LION'S HEART หัวใจสิงห์savedbywolf
ตอนที่ 16




  • LION'S HEART l หัวใจสิงห์
    ตอนที่ 16



    คู่พี่น้องตระกูลคิม ดูสงบอย่างเหลือเชื่อ ในขณะที่รอบตัวเต็มไปด้วยความวุ่นวาย พวกเขาดูไม่เหมือนผู้ชายที่ชีวิตอาจจะเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงหลังจากการเลือกตั้งเสร็จสิ้นในเย็นวันพรุ่งนี้ ระหว่างที่เซฮุนใช้เวลาหมดไปกับการกังวล โดยที่ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตัวเองจะกังวลไปทำไม

    จงอินหายไปตั้งแต่ที่โดนทีมหาเสียงรุมล้อมเมื่อตอนเช้า ก่อนจะกลับมานั่งกินข้าวด้วยกันในมื้อกลางวันและมื้อเย็น ชายหนุ่มบอกสั้นๆว่าเขาไม่ต้องกังวล เซฮุนจึงขอตามไปด้วย เขาอยากเห็นวินาทีสุดท้ายในการดิ้นรนเพื่อชัยชนะของทุกคน ในห้องประชุมคงจะเต็มไปด้วยพลังงาน เขาชอบความรู้สึกแบบนั้น
    แต่ชายหนุ่มกลับปฏิเสธอย่างนุ่มนวลและบอกให้เขารออย่างอดทน ประชุมครั้งสุดท้ายเสร็จเมื่อไหร่ สมาชิกทุกคนจะไปรวมตัวกันที่ห้องโถงใหญ่อย่างแน่นอน เพื่อร่วมลุ้นนับคะแนนไปด้วยกัน และเมื่อน้ำเสียงนุ่มทุ้มอธิบายอย่างใจเย็น เด็กหนุ่มก็ตื่นเต้นจนแทบเก็บอาการไม่อยู่ จงอินยิ้มเพียงเล็กน้อยก่อนใบหน้าหล่อจัดจะเคลื่อนเข้ามาใกล้ จูบเบาๆแต่แนบชิดเสียเต็มริมฝีปาก ก่อนที่จะได้พูดคุยอะไรกันเพิ่มเติม ลู่หานก็มาดึงตัวจงอินออกไปเสียก่อน

    นี่ก็อีกคน

    ตั้งแต่เหมือนว่าจะกลับมาคืนดีกับคุณจูลส์นั้น ลู่หานก็ดูไม่น่ากลัวและหงุดหงิดอยู่ตลอดเวลาอีกต่อไปแล้ว ถึงแม้จะปากคอเราะร้ายอยู่เหมือนเดิมจนเขากลัวว่าถ้าเอาริมฝีปากคู่นั้นไปจูบใครก็คงเลือดไหลซิบ แต่อะไรบางอย่างในตัวชายหนุ่มกลับเปลี่ยนแปลงไปอย่างเห็นได้ชัด ที่สำคัญลู่หานดูเหมือนจะ ‘ลัคกี้ อิน เกม’ อยู่ไม่น้อย เพราะอีกฝ่ายดูอิน เลิฟและแทบจะไม่ปล่อยให้คุณจูลส์คลาดสายตาเลย ยิ่งถ้ามีผู้ชายแปลกหน้ามาแสดงความสนใจในตัวหญิงสาวด้วยล่ะก็ ท่านที่ปรึกษาเรื่องภาพลักษณ์ก็พร้อมจะมองคนคนนั้นเป็นศัตรูได้อย่างไม่ยากเย็น

    ดูเหมือนครั้งนี้ ทั้งลู่หานและจูลส์พร้อมจะต่อสู้ไม่ให้ใครมาชิงความรักของคนทั้งคู่ไปได้อีก

    เซฮุนคิดเรื่อยเปื่อยแล้วมองสูทสีน้ำเงินเข้มจนเกือบดำของจงอินที่ถูกแขวนไว้รอใกล้ๆกับโต๊ะทำงานของชายหนุ่ม นึกถึงเมื่อวานที่คุณจูยอนเป็นคนยื่นชุดสูทให้กับลูกชายทั้งสองคนของเธอด้วยรอยยิ้ม

    ‘วันมะรืน แม่หวังว่าลูกทั้งสองคนจะได้ใส่สูทที่แม่เลือกให้ในวันที่จงฮุนขึ้นกล่าวรับตำแหน่งนะ แม่อวยพรขอให้ลูกโชคดี’

    แน่นอนว่าจงอินยิ้มก่อนชายหนุ่มจะวาดแขนไปโอบมารดาเข้ามากอดเสียเต็มอ้อมแขน ในขณะที่คุณจงฮุนกล่าวขอบคุณเธอแล้วยิ้มเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ดูท่าจงอินจะเป็นลูกรักของแม่อย่างที่ท่านชูซอนเคยบอกไว้จริงๆด้วยสินะ

    เมื่อวาน ... ตลอดเวลาอาหารที่ทุกคนนั่งพร้อมหน้ารับประทานร่วมกัน

    จงอินปฏิบัติต่อเขาด้วยความสุภาพที่สุด ในขณะที่พ่อและพี่ชาย ระดมถามคำถามเกี่ยวกับสถานการณ์ปัจจุบันของโพลคะแนน ชายหนุ่มก็ตอบโดยละเอียด ไม่ได้ตอบแต่เพียงตามมารยาทเพื่อให้มันผ่านๆไป แววตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นของทุกคนทำให้เซฮุนพลอยตื่นเต้นไปด้วย

    เมื่อกินข้าวกันเสร็จ จงอินก็ผะมาเล่นกับลิตเติ้ล เจ เล่าเรื่องเครียดๆในโลกของผู้ใหญ่ให้ลูกสาวฟังด้วยถ้อยคำลดหลั่นลงจนเหมือนการเลือกตั้งเป็นเรื่องผจญภัยในโลกการ์ตูน ไม่เพียงเท่านั้น จงอินยังหยอกเล่นกับซื่อซุนแล้วดึงให้เด็กหนุ่มซึ่งกำลังนั่งตาโต ตื่นเต้นไม่แพ้กันกับเซฮุนให้เข้าร่วมวงสนทนาอย่างเป็นธรรมชาติ ก่อนจะจบด้วยการเถียงกับลู่หานด้วยเรื่องสัพเพเหระเหมือนดั่งปกติ

