Hello DepressionS m o g
I Can't Stand It Anymore (D e p r e s s i o n)
  • ฉันมีพ่อแล้ว

    ใช่

    ฉันมีพ่อเหมือนคนอื่นๆแล้ว

    ฉันจะไม่ถูกแกล้งอีกแล้ว

    ฉันคิดในขณะที่กำลังเดินเข้าโรงเรียน

    วันนี้พ่อขับรถมาส่งฉัน

    มือใหญ่ๆของพ่อ

    ไออุ่นที่ฉันคิดถึง

    พ่อจูงมือฉันเดินเข้าโรงเรียน

    พอถึงจุดสแกนบัตรที่หน้าประตูฉันก็หยิบบัตรออกมาสแกน

    ฉันหันไปสวัสดีครูที่อยู่ตรงจุดสแกนบัตร

    ครูยิ้มให้ก่อนจะทักทายตามปกติ

    สายตาฉันเหลือไปเห็นฟางที่กำลังเดินมาพร้อมกับเพื่อนร่วมห้องอีกคน

    ฟางมองฉันสลับกับพ่อ

    เพื่อนอีกคนก็เช่นกัน

    “ป๊าไปก่อนนะลูก เดี๋ยวเย็นนี้เจอกัน”

    พ่อบอก

    “เจอกันค่ะ”

    ฉันบอกลาพ่อ

    วันนี้เพื่อนๆในห้องไม่ได้ล้อฉันเหมือนทุกๆวัน

    แปลก.......

    ฉันคิด

    มันแปลกจริงๆ

    หรือจะเป็นเพราะฟางเห็นว่าพ่อฉันมาส่งเมื่อเช้า

    ถ้าเป็นแบบนั้นก็ดี

    พวกเขาจะได้เลิกแกล้งฉันเสียที

    ฉันยังคงกินข้าวคนเดียวและพักคนเดียวเหมือนเคย

    เที่ยงนี้มีก๋วยเตี๋ยวหมูกับมักกะโรนีไก่

    พอได้อาหาร ฉันก็เดินหาที่นั่ง

    ฉันเลือกนั่งตรงแถวสุดท้ายริมทางเดิน

    ที่นั่งตรงนี้สามารถมองเห็นสนามบาสและสนามเด็กเล่นที่ฉันกับหลิวเคยไปนั่งรอแม่และนั่งเล่นด้วยกัน

    คิดถึงหลิวจัง.......

    หลิวจะเป็นยังไงบ้างนะ

    จะสบายดีไหม

    มีความสุขหรือเปล่า

    จะได้เจอเพื่อนดีๆไหม

    ฉันนั่งคิดอะไรไปเรื่อยๆ

    แต่ความคิดก็ต้องสะดุดลง

    ก๋วยเตี๋ยวหมูร้อนๆและผัดมักกะโรนีที่ควรจะอยู่ในถาดหลุม

    ตอนนี้มันกลับมาอยู่บนเสื้อฉัน

    “พิ้งค์”

    เพื่อนคนหนึ่งในกลุ่มฟางกำลังยืนหัวเราะพร้อมกับถาดข้าวที่อยู่ในมือ

    ฟางที่ยืนอยู่ข้างๆก็หัวเราะชอบใจ

    ฉันรู้สึกแสบร้อนที่กลางหลัง

    มือข้างที่ถือส้อมกำแน่น

    ฉันพยายามอดทนและอดกลั้น

    “วันนี้พ่อมันมาส่งเว้ยพวกมึง”

    พิ้งค์พูด

    “มีการเอาพ่อมาโชว์ โถ่อีเหี้ย! คิดว่าเจ๋งเหรอ”

    พิ้งค์ยังคงพูดต่อ

    ตอนนี้คนอื่นๆในโรงอาหารต่างก็หันมามองที่พวกเรา

    “พ่อมึงไปมีเมียน้อยล่ะสิถึงเพิ่งจะมาหาเอาป่านนี้”

    พอกันที!

    ฉันลุกขึ้นและหันไปหาพิ้งค์และฟางที่ยืนอยู่ด้านหลัง

    “พ่อพิ้งค์เคยมีเมียน้อยหรือไงถึงได้รู้ดีว่าเป็นยังไง หรือแม่พิ้งค์เองที่เป็นเมียน้อย”

    “มึงปากดีเหรออีเหี้ย!”

