Dear memoriesNot_at_All
Don't knock this doors
  • บ้านทุกหลังมีประตู ประตูสำหรับเปิดรับ และปิดกั้น

    เราทุกคนมีประตู ประตูสำหรับเลือกเปิด และปิดกั้นตัวเอง 

    ฉํนมีประตู แต่ประตูของฉัน ปิดกั้นฉัน.. จากทุกอย่าง
    ฉันเอาแต่ซ่อนตัวเองหลังประตูบานนั้น หลบซ่อนจากทุกความรู้สึกและทุกความสัมพันธ์ที่พยายามจะเข้ามาสานต่อ ถ้าถามหาเหตุผลของพฤติกรรมโง่ๆนี่ล่ะก็.. 

    ไม่รู้สิ อาจจะ ' กลัว ' ล่ะมั้ง
    ..กลัวว่าจะผิดหวัง แน่นอนว่าฉันเกลียดความรู้สึกแบบนั้นที่สุด 
    ..กลัวว่าจะต้องเจ็บปวด ใช่ ฉันคิดว่าไม่ว่าฉันหรือใครก็คงไม่ชอบมันทั้งนั้นแหละ
    ..กลัว ความผูกพัน 

    หรือจริงๆฉันอาจจะแค่กลัวตัวฉันเอง 
    แค่คนขี้ขลาด ที่หวาดกลัวไปหมดทุกสิ่ง น่าสมเพชใช่ไหมล่ะ ฮะๆ


    Knock! knock!
    วันๆที่แสนว่างเปล่าของฉันจบลงตั้งแต่ตอนนั้น ตอนที่เขาเข้ามาเคาะประตู
     
    รอยยิ้มเขาสว่างไสวดุจพระอาทิตย์ยามเช้าตรู่
     แน่นอนว่ามันทำให้ฉันยกยิ้มตาม

    เสียงหัวเราะของเขาคล้ายกับกระดิ่งช่วงเทศกาล
    สดใส และเต็มไปด้วยกลิ่นไอของความสุข 

    แผ่นหลังของเขากว้างและดูปลอดภัย  
    บางครั้งฉันก็อยากลองวาดแขนกอดดูน่ะนะ

    ฝ่ามือของเขาหนาและอบอุ่น 
    ฉันรับรู้ได้ยามที่มือนั่นวางลงบนหัว
  • เขาเข้ามาเคาะประตูของฉัน ด้วยรอยยิ้มที่สดใสและเสียงหัวเราะของอีกฝ่าย
    ฉันยอมเปิดประตูของฉันให้เขาเข้ามา สอดส่องและสำรวจไปทั่วทั้งห้องของฉัน 
    ความลับหลายๆอย่างถูกบอกเล่าผ่านปากของฉันเอง มีบ้างที่เหวี่ยงเขาที่พยายามล้ำเส้นของฉัน
     แต่นั่นก็เพราะฉันอยากให้เราสามารถอยู่ด้วยกันให้นานที่สุด 

    ฉันคิดว่าห้องของฉันน่าเบื่อ ..อีกไม่นานเขาก็คงเบื่อ 

    ประตูของฉันไม่สามารถเปิดเข้าจากด้านนอกได้ ก่อนจะเข้ามาต้องได้รับการอนุญาตจากฉัน
    แต่รู้อะไรไหม ประตูของฉันไม่มีกลอนล็อคจากข้างใน นั่นหมายความว่าเขาจะสามารถออกไปได้เสมอ  ..ได้ทุกเมื่อที่เขาต้องการ 

    วันเวลาหมุนเวียนผ่านไป ฉันปล่อยให้สิ่งที่น่ากลัวเกิดขึ้น
    ฉันปล่อยให้ตัวเองรู้สึกรักช่วงเวลาที่เขาเข้ามา รักที่มีอีกฝ่ายอยู่ 
    ..รักเวลาที่อีกฝ่ายมาเขย่าหัวใจดวงน้อยๆของฉัน

    ช่วงความถี่ที่เขาแวะเวียนมาเคาะประตูของฉันลดลงอย่างน่าตกใจ
    เขาไม่มาเคาะประตูบ่อยดังเช่นแต่ก่อน ไม่ได้มาส่งฉันเข้านอนเช่นวันวาน
    ไม่มีคำหวานๆ หรือคำบอกรัก ไม่มีแม้แต่คำว่าคิดถึง

    ความสามารถพิเศษอย่างนึงที่ฉันมีคือการคาดเดาอนาคต ก็แค่ช่วงสั้นๆนั่นแหละ
    เมื่อก่อนฉันคิดว่ามันเป็นอะไรที่พิเศษ 
    ..แต่ตอนนี้ฉันชักไม่แน่ใจแล้วสิ