    เซฮุนกับจูลส์หัวเราะขึ้นมาพร้อมกัน

    แล้วจู่ๆจงอินก็หันกลับมามองเขา บนใบหน้าหล่อจัดมีรอยยิ้มน้อยๆ แววตาเต็มไปด้วยความเมตตาและลึกซึ้งมากกว่าความใคร่จนเซฮุนอยากจะคว้ามืออีกฝ่ายมาจับเอาไว้ ย้อนไปนึกถึงครั้งหนึ่งที่เขาเคยถามเจ้าตัวว่าที่ผ่านมา จงอินเคยสงสัยในความปรารถนาดีของเขาบ้างไหม แล้วคนรักตอบกลับด้วยน้ำเสียงชัดว่า ไม่เคยเลยสักครั้ง

    แต่อย่างไรก็ตาม เซฮุนเดาว่าท่าทีสบายๆของจงอินในตอนนี้เป็นเพราะเจ้าตัวอยากให้คนอื่นสบายใจไปด้วย

    นั่นแหละคือตัวตนที่แท้จริงของคิม จงอิน

    ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา เวลาย่างเข้าห้าทุ่ม ลิตเติ้ล เจและซื่อซุนก็หลับสนิทอยู่ในห้องชุดของลู่หาน ในขณะที่เขากำลังยืนชงกาแฟให้จงอินด้วยใจคิดถึง คนรักหายไปนานหลายชั่วโมงแล้วและชายหนุ่มก็ยังไม่กลับมาหาเขาแต่อย่างใด จนเซฮุนตื่นขึ้นในกลางดึก สิบนาทีที่แล้วเขายังนอนอยู่กลางเตียงโดยมีลิตเติ้ล เจกับซื่อซุนนอนซุกอยู่คนละฝั่งแต่ตอนนี้เขากลับข่มตาหลับไม่ลงอีกต่อไป

    ร่างสูงโปร่งเคาะประตูห้องทำงานของจงอิน

    ไม่มีเสียงตอบรับและเมื่อเปิดเข้าไป ก็เห็นร่างสูงใหญ่กำลังหลับสนิทอยู่บนโซฟา

    คิม จงอิน กำลังหลับอยู่บนโซฟาในห้องทำงาน ...

    กาแฟของเขาคงเป็นหมันไปเสียแล้ว เซฮุนคิดก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ ดึงแว่นสายตาออกจากใบหน้าคมเข้มแล้ววางมันไว้บนโต๊ะ ในยามหลับ จงอินดูเด็กลงไปอีกหลายปีเชียว เด็กหนุ่มดึงกระดาษปึกเล็กๆออกจากมืออีกฝ่าย เขานั่งคุกเข่าลงตรงหน้าข้างๆโซฟาพลางเกลี่ยปลายนิ้วไล่ลูกผมที่ตกลงมาปรกตาของคนรักออกเบาๆก่อนจะอดใจไม่ไหวจูบลงกลางหน้าผากเจ้าเสน่ห์ ด้วยความมันเขี้ยวหรืออย่างไรก็ตอบไม่ได้

    เพราะ ...พอตื่นแล้วก็ช่างพูดนัก

    แต่ผมรักคุณมากเลย รู้บ้างไหม ... คุณเจ

    เสียงกระแอมดังอยู่ด้านหลังทำเอาเซฮุนแทบสะดุ้ง เด็กหนุ่มหันกลับไปในทันทีและได้สบสายตากับจูลส์ เธอยิ้มพร้อมกับเลิกคิ้วคล้ายกับจะล้อเลียน

    “มีอะไรด่วนเหรอครับ” เขาถาม

    “ไม่ขนาดนั้นหรอก ก็น่าจะรอได้สัก ...” จูลส์ตอบพร้อมกับยกนาฬิกาขึ้นมาดูไปด้วย “ยี่สิบนาที”

    เซฮุนพ่นลมหายใจอย่างโล่งอก เขาพึมพำมองหญิงสาวจนจูลส์เดินออกไปนอกห้องเป็นที่เรียบร้อย แล้วจึงหันกลับมา ปล่อยให้นอนอีกสักพักก็แล้วกัน ช่วยไม่ได้จริงๆ พอเห็นว่าเหนื่อยจัดจนต้องแอบมาหลับหมดท่าคนเดียวแบบนี้

    พอดูไปดูมา ...

    ท่านที่ปรึกษาก็น่าเอ็นดูเหมือนกับลิตเติ้ล เจอยู่เหมือนกัน




    เช้าวันต่อมา

    ทุกคนในตระกูลคิม ถูกจับแต่งตัวเสียดูดีพร้อมออกสื่อจนครบทุกคน รวมทั้งเซฮุนเองก็ด้วย ก่อนจะถึงเวลามานั่งลุ้นนับคะแนน ผู้ใหญ่ทุกคนที่มีสิทธิ์เลือกตั้งจำเป็นต้องออกไปลงคะแนนเสียงแต่เช้าตรู่เพื่อใช้สิทธิ์ของตัวเองก่อน เหมือนเดิมที่ทีมเล็กๆของเราต้องมีจงอินเดินนำหน้าโดยมีเซฮุนจูงลิตเติ้ล เจด้วยมือข้างหนึ่งที่ชื้นเหงื่อตามไปด้วย

    เขาก้มหน้าเกือบตลอด ยังไม่คุ้นเคยกับการเดินไปไหนแล้วมีกล้องตามไปด้วยทุกทีแต่กลับรู้สึกปลอดภัยอย่างแท้จริงเพราะมีบรรดาบอดี้การ์ดของท่านที่ปรึกษาซึ่งคุ้นเคยกันดีอยู่แล้ว คอยเดินขนาบไปด้วยตลอดเวลา

    ตามหน้าที่ จงอินเปลี่ยนบุคลิกให้กลายเป็นท่านที่ปรึกษาอย่างเต็มตัว

    ผู้ชายคนนี้ พูดเก่งแถมยังขี้เล่นแต่กลับไว้ตัว ไม่ปล่อยให้เข้าถึงได้ง่ายๆต่างกับคิม จงอินที่เป็นคนรักของเขาอย่างชัดเจน เพราะเสน่ห์ของจงอินคนนั้นคือความติดดิน เซฮุนกระชับมือที่จับกับเด็กหญิงเอาไว้แน่นพลางมองดูชายหนุ่มฉีกยิ้มให้กล้องตามมารยาทแต่กลับใช้ความสูงแถมหนายืนบังลูกสาวกลายๆอย่างปกป้องเธอ

    ระหว่างทางมีทั้งแสงแฟลชและเครื่องบันทึกเสียงตามไปตลอดทาง ทั้งทีมถูกจู่โจมด้วยคำถามมากมาย แต่จงอินกลับเลือกตอบแต่คำถามที่ทางจีเอ็นพีจะได้ประโยชน์เท่านั้น เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เซฮุนตัวติดกับหนูน้อยอยู่ตลอดเวลาเพราะตอนนี้หน้าที่ของเขาก็คือดูแลลิตเติ้ล เจไม่ให้คนรักต้องมาคอยพะวงหน้า พะวงหลังห่วงทั้งเขาและลูก

