็บปวดคงจะลดน้อยลงเพราะเป็นเรื่องเดิมๆที่เคยชิน

    แต่เปล่าเลย.........

    ความเจ็บปวดของฉันมันกลับเพิ่มขึ้นทุกครั้ง

    ฉันรู้สึกอาย

    ฉันเสียใจ

    ฉันเหนื่อย

    ฉันเกลียดตัวเองที่เป็นคนอ่อนแอ

    ทุกๆครั้งที่ฉันและหลิวถูกแกล้ง

    ฉันภาวนา........

    ภาวนาให้ทุกอย่างจบเร็วๆ

    แต่นั่นไม่ช่วยอะไรเลย

    ฉันเจ็บปวด

    และคงจะต้องเจ็บปวดไปอีกนาน

    --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

    "ฉันภาวนา........ 
    ภาวนาให้ทุกอย่างจบเร็วๆ 
    แต่นั่นไม่ช่วยอะไรเลย 
    ฉันเจ็บปวด และคงจะต้องเจ็บปวดไปอีกนาน"


Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in