    “เอามันเลยมึงอีพิ้งค์”

    “มึงสิปากดี! ปากชั่ว! ปากสกปรก!”

    หยาบคายและต่ำ

    ฉันเลือกตอบโต้กลับไปในแบบเดียวกัน

    “กูจะตบมึงให้ตายคามือกูเลยวันนี้!”

    พิ้งค์พุ่งเข้ามาหาฉันเพื่อจะทำร้าย

    แต่ก็ช้ากว่าฉัน

    ฉันง้างมือข้างที่กำส้อมไว้แน่นก่อนจะตั้งใจแทงลงไปที่แขนขวาของพิ้งค์

    พิ้งค์กรีดร้อง

    ฟางเองก็เช่นกัน

    คนอื่นๆที่อยู่ในโรงอาหารเริ่มส่งเสียงเซ็งแซ่

    บางคนพยายามเข้ามามุงดู

    บางคนก็กรีดร้องเพราะตกใจ

    แต่สำหรับฉัน

    เสียงเหล่านั้นไม่ได้ผ่านเข้ามาในโสตประสาทเลย

    มันแค่ว่างเปล่า

    และสะใจ

    รู้สึกดี........

    คงต้องบอกว่ารู้สึกดีมากกว่า

    ฉันยืนมองภาพตรงหน้าอยู่พักหนึ่ง

    เลือดสีแดงที่ใหลย้อมเสื้อนักเรียนสีขาว

    เสียงกรีดร้องที่แสดงออกถึงความเจ็บปวด

    สมควรแล้ว

    คนแบบนี้สมควรแล้วจริงๆ

    “ทำอะไรกัน!”

    เสียงครูคนหนึ่งดังขึ้น

    เสียงนั้นเหมือนเป็นเสียงระฆังเรียกสติ

    ฉันหันไปมองหน้าครูก่อนจะตอบ

    “หนูทำเองค่ะ”

    “พวกเธอทุกคนที่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง แยกย้ายไปได้แล้ว”

    “ส่วนพวกเธอตามมาเซอร์ไปที่ห้องปกครอง”

    มาเซอร์สั่ง

    นักเรียนคนอื่นๆค่อยๆทยอยกันออกไปจากโรงอาหาร

    ครูอีกคนเข้ามาพยุงพิ้งค์ให้ลุกขึ้น

    พิ้งค์เอาแต่ร้องไห้

    หวาดกลัว

    และร้องขอให้ช่วย

    เหมือนกับที่ฉันเคยทำ

    เหมือนกันกับตอนที่คนพวกนี้แกล้งฉัน

    --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

    ฉันนั่งรออยู่ในห้องปกครองกับฟาง

    สักพักพิ้งค์ก็เดินเข้ามาพร้อมกับผ้าพันแผลที่แขนซ้าย

    “เกิดอะไรขึ้น”

    ครูฝ่ายปกครองคนเดิมถาม

    “มันทำร้ายหนูค่ะมาเซอร์”

    พิ้งค์บอก

    “จริงหรือเปล่า? เธอไปทำร้ายเขาจริงไหม?”

    “จริงค่ะ หนูทำเอง แต่เขาพูดไม่ดีกับหนูก่อน เขาราดก๋วยเตี๋ยวใส่หนู เขาด่าพ่อหนู”

    ฉันบอก

    “เธอทำอย่างนั้นจริงไหม”

    มาเซอร์ถามพิ้งค์กับฟาง

    ทั้งสองคนพยักหน้ายอมรับ

    “ให้ตอบ ไม่ได้ให้พยักหน้า”

    “จริงค่ะ”

    มาเซอร์มองหน้าพวกเราก่อนจะพูดขึ้น

    “มาเซอร์คงต้องเรียกผู้ปกครองพวกเธอ”

    ฉันไม่ได้พูดอะไร ทำได้เพียงแค่เงียบ

    ถ้าแม่กับพ่อรู้.......

    พวกเขาจะโกรธฉันไหมนะ

    กลัวจัง

    กลัว.........

    กลัวว่าจะถูกโกรธ

    --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

    "กลัวจัง
    กลัวว่าจะถูกโกรธ"

Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in