    ในช่วงเวลาที่ธุระเสร็จสิ้น ทั้งเขาและน้องเจก็ถูกดันให้ขึ้นรถคันหนึ่งโดยบอดี้การ์ดของจงอิน แล้วเจ้าตัวก็แยกไปกับคุณจงฮุนและทีมของตัวเอง เซฮุนปลอบลิตเติ้ล เจที่มีอาการตื่นคนอยู่นิดหน่อย ในขณะที่ปากพึมพำปลอบโยนแต่ดวงตากลับมองกระจกรถ พยายามจะมองหาจงอินก็เห็นหลังไวๆ เดินตามพี่ชายอยู่

    แต่ในตอนที่จะถอนสายตาออกมา เขาก็เห็นชายผมดำคนหนึ่ง ยืนจังก้าเป็นฉากหลังของประชาชนที่มารอต้อนรับพี่น้องตระกูลคิม กำลังจ้องไปที่สองพี่น้องตาไม่กระพริบเหมือนในซีรีส์ตำรวจตามจับผู้ร้ายไม่มีผิด

    คุ้นๆเหมือนเคยเห็นผู้ชายคนนี้ที่ไหนกันนะ ....

    โดยไม่ทันคิด เด็กหนุ่มก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาส่งข้อความหาจงอินในทันที

    ‘ดูแลตัวเองด้วยนะครับ’

    แต่มันคุ้นจริงๆนะ ...

    เหมือนกับเพิ่งเห็นผู้ชายคนนี้เมื่อเร็วๆนี้นี่แหละ

    ‘บอกแล้วไงว่าไม่ต้องกังวล ผมไม่เป็นอะไรหรอกน่า เด็กๆอยู่กันดีๆนะ ผมฝากเจด้วย’

    ไม่นานจงอินก็ตอบกลับมา ใบหน้าขาวจัดก้มอ่านข้อความในมือถือ และเมื่อเงยหน้าขึ้นก็เห็นรถยนต์สีดำสนิท คันที่จงอินนั่งอยู่แล่นผ่านนำออกไปก่อน

    รถสีดำ

    สีดำ ...

    ใช่แล้ว!

    พอเห็นสีดำก็เลยนึกได้ วันนั้นที่นัดกินกาแฟกับคยองซูฮยองก็มีผู้ชายผมดำมายืนจ้องอยู่นานสองนานแบบนี้นี่แหละ แถมท่าทางยังดูแปลกๆอีกด้วย

    แต่เอ๊ะ ... ไม่สิ เขาไม่ได้ยืนจ้อง

    แต่วันนั้นผู้ชายคนนี้ นั่งมองเขาอยู่ในรถสีดำต่างหาก!

    ในทันทีที่นึกออก เซฮุนก็รีบเงยหน้า มองไปรอบๆกวาดสายตามองหาผู้ชายคนนั้นในทันที เขามองจนแน่ใจ สอดสายตาท่ามกลางฝูงชนกลุ่มเล็กๆเป็นรอบที่สาม เขาเห็นใบหน้าของคนหลายคน แต่ไม่ใช่ใบหน้าที่อยากจะเห็น ชายผมดำที่เคยยืนจ้องพี่น้องตระกูลคิม หายไปพร้อมกับคนทั้งคู่เสียแล้ว

    ไม่ ... แบบนี้มันผิดปกติ

    ต้องมีอะไรแน่ๆ




    ในโทรทัศน์ไม่มีโปรแกรมฉายอะไรนอกจากการรายงานผลการเลือกตั้ง

    ตอนนี้ในห้องโถงใหญ่ของที่ทำการพรรคจีเอ็นพี โทรทัศน์จอใหญ่ถูกนำมาตั้งเรียงกันสี่เครื่อง ต่างเปิดกันคนละช่องเพื่อติดตามผลคะแนนแบบไม่ให้คลาดสายตา หลายครั้งที่ผู้ประกาศข่าวรายงานผลที่สูสี ทั้งห้องก็เงียบลงไป แต่ถ้าหากเมื่อไหร่ที่คะแนนนำเป็นของจีเอ็นพี เสียงเฮลั่นจะดังขึ้นมาในทันที

    ให้ตาย ...

    แม้แต่ตัวเซฮุนเอง ยังแทบจะเข้าถึงจงอินไม่ได้เลย สิ่งที่เขาเห็นและเพิ่งปะติดปะต่อได้ไม่นาน ทำให้เขาแทบอยู่ไม่สุข ลิตเติ้ล เจก็อยู่กับซื่อซุนไปแล้ว ในขณะที่ผู้ใหญ่ทุกคนก็มารวมตัวกันเพื่อที่จะจดจ่ออยู่กับผลเลือกตั้ง อีกทั้งเขายังติดต่อคยองซูไม่ได้แต่ด้วยรู้อยู่แล้วว่าตอนเย็นยังไงพี่ชายคนสนิทก็ต้องเข้ามาหาจงอินอย่างแน่นอน

    ถึงแม้รอบตัวเราทุกคนจะมีการรักษาความปลอดภัยอย่างเข้มงวด แต่เขาก็ไม่อยากปล่อยให้ชายหนุ่มคลาดสายตาและไม่ว่าจีเอ็นพีจะชนะหรือแพ้การเลือกตั้งก็ตาม แต่ทั้งคุณจงฮุนและจงอินจะต้องปรากฏตัวในที่สาธารณะเพื่อแถลงข่าวอยู่เหมือนเดิม

    แล้วถ้า ... ที่ผ่านมา ชายผมดำคนนั้นตามพวกเรา โดยที่ไม่มีใครรู้ตัวมาตลอดล่ะ

    ผู้ชายคนนั้นต้องการอะไรกันแน่

    เซฮุนอยากจะทรุด แทบเข่าอ่อนเมื่อรู้ว่าแท้จริงแล้ว มันอาจจะมีความเป็นไปได้ว่าที่ที่ปลอดภัยที่สุดก็คือที่ที่อันตรายที่สุดเช่นกัน เพราะถ้าหากจะฆ่าเสือ ... ถ้าไม่ล่อมันออกมาก็ต้องบุกเข้าไปหามันถึงถ้ำ

    “ฮยอง ช่องแปดประกาศอย่างไม่เป็นทางการแล้วว่าเราชนะการเลือกตั้ง” จงอินตะโกนดังลั่นห้องก่อนชายหนุ่มจะพรวดพราดวิ่งเข้าไปกอดพี่ชายของตัวเองอย่างกับเด็กๆ

