Dear memoriesNot_at_All
Her(2)
  • วันนั้น(วันนั้นอีกแล้ว)เป็นวันที่อากาศร้อนอบอ้าว แต่มือเราเย็นเฉียบ
    เพราะห้องที่เรียนอยู่เปิดแอร์แรงมากอว มวลอากาศเย็น ๆ กับช่วงบ่ายแก่ ๆ 
    สมองของเราตอนนั้นเหมือนถูกทุบด้วยค้อน ระบบประมวลผลของเราช้าลงนิดหน่อย
    เพราะวันนี้ทั้งวันเรียนหนักเหลือเกิน จมูกเราแห้งจนรู้สึกแสบและหายใจลำบาก หัวเราก็ปวดตุบ
    เสียงตะโกนหยอกล้อกันของเพื่อนในห้องดังขึ้นอยู่เรื่อย ๆ ทำให้เรามึนเบลอ 

    ระหว่างต่อแถวส่งงานในคาบสุดท้าย วิชาแนะแนว ถามถึงเรื่องที่อยากทำในอนาคต 
    อะไรเทือกๆ คณะที่อยากเข้า อาชีพที่อยากทำ

    เรามองเห็นเธอตั้งแต่ระยะสามเมตรแล้วแต่เราไม่ใจว่ะ จนเธอเข้ามาถามนั่นแหละ
    เสียงของเธอวิ่งชนโสตประสาทเรา พยายามอย่างยิ่งที่จะจับใจความในสิ่งที่เธอพูด
    เราพยักหน้าเชื่องช้า ตอบอะไรสักอย่างไปด้วยความเร็วเท่ากันแล้วก็นึกเขิน เขินจนใบหูร้อนจัด 
    เราไม่รู้ว่าตัวเองทำหน้ายังไง เราบ่นอะไรนิดหน่อยเกี่ยวกับวิชาที่ต้องใช้เทียบเข้า มันยากนี่นา
    แต่..ดูโก๊ะกังจนเราต้องรีบเปลี่ยนประเด็น เพราะสิ่งที่เธอเขียนมันก็คล้ายๆเรานั่นแหละ

    เราพึมพำว่า สู้ๆนะ ก่อนจะยิ้มออกไป 

    เธอยิ้มแล้วตอบกลับด้วยประโยคเดียวกัน 
    ก่อนจะรวบสองมือของเราไว้แล้วเขย่ามันนิดหน่อย

    เธอเหมือนนางฟ้าเลยว่ะ 
    จะดูใหญ่ไปไหมนะ แต่เราตาพร่าแล้ว แว่บนึงเรารู้สึกเหมือนเห็นออร่าอะไรสักอย่างแผ่ออกมา
    ก่อนเราจะทรุดสองขาลงกับพื้นแล้วคร่ำครวญต่อ เธออาจจะเข้าใจว่าเพราะวิชาที่เราต้องสอบมันยาก

    แต่ไม่ใช่หรอก มันเพราะเธอนั่นแหละ แค่เธอเลย!
    -


  • เรานั่งอยู่ในหอประชุมกับเพื่อนห้องอื่นๆ แถวตอนเรียงหนึ่งกับกิจกรรมอะไรสักอย่าง
    เพื่อนต่างห้องดูคล้ายความหลากหลายที่ออกจะวุ่นวายนิดหน่อย หรืออาจจะมากหน่อย
    เธอนั่งข้างเราสักพัก ถามถึงงานอะไรสักอย่างที่จัดขึ้นในกทม. 
    เราอือออเบา ๆ แล้วเธอก็ถูกเพื่อนอีกคนเรียกตัวไป.. 
    เจอกันที่งานแล้วกันค่ะ

    กิจกรรมหมุนวนมาเรื่อยๆ ในตอนสุดท้ายที่ต้องกอดคอกันล้อมเป็นวงกลม ก่อนที่จะให้วนกอดกันในวง
    เราแปลกใจนิดหน่อยที่เห็นเธออยู่ตรงหน้า แล้วก็สมองโล่งไปชั่วขณะเพราะเธอรวบเราไปกอด ฮะๆ
    ใจง่ายจังเนอะ เรารู้สึกว่าเธอน่ารักเพิ่มขึ้นเป็นล้านเท่าเลยในตอนที่เธอยิ้มก่อนเธอจะตัดสินใจกอดน่ะ

    อ้อ ตอนนี้ผมเธอไม่งอม้วนแล้วล่ะค่ะ เพราะเธอตัดสั้นทรงบอยไปเลย ไอ่บ้าเอ้ย
    เป็นคนที่คิดอะไรหรืออยากทำอะไรก็ทำเลยทันทีนี่เนอะ ก็แปลกตาดี 
    เพิ่มเติมก็เพื่อนต่างห้องหรือรุ่นพี่ให้ความสนใจเธอมากขึ้นนั่นแหละ 

    แต่เธอก็ยังเป็นเธอน่ะนะ เธอคนเดิมเลย

    -

    เราอยู่ในงานกิจกรรมอะไรสักอย่างในกรุงเทพ เป็นครั้งแรกที่เธอทักหาเรา 
    ทักในกรุ๊ปแชทด้วยนะ ประโยคธรรมดาๆอย่าง ตอนนี้อยู่ไหน..
     แล้วเราก็ตอบกลับไป สั้นๆ และธรรมดาเช่นกัน

    เราเจอกันแค่แปปนึง ทักทายเธอและแม่ของเธอนิดหน่อยก่อนจะแยกกันไป 
    ตอนนั้นแหละที่เราตั้งคำถามกับตัวเอง 
    ทำไมถึงไม่ชวนคุยให้เยอะกว่านี้นะ ทำไมถึงไม่ชวนกันเดินในงานล่ะ

    ทำไมถึงรู้สึกเหมือนมีกำแพงอะไรสักอย่างกั้นเธอกับเราไว้กัน
Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in