Hello DepressionS m o g
I Hate Myself (D e p r e s s i o n)
  • แม่ถามฉันว่าทำไมฉันถึงทิ้งเสื้อไป

    ฉันบอกแม่

    ไม่สิ ฉันโกหกแม่

    ฉันบอกแม่ว่าฉันทิ้งมันเพราะมันเปื้อนและสกปรกใส่ต่อไม่ได้แล้ว

    แม่ดุฉันและตีฉัน

    ฉันร้องไห้

    หัวใจฉันเจ็บปวด

    ร่างกายฉันหนักอึ้ง

    ฉันเหนื่อยเหลือเกิน

    ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมทุกๆคนถึงแกล้งฉัน

    ฉันผิดอะไร

    ผิดที่พ่อไม่อยากมาเจอฉัน?

    เป็นความผิดของฉันหรือ?

    ทำไมพ่อไม่มาล่ะ?

    ฉันเป็นเด็กไม่ดีพ่อถึงไม่อยากเจอใช่ไหม

    ฉันคิดไม่ออกว่าเพราะอะไรพ่อถึงไม่มาหาฉัน

    ความรู้สึกของฉันเหมือนเสื้อนักเรียนตัวนั้น

    เสื้อที่ถูกกรีดและทำลายอย่างยับเยิน

    กรีดด้วยความสนุก

    ทำลายจนไม่เหลือสภาพเดิม

    สุดท้ายก็ต้องทิ้งไปเพราะไร้ประโยชน์

    เสื้อของฉันมันพังเกินกว่าจะเอากลับมาซ่อมและใส่ได้

    มันทนอยู่กับฉันมาตลอดปีกว่า

    มันทั้งบอบช้ำ

    มีร่องรอยของการถูกกลั่นแกล้งทำร้าย

    สุดท้ายมันก็ถูกทำลายไม่มีชิ้นดี

    ฉันต้องจำใจทิ้งมันไปเพราะคงเอามาใส่ต่อไม่ได้แล้ว

    น่าเสียดายจัง........

    ฉันรักษาอะไรไว้ไม่ได้สักอย่าง

    --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

    แม่ไม่ยอมคุยกับฉัน

    แม่โกรธฉัน ฉันรู้

    ฉันนั่งกินข้าวกับแม่เหมือนปกติอย่างทุกวัน

    แต่วันนี้แม่เงียบและไม่พูดกับฉันเหมือนอย่างเคย

    ข้าวมื้อนี้ไม่อร่อยเลย

    มือของฉันที่ตักข้าวเข้าปากแต่ละคำมันหนักอึ้ง

    ฉันตักแกงเขียวหวานไก่ให้แม่

    แม่ยังคงเงียบและกินข้าวต่อไปโดยไม่พูดกับฉัน

    ฉันนั่งมองข้าวที่อยู่ในจาน

    ข้าวเหลืออยู่เกินครึ่ง

    แต่ฉันกลับไม่อยากกินต่อ

    แกงเขียวหวานไก่ของโปรดไม่ได้ทำให้ข้าวมื้อนี้อร่อยขึ้นมาเลย

    แม่เห็นว่าฉันไม่กินต่อจึงยกจานข้าวของฉันไปซ้อนกับของแม่ที่กินหมดแล้ว

    แม่เดินไปที่อ่างล้างจานก่อนจะเริ่มกวาดเศษอาหารทิ้งและเริ่มล้างจาน

    ฉันได้แต่มองตามก่อนจะลุกขึ้นและเดินขึ้นชั้นบน

    ฉันเดินไปหายายที่ห้อง

    วันนี้ตาก็อยู่ด้วย

    ตาของฉันกำลังนอนหลับอยู่บนเตียง

    ตาเพิ่งกลับมาจากทำงานที่กรุงเทพฯ

    ตาของฉันทำงานเป็นผู้รับเหมาก่อสร้าง

    เท่สุดๆไปเลย

    “ยายจ๋า แม่โกรธหนู”

    ฉันบอกยายที่นั่งห่อเหรียญโปรยทานอยู่

    “แล้วหนูทำผิดอะไรให้แม่โกรธล่ะ”

    ยายถามก่อนจะละมือจากงานที่ทำมากอดและลูบหัวฉัน

    “หนูทิ้งเสื้อนักเรียนเพราะมันเปื้อนสี”

    ฉันโกหกอีกครั้ง

    “มันเปื้อนมากขนาดนั้นเลยเหรอลูก”

    ยายถาม

    “ค่ะ มันเปื้อนไปหมดเลย ซักไม่ออกแน่ๆ หนูเลยทิ้งมัน”

    โกหก........ อีกแล้ว

    “ถ้าอย่างนั้นก็ไม่เป็นไรหรอกลูก เดี๋ยวแม่เขาก็หายโกรธ ไม่เกินพรุ่งนี้หรอก เชื่อยาย”

    ฉันยิ้ม

    “งั้นหนูไปนอนก่อนนะยาย”

    ยายพยักหน้าตอบ

    ฉันเดินเข้าห้องของฉันและปิดประตูก่อนจะจัดการใส่กลอน

    รอยยิ้มของฉันเริ่มหนักขึ้น

    ดวงตาของฉันร้อนผ่าว

    ฉันรู้สึกเหนื่อย

    น้ำตาของฉันใหลออกมาอย่างห้ามไม่ได้

    ฉันสะอื้นไห้

    ทำไมต้องเป็นฉัน?

    ทำไมฉันต้องเจอเรื่องแบบนี้

    อีกนานเท่าไรที่ฉันต้องกับเจอเรื่องแบบนี้

    ฉันเหนื่อยเหลือเกิน

    ฉันเหนื่อยที่ต้องเก็บทุกอย่างไว้โดยไม่บอกใคร

    ฉันเกลียดตัวเองที่ต้องโกหก

    ฉันเกลียดครูที่ไม่ยอมทำอะไรเลย

    แต่คงเป็นเพราะฉันทำให้ครูรำคาญ

    ฉันเกลียดเพื่อนทุกคนที่แกล้งฉัน

    แต่คงเป็นเพราะฉันเองที่ไม่มีพ่ออย่างที่พวกนั้นว่า

    ฉันเกลียดที่ทำให้แม่ต้องเสียใจ

    ฉันเกลียดตัวเองที่เป็นเด็กไม่ดีพ่อเลยไม่มาหา

    ฉันเกลียดตัวเอง

    --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

    "ฉันเหนื่อยเหลือเกิน"
    "ฉันเกลียดตัวเอง"

Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in