    เซฮุนหันไปมองอย่างรวดเร็ว

    “ไป ถ้าอย่างนั้น พวกเราต้องไปเปลี่ยนชุด เตรียมตัวให้พร้อม นักข่าวมารอสัมภาษณ์แล้ว” คุณจงฮุนพูดด้วยรอยยิ้มเต็มใบหน้า ชายวัยกลางคนชูกำปั้นขึ้นฟ้าพร้อมกับเสียงเฮแล้วกอดคอน้องชายคนเดียวไปด้วย

    “จงอินครับ!” เซฮุนตะโกน

    “เดี๋ยวผมมานะ” ชายหนุ่มตอบพร้อมกับคว้ามือขาวสะอาดไปจับไว้แน่น

    “อย่าเพิ่งไปนะครับ” เขาแทบจะอ้อนวอน “ฟังผมก่อน”

    “มีอะไร ทำไมต้องทำหน้าเครียดขนาดนี้ด้วย ฮึ เราไม่ดีใจเหรอ พวกเราเพิ่งชนะนะ ช่องแปดแทบไม่เคยพลาด ถ้าพวกเขาประกาศ ถึงแม้จะยังไม่เป็นทางการ แต่ผมก็มั่นใจว่าเราจะได้เป็นรัฐบาลชุดใหม่อย่างแน่นอน” จงอินพูดรัวด้วยรอยยิ้ม แววตาเหมือนเด็กหนุ่มเพิ่งได้แกะห่อของขวัญที่อยากได้มานาน

    “ผมเห็นผู้ชายคนหนึ่งตามเราไปทุกที่ เขา ... เขา” เซฮุนปากคอสั่น พยายามจะบอกแต่ก็ยังตั้งสติเรียบเรียงคำพูดออกมาไม่ได้ “เขามองคุณเหมือน ... เขามองคุณไม่ดีเลย ผมอยากให้คุณระวังตัวนะจงอิน ผมเคยเห็นเขามาก่อน เมื่อเช้านี้ผมก็เห็นเขา!”

    “เซฮุน...” จงอินเรียกเหมือนจะอ่อนใจ

    “ผมไม่ได้คิดไปเองนะครับ วันนั้นที่เจอคยองซูฮยอง ผมก็เห็นเขา” เซฮุนเปลี่ยนมาเป็นฝ่ายจับมือของชายหนุ่มไว้แล้วเขย่า

    “คิดมากไปรึเปล่า ฮึ เครียดตามผมน่ะสิ ไม่มีอะไรหรอกนะ ไม่ต้องกลัว” ฝ่ามืออุ่นร้อนเปลี่ยนมาแตะที่แก้มอ่อนใส แววตาเต็มไปด้วยความรักลึก จงอินไม่สนคนอื่นอีกต่อไปแล้ว เขาได้ทำทุกหน้าที่อย่างสมบูรณ์เป็นที่เรียบร้อย เพราะฉะนั้นตอนนี้ชายหนุ่มก็ยอมข้ามหัวทุกคนเพื่อจะได้มองเซฮุนคนเดียว

    “ตอนนี้เราอยู่ในวงล้อมของคนที่รักและสนับสนุนเรานะ พวกเขาทำงานหนักติดต่อกันมาหลายเดือนเพื่อวินาทีนี้ ตอนนี้ผมอยากให้คุณยินดีกับผมมากกว่า ผมขอบคุณมากที่คุณอยู่เคียงข้างผมตลอดมา ขอให้รู้ไว้ว่าคุณเป็นกำลังใจสำคัญของผมนะ”

    เขาพูดไม่ออก

    “เชื่อผมนะครับจงอิน อย่าลงไป”

    ชายหนุ่มถอนหายใจแล้วก็ก้มลงมาจูบขมับของคนที่น้ำตากำลังจะหยดต่อหน้าทุกคน เป็นครั้งแรกที่จงอินแสดงออกชัดเจนขนาดนี้ แล้วมันก็ทำให้เซฮุนปล่อยโฮในที่สุด เขาร้องไห้เพราะมันไม่ได้ดั่งใจ ทั้งอึดอัด ทั้งดีใจ ทั้งทำอะไรไม่ถูก ทุกอย่างมันตีกันไปหมดเหมือนกำลังนั่งรถไฟเหาะอยู่อย่างไรอย่างนั้น

    “ผมเชื่อคุณ” น้ำเสียงนุ่มทุ้มพูดด้วยความอ่อนโยน แต่มันก็เป็นถ้อยคำโกหกที่อ่อนหวานที่สุดเช่นกัน “แต่ยังไงผมก็ต้องไปอยู่ดี”

    ยังไม่ทันที่เซฮุนจะได้ตอบอะไรกลับไป ในตอนนั้นเองที่ลู่หานย้อนกลับมาแล้วเรียกจงอินไปอีกครั้ง ชายหนุ่มดึงมือเขาออก จุดหมายปลายทางของทีมที่ปรึกษาคือเวิ้งใหญ่หน้าที่ทำการพรรคซึ่งตอนนี้เต็มไปด้วยกองทัพนักข่าวและฝูงชนผู้สนับสนุนจีเอ็นพีอย่างล้นหลาม

    อย่าไป ...

    จงอิน ได้โปรด อย่าลงไป

    เสียงเฮดังลั่นอีกครั้งเมื่อช่องห้าประกาศตามมาว่าจีเอ็นพีจะชนะอย่างแน่นอน ใครบางคนเอาพลุกระดาษขึ้นมาเล่น เสียงปังเบาๆครั้งแรกดังขึ้น เด็กหนุ่มถึงกับสะดุ้งโหยง ก่อนจะรู้สึกตัวแล้วรีบวิ่งตามจงอินลงไปข้างล่าง แต่กลับมีกลุ่มคนที่ไม่รู้มาจากที่ไหนยืนออเต็มหน้าบันได ปิดทางลงจนหมด แถมยังมีสมาชิกในพรรคกำลังให้สัมภาษณ์อยู่ด้วย

    เมื่อทำอะไรไม่ได้ ร่างสูงโปร่งก็รีบวิ่งไปที่หน้าต่าง ใบหน้าขาวจัดชะโงกออกไปเห็นเวิ้งใหญ่หน้าที่ทำการพรรคอยู่ด้านล่างอย่างชัดเจน จากมุมสูงเขากวาดมองฝูงชนที่ยืนอยู่เต็มพื้นที่จากซ้ายไปขวา ไม่เจอชายผมดำ เซฮุนจึงมองอีกครั้ง จากขวาไปซ้า- และ อยู่ตรงนั้น!

