Hello DepressionS m o g
Help (D e p r e s s i o n)
  • ประตูห้องปกครองถูกผลัก

    ชายและหญิงวัยกลางคนเดินตรงเข้ามายังที่ๆเรานั่งอยู่

    “แม่” 

    “พ่อ”

    พิ้งค์และฟางพูดขึ้นพร้อมกัน

    “แกก่อเรื่องอะไรอีกแล้ว!”

    ผู้ชายที่น่าจะเป็นพ่อของพิ้งค์เดินมานั่งลงข้างพิ้งค์ก่อนจะหันไปตะคอก

    “ฉันเหนื่อยที่ต้องคอยมาโรงเรียนทุกครั้งที่แกมีเรื่องแล้วนะฟาง”

    คราวนี้คนที่พูดขึ้นคือแม่ของฟาง

    รอไม่นานพ่อของฉันก็มา

    พ่อเดินตรงเข้ามาหาฉัน

    พ่อหันไปยกมือไหว้ครูและผู้ปกครองอีกสองคนก่อนจะนั่งลงข้างๆฉัน

    “เกิดอะไรขึ้น บอกป๊าซิ”

    พ่อถามด้วยน้ำเสียงโกรธๆ

    “เขาด่าพ่อแล้วก็เอาก๋วยเตี๋ยวราดหนู หนูเลยทำร้ายเขา”

    ฉันก้มหน้า

    พ่อเงียบ

    ฉันไม่กล้าสบตาพ่อด้วยซ้ำ

    “แกทำจริงหรือเปล่าพิ้งค์”

    พิ้งค์พยักหน้าตอบพ่อของตน

    “แกล่ะฟาง”

    ฟางเองก็พยักหน้าตอบเช่นกัน

    เพี๊ยะ!!

    เสียงฝ่ามือกระทบกับใบหน้าของพิ้งค์

    “ใครสั่งใครสอนให้แกเป็นคนแบบนี้! โดนแค่นี้มันยังน้อยไป แกน่าจะโดนมากกว่านี้! นังลูกเลว! 
    ก่อแต่เรื่องให้ปวดหัว! กูไม่น่ามีลูกแบบมึงเลย”

    พิ้งค์เอาแต่ร้องไห้และปล่อยให้พ่อด่า

    “ผมว่าใจเย็นๆกันดีกว่านะครับ”

    มาเซอร์พูดขึ้นเมื่อเห็นว่าสถานะการณ์เริ่มรุนแรง

    พ่อของพิ้งค์ยอมนั่งลง

    “ผมอยากให้ทุกฝ่ายขอโทษกัน เพราะดูแล้วก็ผิดพอๆกัน ส่วนคะแนนความประพฤติ 
    ครั้งนี้ผมจะหักแค่50คะแนนก่อน แต่รบกวนผู้ปกครองช่วยดูหน่อยนะครับ อย่าให้มีอีก”

    “ขอบคุณค่ะมาเซอร์”

    แม่ของฟางพูดขอบคุณ

    “หนูขอโทษนะคะที่ทำร้ายพิ้งค์ ขอโทษคุณน้าด้วยค่ะ”

    ฉันเป็นฝ่ายพูดขอโทษก่อน

    “ไม่เป็นไรๆ แล้วๆกันไปนะลูก”

    แม่ของฟางและพ่อของพิ้งค์ตอบ

    --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

    หลังจากเรื่องทุกอย่างเรียบร้อย พ่อก็พาฉันกลับบ้าน

    ระหว่างทางที่อยู่บนรถ พ่อไม่พูดอะไรกับฉันเลย

    ฉันเองก็ไม่กล้าพูดอะไรออกไปเช่นไร

    พ่อขับรถขึ้นไปที่เนินฝั่งตรงข้ามบ้านเรา

    เมื่อรถจอดสนิท

    เครื่องยนต์ถูกดับ

    ฉันหันไปเปิดประตูก่อนก้าวขาลงจากรถ

    ส่วนพ่อก็จัดการล็อครถก่อนจะเดินตรงไปยังทางเข้าบ้าน

    ฉันรีบเดินตามพ่อ

    แต่ก่อนที่จะถึงประตูทางเข้า

    พ่อก็หยุดยืน และนิ่งไปพักหนึ่ง

    ฉันที่เดินอยู่ด้านหลังพ่อจึงหยุดตาม

    “ทำไมถึงสร้างปัญหา”

    พ่อถาม

    “ขอโทษค่ะ”

    ฉันได้แต่ก้มหน้าและพูดขอโทษ

    “มองป๊า! ป๊าถามว่าทำไม! ตอบ!”

    ฉันรู้สึกได้ถึงก้อนแข็งๆที่จุกอยู่ที่คอ

    ฉันพูดไม่ออก

    พยายามกลืนเจ้าก้อนนั้นลงไป

    “ทำไมทำตัวเป็นเด็กมีปัญหา อยู่เฉยๆไม่เป็นหรือไง!”

    พ่อยังคงตะคอกฉันไม่หยุด

    “ขอโทษ”

    “ขอโทษ”

    “ขอโทษ”

    “หนูขอโทษจริงๆ”

    ฉันร้องไห้และพร่ำเอ่ยคำขอโทษซ้ำแล้วซ้ำเล่า

    เพี๊ยะ!!

    พ่อตบหน้าฉัน

    แปลก.....

    ใบหน้าของฉันมันชาจนไร้ความรู้สึก

    แต่หัวใจของฉัน.......

    หัวใจของฉันกลับเจ็บปวด

    ฉันร้องไห้

    พ่อทำเพียงแค่มองก่อนจะเดินเข้าบ้านไป

    พ่อไม่หันมามอง

    ไม่คิดจะหันมาดูฉันด้วยซ้ำ

    ฉันยังคงร้องไห้

    ฉันเจ็บปวดเหลือเกิน

    ใครก็ได้ช่วยด้วย

    ช่วยฉันที

    ช่วยกอดฉันที

    ถ้าใครได้ยิน

    ได้โปรด

    ช่วยฉันที

    --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

    "ใครก็ได้ช่วยด้วย
    ช่วยฉันที"

Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in
Phurisak Eiei (@fb2115016955206)
VERY SAD :(