Dear memoriesNot_at_All
Her(3)
  • คุณรู้ตัวตอนไหนกันว่ามองใครบางคนพิเศษกว่าคนอื่น
    คุณรู้หรือเปล่าว่าเสียงของเธอที่สั่นมวลอากาศก่อนจะวิ่งปะทะโสตประสาทของเรามันหวานหยด
    รู้ไหมว่าประโยคเนิบๆ ของเธอทำให้เรารู้สึกสงบขึ้นมาแม้ช่วงเวลานั้นจะวุ่นวายแค่ไหน
    รู้ไหมคะ ว่าเราเสียการควบคุมขนาดไหนในตอนที่ต่อประโยคสนทนากับเธอ 

    พิเศษเหรอ
    ไม่ได้สิ แบบนี้ไม่ได้นะ..

    เราอยากจะทึ้งหัวอีกเองสักสิบรอบที่คิดอะไรน่าอายแบบนี้
    เราอยากจะกรีดร้องและทรุดสองขาลงกับพื้นในตอนที่มองแผ่นหลังของเธอ
    แล้วมีความคิดประหลาดๆ อย่างเช่น อยากอ้าสองแขนแล้วกอดเธอแน่นๆจังวะ.. 

    สตินะ ไปกันใหญ่แล้ว
    -

    26.03
    สวัสดี จากอะไรหลาย ๆ อย่าง
    ไม่อยากให้เราและเธอจบกันแบบนี้เลย

    ' ..อยากคุยด้วยจังว่ะ ' 
    ' หืม ได้สิ..'

    บทสนทนาแรกเริ่มขึ้นแค่นั้น เค้นความกล้าทั้งหมดที่มีแล้วส่งมันไป เราไม่เสียใจเลยที่เลือกทักเธอไปวันนั้น
    เราและเธอคุยกันไม่บ่อย มีบ้างที่เรารีพลายสตอรี่ของเธอพร้อมกับพิมพ์เวิ่นเว้ออะไรสักอย่าง ซึ่งเธอก็ตอบอ่านและต่อบทสนทนาเสมอ
    ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ที่เราเริ่มคุยประโยคยาวๆกับเธอยาวมากแบบสิบบรรทัดต่อหนึ่งข้อความ เธออ่านมันและตอบกลับมาด้วยความยาวเท่าๆกัน รักอะไรแบบนี้จังแฮะ
    -

    09.05
    ประโยคสุดท้ายก่อนจะเริ่มเทอมใหม่คือคำเว้าวอน(?) อืม อาจจะเป็นแค่ประโยคธรรมดา แต่ให้ตาย ประโยคนั่นทำใจเราอ่อนยวบจริงๆนะ 

    'เปิดเทอมวันที่เท่าไหร่อ่ะ?' 
    ครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนจะตอบเธอทันที
    'ไม่รู้สิ อาจจะสิบห้า ไม่ก็สิบหก
       แต่เราไปสิบหกแหละ' 
    เพราะตีตั๋วกลับวันก่อนหน้านั้นน่ะนะ
    'ถ้าเปิดสิบห้าเค้าก็ไม่ได้คุยกับเธอน่ะสิ' 
    แววตาทอดอ่อนลงในตอนที่อ่านประโยคนี้ 
    'แหมะะะ สิบหกแหละ55555' เราว่าเลขห้าต้องเกลียดเรามากแน่ๆที่ต้องเก็บซ่อนความรู้สึกที่มากมายของเราไว้เสมอ
    แต่ช่างเถอะ เธอน่ารักชะมัด

    เราสงสัยว่าเรากับเธอเข้ากันได้ดีหรือเปล่า 
    ก่อนจะปัดความสงสัยและคับข้องใจทั้งหมดนั่นทิ้งในตอนที่เริ่มเทอมใหม่ หัวหมุนและวุ่นวาย 

    หลาย ๆ อย่างเริ่มจืดจางตามวันเวลา
    และความรู้สึกมากมายก็ค่อย ๆ ถูกกดทับไว้จนแทบจะลืมไปแล้วว่ามันเคยเกิดขึ้น

    -


Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in