    ชายผมดำยืนหลบอยู่หลังแนวรั้ว

    เขาต้องรีบโทรบอกลู่หาน เพราะตอนนี้จงอินคงไม่ฟังเรื่องนี้เป็นรอบที่สองแน่แล้ว

    เมื่อคิดได้ดังนั้นก็รีบล้วงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงขึ้นมาแล้วกดโทรออก ในจังหวะที่กำลังจะเอามือถือแนบหูจู่ๆร่างโปร่งบางก็ถูกกระแทกจากทางด้านข้างจนโทรศัพท์หลุดมือ เซฮุนสบถ ... ใช่ เขานี่แหละ สบถ เต็มปากเต็มคำเลยด้วย แม้แต่ตัวเองก็ยังไม่อยากจะเชื่อ แต่ก็ต้องรีบก้มเก็บให้เร็วที่สุด แล้วในตอนที่เงยหน้าขึ้นมา สายตาก็ประสานกับโทรทัศน์เครื่องหนึ่งที่ตั้งอยู่

    ช่องสิบเอ็ดกำลังรายงานข่าวเด่นในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา

    ซึ่งเป็นข่าวอดีตโฆษกหนุ่มของพรรคฝ่ายตรงข้ามที่ถูกผู้ใหญ่ปลดจากตำแหน่งสายฟ้าแลบก่อนการเลือกตั้งไม่ถึงอาทิตย์เนื่องจากทำตัวไม่เหมาะสม

    ดวงตาสีน้ำตาลสดเบิกกว้างเหมือนเห็นผี

    โอ้ ...

    ไม่จริงน่า ...

    เซฮุนจ้องภาพถ่ายของชายหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกับเขาในโทรทัศน์ตอนนี้

    ชายผมดำคนนั้นก็คือ ชเว จินฮยอก




    เป็นดังคาด ทั้งลู่หานและจูลส์ไม่ยอมรับโทรศัพท์

    มองจากหน้าต่างบานเดิมก็เห็นทั้งทีมยืนรอเตรียมแถลงข่าวอยู่ไม่ไกลจากโพเดี้ยมตรงลานสนามหญ้าด้านล่างเป็นที่เรียบร้อย แต่เมื่อละสายตากลับไปมองจุดที่เคยเห็นชเว จินฮยอกยืนอยู่เมื่อครู่ ชายหนุ่มคนนั้นก็หายตัวไปเสียแล้ว แล้วมันก็ยิ่งทำให้เซฮุนยิ่งตื่นตระหนกขึ้นอีกเท่าตัว

    เด็กหนุ่มตัดสินใจได้ในตอนนั้นเอง ถ้าไม่วิ่งฝ่าคนลงบันไดไปให้ได้ก็ต้องกระโดดจากหน้าต่างลงไปแทนนี่แหละ ดวงตาสีน้ำตาลสดเหลือบมองความสูงแล้วถึงกับเบ้หน้า ไม่ล่ะ เขาเข็ดกับการนอนรักษาตัวที่โรงพยาบาลเป็นเดือนๆแล้ว ครั้งเดียวในชีวิตก็คงเกินพอ คิดได้ดังนั้น ร่างสูงโปร่งจึงหันหลังกลับแล้วสาวเท้าจนแทบจะกลายเป็นการวิ่งพุ่งใส่กลุ่มคนที่ยืนออเพื่อขอทางในที่สุด

    ห้านาทีต่อมาก็เห็นแผ่นหลังของจงอินอยู่ไม่ไกล

    ท่านหัวหน้าพรรคและคุณจงฮุนกับบรรดาผู้สมัครต่างยืนกระจัดกระจายอยู่บนเวทีเป็นที่เรียบร้อย แต่ก่อนที่เขาจะได้เรียกคนรักเสียงโทรศัพท์ของใครสักคนในทีมก็ดังขึ้นมาก่อน แล้วก็เป็นจงอินที่หันขวับกลับมาด้วยรอยยิ้มในทันที

    “ใช่ไหม?” น้ำเสียงนุ่มทุ้มถามเลขาของตัวเอง “ถ้าใช่เขาก็ส่งโทรศัพท์มาเลย”

    ฝ่ามือแข็งแรงรับโทรศัพท์มือถือเครื่องที่ว่ามาแนบหู แล้วจากนั้นไม่ถึงวินาที ใบหน้าที่ว่าหล่ออยู่แล้วก็ยิ่งสว่างไสวขึ้นเป็นเท่าตัวเพราะมันช่างอิ่มเอิบไปด้วยรสชาติแห่งชัยชนะ “ครับ ผมคิม จงอิน ขอบคุณท่านมากที่กรุณาโทรมาแสดงความยินดีกับพวกผมด้วยตัวเอง ทั้งท่านหัวหน้าพรรคและทีมงานทุกคนต่างก็เป็นเกียรติมากที่ได้ร่วมลงแข่งขันในการเลือกตั้งกับท่าน พวกผมทุกคนซาบซึ้งกับน้ำใจของท่านเป็นอย่างมากครับ”

    ดูเหมือนคุณจงฮุนจะสังเกตเห็นว่าจงอินกำลังคุยโทรศัพท์ ท่านว่าที่รัฐมนตรีกระทรวงกลาโหมคนใหม่เลิกคิ้วเป็นเชิงถามในขณะที่น้องชายของเขาก็พยักหน้าเป็นการตอบ คุณจงฮุนไม่พูดอะไร แต่ดูเหมือนทั้งคู่กลับเข้าใจกันเป็นอย่างดี ชายวัยกลางคนหันกลับไปพร้อมกับกำมือเป็นกำปั้นแล้วเขย่าอยู่ข้างตัวตอกย้ำกับผลคะแนนที่หลายฝ่ายเพิ่งยืนยันไปทั้งทางตรงและทางอ้อม

    พวกเราชนะแล้ว ...

