#รักนะไอแมงมุมskyonstr
Episode 2 - เสียงปืน
  • หน่วยที่สามและสี่แยกย้ายกันหาคนร้ายที่เหลือในแต่ละชั้น ทยอยจับมาได้เรื่อยๆ เหลือแค่คนสุดท้ายเท่านั้น
      สองเท้าของโทรุค่อยเดินเข้าไปในห้องทดลองแห่งหนึ่งพร้อมยกปืนนำเพื่อป้องกันตัว พระเจ้า พวกโจรผ่านมาทางนี้ และดูเหมือนจะระเบิดห้องทดลองที่เก็บต้นแบบอะไรสักอย่างเอาไว้ แต่อะไรไม่รู้ ให้ตายแม่บ้านที่นี่เขาทำความสะอาดบ้างรึเปล่า ทำไมแมงมุมถึงได้เยอะขนาดนี้ คนตัวสูงหลับตาปี๋เพราะเส้นใยเหนียวที่ผ่านใบหน้าไปตอนเดินผ่าน 
     
     เขาสำรวจรอบๆพื้นที่แต่ก็ไม่พบอะไร ก่อนจะถูกโจมตีโดยคนร้ายที่หลบอยู่ในตู้เก็บของ ทั้งคู่ล้มลง ปืนของโทรุหล่นไปในพื้นที่ที่ยากจะเอื้อมถึง เขาพยามที่จะลุกไปหยิบโดยเร็วแต่เสร็จเจ้าโจรไปเสียก่อน
      สถานการณ์เริ่มแย่ลงเพราะคนร้ายถือไพ่เหนือกว่าเขาในตอนนี้ 
            
         ถ้าใช้กำลังไม่ได้ก็ใช้สมองซะ ตำรวจไร้อาวุธป้องกันนึกถึงคำพูดของคู่หู พร้อมหาทางออก มีประตูอยู่ข้างหลัง ดูจากแผงควบคุม มันจะถูกล็อคอัตโนมัติเมื่อประตูปิดลง ดีล่ะวิธีนี้ต้องได้ผล แต่จะประมาทไม่ได้อยู่ดี
        .
        . 
        .
        .
        .
    ปัง!!!!!
    เสียงปืนดังก้องไปทั่วตึก ก่อนที่วิทยุของตำรวจทุกนายจะมีเสียงทุ้มรายงานว่า จับคนร้ายคนสุดท้ายได้แล้วในชั้นที่63
      ทากะมองคู่หูของเขาที่นั่งรับการรักษาบาดแผลอยู่หลังรถพยาบาล โชคดีที่กระสุนไม่ฝังอยู่ในตัวจึงไม่อันตราย

    "ไอโง่เอ้ยดูสิเนี่ย"

    "แต่เราก็จับคนร้ายได้นี่นา"

    "ห่วงตัวเองก่อนเถอะ" ฝ่ามือฟาดไปบนหัวที่ปกคลุมด้วยเส้นผมสีทองอ่อน จนเจ้าของหัวส่งเสียงร้องออกมาทำเอาทั้งเขาและพยาบาลเบิกตากว้าง

    "อะไรวะ เจ็บหรอ"

    "ไม่รู้...ไม่รู้ว่าเจ็บอะไร"

     หลังจากแยกย้ายกันกลับบ้าน อาการของโทรุก็ดูแย่ลงเรื่อยๆ อาจจะเป็นเพราะแผลติดเชื้อเพราะตัวร้อนเอามากๆ บ้านหมุนไปหมด
      ทันใดนั้นเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ปลายสายนั้นคือทากะที่โทรมาเช็คอาการ แน่นอนว่านำ้เสียงของโทรุทำให้ทากะต้องรีบบึ่งมาดูแลถึงที่ ก่อนจะกลับไปในตอนเช้า

    "โอ้ย...เมื่อคืนปวดหัวชิบหาย" เสียงทุ้มปนแหบบ่นพึมพำพลางลุกขึ้นไปล้างหน้าที่ห้องนำ้ สายตาเลื่อนไปเจอโน๊ตสีเหลืองที่มีลายมือคุ้นตาเขียนอยู่