    เขาให้สัญญาว่าจะมาบอกฉัน ถึงความสัมพันธ์ของพวกเรา 
    บอกถึงความชัดเจนของสถานะอย่างที่ควรจะเป็น เขาบอกให้ฉันรอ
    เขาปฏิเสธที่จะเล่นกีต้าร์ให้ฉันฟัง ในวันที่ฉันเอ่ยปากขอผ่านทางโทรศัพท์
    โดยให้เหตุผลว่าจะมาเล่นให้ฟังที่ห้อง เขาบอกให้ฉันรอ
    สัญชาตญาณที่ฉันภูมิใจนักหนาบอกว่าสิ่งเหล่านั้นจะไม่มีวันเกิดขึ้น 
    เป็นครั้งแรกที่ฉันอยากให้สัญชาตญาณตัวเองผิด

    แต่ไม่เลย มันถูกต้อง.. 
    สัญญาที่เขาให้ไว้มันไม่มีทางเกิดขึ้น ไม่มีวัน..


    ดอกไม้ช่อเล็กสีขาวกับม้วนกระดาษที่ฉันวาดรูปเขา พร้อมกับคำอวยพรสั้นๆบนกระดาษแผ่นเล็ก
    ถูกเตรียมไว้ให้เขาในวันจบการศึกษา 

    หัวใจของฉันเต้นโครมครามเพราะข้อความเมื่อคืนที่อีกฝ่ายส่งมา 
    เขามีของขวัญจะให้ฉันด้วยแหละ

    ฉันเม้มปากแน่นพลางนึกสมเพชหัวใจตัวเอง ที่ไม่กี่วินาทีก่อนมันเผลอเต้นแรง น่าอายชะมัด
    หัวใจของฉันปวดหนึบกับภาพตรงหน้า ถัดไปอีกแถว เขากำลังมอบของขวัญชิ้นนึงให้ผู้หญิงคนอื่น 
    ผู้หญิงคนนั้นเป็นคนน่ารัก และเธอเป็นเพื่อนของเพื่อนฉัน  ฉันแค่นหัวเราะกับตัวเอง พึมพำกับเพื่อนที่อยู่ข้างๆว่า นั่นป็นภาพที่บาดตาบาดใจดี 
    ก่อนจะตัดสินใจอะไรได้..

  • เขาหยิบของขวัญกล่องเล็กส่งให้ฉัน ในขณะที่ฉันส่งมอบดอกไม้และของแทนใจให้อีกฝ่าย 
    ฉันยิ้มให้เขาเล็กน้อย ..และนั่นช่างเป็นการกระทำที่ขมขื่น

    ฉันกลับเข้าห้องอีกครั้ง บรรจงปิดประตูด้วยมือสั่นๆ 
    ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร 

    ช่วงเวลานั้นฉันรู้สึกขอบคุณตัวเองอย่างมากมายที่ไม่เชื่อคำพูด คำสัญญา และรอยยิ้มของเขา
    ฉันเห็นแก่ตัวที่ไม่สามารถให้ความไว้ใจให้แก่เขาได้ แต่นั่นกลับเป็นสิ่งที่ดีที่สุดที่ฉันได้รับ

    ความผิดหวังไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิด 
    ความเจ็บปวดก็ไม่ได้เลวร้ายเสียจนทนไม่ได้ 

    เขาก็แค่เจอประตูบานใหม่ 
    ฉันอวยพรให้เขาโชคดี 
    พร้อมกับพันธนาการตัวฉันเองไว้ในห้องอีกครั้ง

    ฉันไม่คิดที่จะปิดประตูอีกต่อไป.. 
    ไม่ใช่ว่าพร้อมจะเปิดรับสิ่งใหม่ 
    แต่ฉันว่าฉันเข้มแข็งได้ยิ่งกว่านั้น

    ไม่ว่า' เขา' คนต่อไปจะเป็นใคร จะเข้ามาหาฉันอีกมากมายสักแค่ไหน
    ไม่หรอก 'เขา' เหล่านั้นจะไม่มีวันเจอหัวใจของฉัน

    ไม่มีวัน เพราะฉันได้ทิ้งมันไปแล้ว 


    ..เรื่องราวของฉันอาจจะชวนหดหู่สักหน่อย แต่ฉันว่าฉันไม่เป็นไร 
    ขอเวลาอีกสักพักเถอะ หัวใจของฉัน 

    ให้ฉันได้หยุดพักมันสักพัก 
    แล้ววันนึง.. ฉันจะพาเธอกลับมาพบกับความสุข 

    รอก่อนนะ

    ระหว่างนั้นก็.. อย่าเผลอมาเคาะประตูฉันซะล่ะ 
    เพราะไม่ว่ายังไง คุณก็ไม่มีทางหาฉันเจออยู่ดี.. 


Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in