    ในที่สุด

    และเป็นธรรมเนียมของการเลือกตั้ง ที่ไม่ว่าใครจะเป็นผู้ชนะก็ตาม ผู้แข่งขันคนอื่นจำเป็นต้องมาโทรมาแสดงความยินดีด้วยตัวเองตามมารยาทเพื่อแสดงน้ำใจนักกีฬา ถึงแม้ว่าในการโต้วาทีหรือการหาเสียงที่ผ่านมาจะโจมตีฝ่ายตรงข้ามอย่างดุเดือดแค่ไหนก็ตาม แต่สุดท้ายแล้ว ประชาชนจะเป็นคนเลือกเองว่าใครหรือพรรคไหน สมควรจะได้บริหารประเทศต่อไป ก็ต้องยอมรับไปตามกระบวนการทางกฎหมาย
    เมื่อวางสายเสร็จจงอินก็ส่งโทรศัพท์คืนให้เลขาของตน ก่อนลู่หานจะคว้าไหล่ชายหนุ่มเข้าไปกอดแล้วตบปักๆลงกลางแผ่นหลัง ชายหนุ่มทั้งคู่ผะออกจากกันก่อนชูกำปั้นขึ้นเหนือศีรษะแล้วเขย่าราวกับนักกีฬาชนะได้เหรียญทอง ข้างกันๆจูลส์กำลังยืนเอามือประสานกันไว้ใต้คาง บนใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ก่อนที่เธอจะเป็นฝ่ายหันมาเห็นเขาเข้า ฝ่ามือของเธอก็ผายออกแล้วกวักเรียกเซฮุนเข้าไปในวงล้อม
    และเมื่อเซฮุนเข้าไปใกล้ๆ

    มือของจงอินกลับเป็นมือคู่แรกที่เอื้อมมาคว้ามือสั่นๆของเขาเอาไปจับไว้แน่น

    การแถลงข่าวของท่านหัวหน้าพรรคเข้าสู่ช่วงท้ายๆ แต่เซฮุนยังยืนนิ่งด้วยความอดทน เขายืนอยู่ท่ามกลางกล้องและผู้คนมากมาย ร่างของคนหลายคนยืนบัง ซ้อนทับจนไม่เห็นว่ามือของเราทั้งคู่จับกันไว้แนบแน่นเพียงใด เด็กหนุ่มยังเงียบในขณะที่จับมือของคนรักเอาไว้ให้แน่นที่สุดจนจงอินต้องหันมามอง

    เซฮุนมองตอบ

    ดวงตาของเราประสานกัน

    เขาอ้าปาก กำลังจะพูด แต่เป็นจงอินก่อนที่ชิงยิ้มกลับมาและพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นเหมือนเด็กๆ “เราชนะแล้ว”

    พร้อมๆกับที่ท่านหัวหน้าพรรคได้กล่าวปิดการแถลงข่าวในฐานะว่าที่ประธานาธิบดีคนใหม่ของเกาหลีใต้ หลังจากนั้นลานกว้างก็กึกก้องไปด้วยเสียงปรบมือ บรรยากาศดูโกลาหลขึ้นมาในทันทีเช่นกันเพราะหลังจากท่านหัวหน้าพรรคกลับเข้าไปในตึกเรียบร้อย ในส่วนของเต้นท์อาหารและเครื่องดื่มก็ได้เวลาที่จะเปิดบริการทุกๆคนที่มารอร่วมฉลองอย่างสมเกียรติจีเอ็นพี

    เซฮุนถอนหายใจอย่างแรง มองดูลู่หานและจูลส์ที่แยกออกไปต้อนรับแขกเป็นที่เรียบร้อย เขาอยากจะตะโกนก้อง โห่ร้องร่วมกับจงอินกับชัยชนะของครอบครัวคิม เขาอยากจะคว้าจงอินมากอดแล้วจูบไปทั่วใบหน้าแสนรักให้สมกับความอดทน ความลำบากที่เผชิญมาด้วยกัน เขาอยากที่สุด ... ที่จะแสดงความยินดีกับจงอินด้วยความจริงใจ แต่เซฮุนกลับหวั่นใจไม่หาย ยังคงสั่นกับลางสังหรณ์แปลกๆของตัวเอง

    “จงอิน กลับเข้าไปข้างในกันดีกว่านะครับ” เขาพยายาม

    “นี่เรายังไม่เลิกคิดมากอีกเหรอ”

    “ผมไม่ได้คิดมากไปเองนะครับ ผมพยายามบอกคุณอยู่นี่ไงจงอิน”

    ฝ่ามือแข็งแรงคว้าท่อนแขนเด็กหนุ่มเอาไว้แล้วดึงมาใกล้คล้ายกับจะปลอบ “เซฮุน คนที่เข้ามาที่นี่ได้ต้องมีบัตรแสดงตนว่าพวกเขาเป็นผู้สนับสนุนของจีเอ็นพีนะ ผมเข้าใจว่าคุณตื่นเต้น แต่เชื่อผมเถอะ ไม่มีอะไรหรอกนะ”

    “คุณจะไม่เชื่อก็ได้ แต่กลับไปข้างในกันเถอะนะครับ”

    จงอินเอื้อมมือมาลูบแผ่นหลังของเด็กหนุ่มแผ่วเบา “คงไม่ได้หรอก ผมต้องทำหน้าที่ของผมอยู่ตรงนี้”
    เซฮุนคว้าแขนอีกฝ่ายเอาไว้ “ผู้ชายผมดำที่ผมเล่าให้คุณฟังก็คือชเว จินฮยอก ตอนแรกผมไม่รู้ว่าเป็นเขา แต่ผม .. ผมเพิ่งเห็นหน้าเขาในข่าวก่อนจะลงมา แล้วเมื่อกี้ผมก็เห็นเขา เขาอยู่ที่นี่นะจงอิน”

    ชายหนุ่มก้มหน้ามาใกล้แล้วกระซิบ “จริงอยู่ที่จินฮยอกอาจจะ ... หุนหันไปหน่อย แต่ผมนึกภาพเขาทำร้ายร่างกายใครไม่ออกเลยนะ เขาบ้าก็จริงแต่การก่ออาชญากรรม มันเป็นเรื่องร้ายแรงมาก ...”

    “ผมรักคุณนะจงอิน ผมบอกคุณไปหลายรอบแล้ว ผมหลงรักคุณก่อนที่จะรู้ว่าคุณเป็นใครด้วยซ้ำ ยังไม่ทันที่จะพูดได้ในตอนนั้น ผมก็รักคุณไปแล้ว เพราะประโยคเดียวที่คุณพูดกับผมว่าไม่ต้องกลัว ผมจะปลอดภัย” น้ำตาเอ่อขึ้นในดวงตาสีน้ำตาลสด เซฮุนเม้มปากจนเป็นเส้นตรงพยายามเรียบเรียงสติแล้วกลั่นสิ่งที่อยู่ลึกที่สุดในใจออกมา ระบายด้วยความอัดอั้น “ทุกอย่างที่ผมบอกคุณเป็นเรื่องจริง เพราะฉะนั้นช่วยหยุดบอกผมว่าทุกอย่างจะโอเคแล้วเก็บสิ่งที่ผมพูดไปคิดสักนิดได้ไหมครับ ผมรักคุณ แล้วผมก็ไม่อยากให้คุณเป็นอะไรไปแม้แต่นิดเดียว ผมรักคุณ ... มาตั้งแต่แรก

    คุณจงฮุนเดินเข้ามาจับไหล่ของจงอินก่อนจะเรียกให้ไปถ่ายรูปรวมกับสมาชิกพรรคท่านอื่นๆ ชายหนุ่มเบี่ยงตัวไปทางพี่ชายแต่สายตากลับละมามองใบหน้าขาวจัด

    “”จงอินครับ ได้โปรด” เขาอ้อนวอน เหมือนจะขาดใจ

    “เซฮุน ผมไม่มีทางเลือก”

    จงอินเดินจากไปในวินาทีถัดมา




    ครั้งหนึ่งลิตเติ้ล เจเคยบอกเขาว่า เธอน่ะเป็นซิมบ้า ส่วนปะป๊าน่ะเป็นมูฟาซา ...