     ตื่นแล้วใช่มะ ทำซุปเอาไว้อยู่ในครัว             
    อุ่นกินแล้วกินยาหลังอาหารที่วางไว้ให้ด้วยล่ะ
                                จาก     ทากะ                     
                  ป.ล.ถ้าหายแล้วก็รีบๆกลับมาทำงาน
                                                 นะเฟ้ย อย่าคิดอู้

     ฮึ เหงาล่ะสิไม่ว่า ปากกระจับอมยิ้มเพราะข้อความของคู่หูปากเเข็งเขา 
    มือแกร่งเอื้อมไปหมุนก๊อกนำ้เพื่อจะทำความสะอาดใบหน้า แต่ ก๊อกนำ้ที่สุดแสนจะเเข็งแรงดันหักคามือเขาดื้อๆ สิ่งของอื่นๆก็เช่นกัน นี่มันอะไร เพราะไข้หรอ เขาคิด ไหนจะได้ยินเสียงรอบข้างดังขึ้นกว่าปกติอีก ได้ยินเสียงลม เสียงปีกของผีเสื้อ นี่มันบ้าเอามากๆ 
    หรือนี่อาจจะเป็นตัวการ เขาพบซากแมงมุมที่ชักใยพาดอยู่บนไหล่ คงจะเป็นสาเหตุของอาการเจ็บเมื่อวาน เขาควรจะไปหาหมอนะ แต่ถ้าทำแบบนั้นคงจบที่โดนผ่าไปวิจัยแหงๆ
     
    โทรุจึงหยุดพักไปหลายวันเพราะอาการแปลกๆนี่  แน่นอนว่าทากะต้องมาเช็คโทรุ 
          ก็หายไปตั้งหลายวันอะ นึกว่าตาย

    "ก็ไม่เห็นจะเป็นอะไรแล้วหนิ  ทำไมไม่กลับไปทำงานล่ะ"

    "พอดีิอยากให้มันหายชัวร์ๆน่ะ ไม่อยากมาอาการกำเริบตอนกลับไปทำงาน"

    "แก้ตัวได้ห่วยแตก หลบดิ้ ขอเข้าไปหน่อย"

    สภาพห้องของโทรุตอนนี้รกจนทำให้คิ้วหนาของทากะขมวดเข้าหากันจนเป็นโบว์ได้เลย

    "บอกฉันทีสิว่าเอ็งแค่ป่วยไม่ได้เป็นบ้า"

    "นี่หรอ เมื่อเช้าหลานฉันแวะมาเล่นด้วยน่ะมันเลยสภาพเป็นอย่างที่เห็น เดี๋ยวจัดแปป"
    จะบอกไม่ได้ว่าของที่กระจัดกระจายเต็มพื้นนั่นเป็นเพราะมือของเขาที่ติดนู่นติดนี่ไปทั่ว

    "ไม่ต้อง เดี๋ยวฉันจัดให้ นายจัดก็เหมือนเอาของไปหมกๆเอาไว้"
    มือขาวผลักอกผายให้ไปนั่งที่ครัว 
    เจ้าของห้องเฝ้ามองเพื่อนของเขาตาไม่กระพริบ มันตั้งแต่เมื่อไรแล้วนะที่เขารู้สึกว่าไม่สามารถละสายตาไปจากทากะได้เลย ก็เจ้าตัวทั้งน่ารักแล้วก็ใจดีซะขนาดนี้ หวังว่าอีกฝ่ายจะทำแบบนี้กับเขาแค่คนเดียวนะ

    "เรียบร้อย ไง ดูสะอาดตาขึ้นมะ"  ทากะยืนกอดอกด้วยสีหน้าภูมิใจ 

    "อยากได้มาเป็นแม่บ้านเลยอะ"

    เจ้าตัวจะรู้ไหมนะว่าแม่บ้านที่โทรุพูดหมายถึงน่ะคืออะไร

    อีกฝ่ายเลิกคิ้วพลางยักไหล่เล็กน้อย เหมือนกับกำลังจะบอกว่า ของมันแน่อยู่แล้ว อะไรแบบนี้ อืม คงจะไม่รู้จริงๆนั่นแหละ....

    credit pic : viktorialuise
    #toruka #รักนะไอแมงมุม

Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in