Dear memoriesNot_at_All
Long time no see
  • ความคิดถึงมันรุนแรงขนาดนั้นเชียวล่ะ

    เพิ่งเข้าใจตอนที่เราเจอคุณอีกครั้ง 
    ประหม่า...มากๆ เราน่าจะแต่งตัวให้ดีกว่านี้ เมื่อเช้าเราควรจะใส่เสื้อตัวใหม่ ใส่ถุงเท้าที่เข้ากับรองเท้าผ้าใบสีสันนี่ ควรจะแต่งหน้าทาปากบางๆ ควรจะรวบผมให้เรียบร้อยกว่านี้ด้วยซ้ำ 

    ยกยิ้มบางเบาก่อนจะโบกมือทักทายคุณ
    คุณยิ้มตอบ เหมือนกับทุกครั้ง เเล้วโบกมือกลับ
    วันนี้คุณใส่เสื้อลายทางสีเข้ม กางเกงสบายๆสีดำ
    สะพายกระเป๋าหนึ่งใบ รวบผม 
    และ..ให้ตาย คุณดูดีชะมัด

    เราเกือบลืมไปแล้วว่าคุณสูงกว่าเรา 
    เกือบลืมไปแล้วว่าแผ่นหลังนั้นค่อนข้างกว้าง 
    เกือบลืมไปแล้วว่าคุณยังดัดฟันอยู่นี่ เราเพิ่งนึกได้ตอนที่คุณยิ้มตอบแล้วเดินเข้ามานั่นแหละ 

    คิดถึงมาก อยากทำมากกว่าโบกมือด้วยซ้ำ อยากกอดคุณด้วยสองแขนแน่นๆ อยากหายใจเอากลิ่นของคุณเข้าไปให้เต็มปอด..แต่เราเปล่าทำทั้งหมดนั่น ที่ทำได้ก็แค่โบกมือซ้ายให้พร้อมกับยิ้มที่จริงใจที่สุด 

    รู้ไหมว่ารอยยิ้มนั้นมันเต็มไปด้วยความคิดถึง 

    พวกเรา ใช้คำว่าพวกเราเพราะไม่ได้มีแค่คุณกับฉัน 
    ทั้งสี่คนเดินตามกันไปเรื่อยๆ ก่อนจะนั่งลงที่ม้านั่ง
    ข้างๆเราคือคุณ.. อยากซบไหล่นั่นจังว่ะ ให้ตายเถอะ เราจะทนไม่ให้ทำตามใจตัวเองไปได้อีกสักเท่าไหร่กัน

    มื้อเที่ยงของเราคือข้าว ของคุณคือแกง แกงหรือเปล่า อะไรสักอย่างนั่นแหละ คุณนั่งฝั่งตรงข้าม เราเคี้ยวข้าวที่ติดรสหวานหน่อยๆเพราะซอส คุณหัวเราะน้อยๆ ก่อนจะถามว่าทำไมทำหน้าแบบนั้น... 

    เราชอบเสียงของคุณจัง

    ร้านหนังสือ กับใครสักคนที่ชอบหนังสือเหมือนกัน 
    เราอาจจะแลกหนังสือที่อีกฝ่ายสนใจ อาจจะนั่งเงียบๆข้างกันแล้วเปิดดูเนื้อหาในหนังสือไปเรื่อยๆ 
    สัมผัสความอบอุ่นระหว่างสองแขนที่กำลังเบียดเสียดกันอยู่

    เราอยากให้คุณอยู่ตรงนั้นกับเราจัง
Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in