    มูฟาซา ... สิงโตผู้เป็นจ่าฝูงในผาทระนง เป็นเจ้าแห่งสัตว์ทั้งมวล

    ตอนนั้นเซฮุนจำได้ว่าเขาหัวเราะก่อนจะถามเธอกลับ “น้องเจ ชอบไลอ้อนคิงเหรอครับ”

    “ชอบค่ะ” เธอตอบพร้อมกับทำท่า ทำเสียงคำรามเลียบแบบสิงโตเจ้าป่าในการ์ตูนไปด้วย

    “ทำไมล่ะ แล้วไม่ชอบซูโทเปียเหรอ จูดี้น่ารักจะตาย เธอเป็นกระต่ายแต่เป็นถึงตำรวจผู้พิทักษ์เชียวน้า” เซฮุนถามอีกครั้ง

    เด็กหญิงคิดแล้วก็ส่ายหัวจนผมแกละของเธอสั่นไปตามจังหวะ ลิตเติ้ล เจเงียบไปพักหนึ่งก่อนจะบอกว่าจูดี้น่ารัก แต่จูดี้ไม่เหมือนปะป๊าของเธอ เขาเลยถามเธอว่าทำไมจูดี้ถึงต้องเหมือนปะป๊าด้วย สาวน้อยหัวเราะคิกคักแล้วก็ยอมบอกในที่สุด เธอชอบไลอ้อนคิงเพราะมูฟาซาเหมือนปะป๊าเวลาที่เพิ่งตื่นนอนพร้อมกับทำมือในอากาศให้เขาเข้าใจด้วยว่าเวลาจงอินตื่นนอน เจ้าตัวจะตาปรือ หัวฟูๆแล้วชอบเดินมึนลูบหน้าท้องของตัวเองวนไปวนมาอยู่ในห้องพักหนึ่งก่อนจะตื่นเต็มตาในที่สุด

    โอ้ ... นึกว่าจะทำมึนให้เขาเห็นคนเดียวเสียอีก ที่ไหนได้ ไปทำให้ลูกเห็นจนน้องเจจำมาเล่าได้เป็นฉากๆเชียว

    คุณเจนะคุณเจ

    “ปะป๊าเหมือนมูฟาซาจริงๆด้วยเนอะ” เซฮุนย้ำคำตอบของสาวน้อยก่อนจะอดไม่ได้หลุดขำมันเสียเอง

    “ช่ายยยค่ะ” เจ ลากเสียงยาว ก่อนจะพูดเสียงดังด้วยความอารมณ์ดี “ปะป๊าเป็นมูฟาซา หนูเลยเป็นซิมบ้า!”

    “แต่ซิมบ้าเป็นเด็กผู้ชายนะครับ น้องเจ” เซฮุนแหย่

    แต่สาวน้อยกลับยิ้มแล้วรีบพูดในทันที “ไม่เป็นไรค่ะ หนูเป็นผู้ชายก็ได้ แต่หนูจะเป็นลูกปะป๊า หนูจะเป็นซิมบ้า”

    โธ่เอ๊ย ... ก็ดันเป็นเสียแบบนี้กันทั้งพ่อทั้งลูก

    ขนาดแค่เขานั่งฟังเงียบๆ เขายังหลงลิตเติ้ล เจจนได้ แล้วตอนนี้เธอก็กำลังอยู่ในวัยทั้งอ้อน ทั้งพูดเก่ง พูดเป็นเหมือนพ่อไม่มีผิดแบบนี้ ถ้าจงอินจะหลงลูกมากเป็นพิเศษ เซฮุนก็ไม่แปลกใจอีกต่อไปแล้ว

    “แล้วพี่เซฮุนล่ะคะ”

    “ครับ?”

    “ปะป๊าเป็นมูฟาซา เจเป็นซิมบ้า พี่เซฮุนจะเป็นอะไรคะ” เธอถามอย่างซื่อๆพร้อมกับช้อนดวงตาใสแจ๋วขึ้นมอง

    ซาราบี ...

    คู่ของมูฟาซา พ่อและแม่ของเจ้าสิงน้อยซิมบ้า

    แต่ไม่ล่ะ เขาไม่ใช่ซาราบี ... นั่นมันตำแหน่งของคุณฮานึล เซฮุนจะไม่พูดอะไรแบบนี้ แล้วทำให้ลิตเติ้ล เจต้องสับสน จำได้ไม่เคยลืมว่าจงอิน ... ครั้งหนึ่งชายหนุ่มเคยขอร้องเขาด้วยตัวเองว่าอยากให้เซฮุนให้เกียรติคุณฮานึลด้วย มันสำคัญสำหรับสาวน้อยซิมบ้า ถ้าหากเจเข้าใจว่าทั้งพ่อและแม่รักเธอมากเพียงใด
    นั่นสิ เพราะมันสำคัญสำหรับเธอ สำหรับจงอินและสำหรับเขาเองด้วย

    เพราะซาราบีมีได้เพียงคนเดียว

    ถ้าหากเซฮุนจะเข้ามามีพื้นที่ในหัวใจของสาวน้อย เขาจำเป็นต้องเป็นตัวเอง

    “อืมมม พี่เป็นหมาป่าดีกว่าครับ” เขาตอบเธอในที่สุด

    “ทำไมล่ะคะ” เจร้องพร้อมกับทำตาโต “หมาป่าดุ หมาป่ากัดกระทิงด้วย หนูไม่ชอบ หนูกลัว”

    “แล้วพี่ดุไหมครับ” เซฮุนถามกลับแล้วเอื้อมมือไปลูบแก้มของสาวน้อยไปด้วย

    “ไม่ดุค่ะ พี่เซฮุนใจดี”

    เขายิ้ม “หมาป่าก็เหมือนกันนะ มันจะดุเวลาหาอาหารแล้วก็เวลาปกป้องครอบครัวของมัน เหมือนปะป๊ากับมูฟาซาไงครับ”

    “จริงเหรอคะ งั้นหนูไม่กลัวหมาป่าแล้ว พี่เซฮุนเป็นหมาป่า พี่เซฮุนรักเจ”

    “จริงสิ” เขาย้ำแล้วกางแขนออกรอรับร่างเล็กๆของสาวน้อยที่กำลังจะโผเข้ามาหา “แล้วหมาป่าก็ยังเป็นสัตว์ที่ฉลาด รักครอบครัว รักพวกพ้อง แถมยังจงรักภักดีเป็นที่หนึ่งด้วยนะน้องเจ”

    เธอยิ้มกว้างจนเห็นฟันกระต่ายที่ได้มาจากพ่อของเธอเปี๊ยบ “ดีจังเลยค่ะ ปะป๊าบอกว่าจงรักภักดีคือความซื่อสัตย์ เจรักพี่เซฮุน หนูไม่อยากให้พี่เซฮุนไปไหน”

    “เด็กดีของพี่ พี่ก็รักน้องเจครับ” เซฮุนว่าพร้อมก้มลงไปจูบแก้มของเธอเต็มรัก “พี่สัญญาครับว่าพี่จะอยู่กับน้องเจ พี่ไม่ไปไหน”


    พี่หวังจริงๆ ...

    ว่าพี่จะรักษาสัญญากับหนูได้ตลอดไปนะ




    เซฮุนกระหืดกระหอบเดินหาชเว จินฮยอกอยู่อีกสิบนาที

    หัวใจของเขาเต้นรัว แถมยังบอบบางราวกับเปลือกไข่กำลังจะโดนกะเทาะแตก

    เด็กหนุ่มหยุดเพียงประเดี๋ยวเดียวเพื่อสูดลมหายใจเข้าปอดก่อนจะออกเดินต่อ ในลานกว้างมีผู้คนมากมายกลายเป็นสิ่งกีดขวางต่อการเดินหาใครสักคน แต่เซฮุนก็พยายามเบียดผ่านคนแล้วคนเล่ามาจนได้ เสียงจงอินเรียกชื่อเขาดังลั่น หันกลับไปก็พบว่าร่างสูงใหญ่ยืนคุยกับใครสักคนอยู่ใกล้ๆแล้วกำลังจะเดินมาทางนี้

    ทันใดนั้น เขาก็เห็นศีรษะที่เต็มไปด้วยกลุ่มผมสีดำสนิทซึ่งคุ้นตามากในช่วงหลังๆเดินผ่านไป
    เห็นแค่เพียงแวบเดียวแต่เซฮุนก็จำได้ทันทีเช่นกัน

    ชเว จินฮยอก!

    ผู้ชายคนนั้นยืนอยู่ใกล้วงล้อมของทีมบอดี้การ์ดแต่มีธงประจำพรรคจีเอ็นพีผืนใหญ่ปิดบังใบหน้าและท่อนบนของลำตัวไว้จนเกือบมิด

    จงอินกำลังเดินมาติดกับแล้ว

    จินฮยอกไม่ได้เป็นฝ่ายเข้าหา เขาแค่ยืนนิ่งๆแต่เป็นจงอินเองที่เป็นฝ่ายเดินเข้าไปโดยไม่รู้ตัว

    “จงอิน!” เซฮุนตะโกนเรียก เขากรีดร้องพยายามจะพุ่งเข้าไปหาชายหนุ่มให้เร็วที่สุด “อย่าเดินไปตรงนั้น จงอิน!”

    คยองซูสาวเท้าตามมาจากด้านหลัง คงรู้ว่ามีอะไรผิดปกติจากการที่เซฮุนคอยมองหาคนคนหนึ่งที่ไม่ใช่จงอินอยู่ตลอดเวลา เด็กหนุ่มหันกลับไป ดวงตาก็สบกับพี่ชายคนสนิท เท่านั้นก็เข้าใจกันโดยที่ไม่ต้องพูดเยอะ คยองซูพุ่งขึ้นมานำหน้า ใช้ท่อนแขนและสีหน้าจริงจังของตัวเองผลักคนออกห่างคอยเปิดทางให้กับเซฮุน

    “จงอินครับ!”

    คนรักได้ยินเขาเรียกก่อนจะหันมามอง เซฮุนวิ่งเข้าไปหาในขณะที่จงอินก็มองกลับมาเช่นกัน ใบหน้าหล่อจัดเหมือนดั่งเคย “จินฮยอกอยู่ตรงนั้น”

    “จินเหรอ จริงสิ” แต่กลายเป็นคุณจงฮุนที่ตอบแทน ชายวัยกลางคนคว้าร่างและใบหน้าตื่นตระหนกของเด็กหนุ่มเข้าไปโอบหลวมๆ เอ็นดูไม่ต่างจากเวลาซื่อซุนมาอ้อนขอกอดคุณพ่อของเจ้าตัวเลยสักนิด “เขาไม่น่ามานะ ครั้งสุดท้ายที่เขามาเหยียบที่นี่ก็ตอนที่โดนเจ้าจงอินตะเพิดออกไป”

    “คุณจงฮุนรู้จักชเว จินฮยอกเป็นการส่วนตัวด้วยเหรอครับ” เซฮุนถามด้วยความแปลกใจเพราะพี่ชายของคนรักเรียกชายหนุ่มผู้นั้นราวกับเคยสนิทสนมกันมาเลยทีเดียว

    “รู้จักสิ เจ้านั่นน่ะมีหลายๆอย่างที่คล้ายเรานะ ช่างซัก ช่างถามเหมือนกัน เป็นศิษย์รักของน้องชายฉันเลย” คุณจงฮุนเล่าโดยที่ยังมีรอยยิ้มบนใบหน้า “ก่อนที่จินจะมาสมัครงาน เขาเคยฝึกงานที่นี่มาก่อน เด็กคนนั้นรู้ดีทีเดียวเชียวแหละว่าการที่จงอินยังไม่ไปไหนก็เพราะฉัน จงอินเขาไม่เคยอยากทำงานเบื้องหน้า ไม่ใช่เพราะว่าเขาจะหลีกทางให้ฉันหรอกนะ แต่เขาชอบทำงานเบื้องหลัง แล้วเขาก็อยากเป็นอาจารย์มากกว่าเพราะเขารักการสอน จงอินน่ะชอบเด็กๆอยู่เสมอ ถึงแม้น้องชายของฉันจะไม่เคยยอมรับออกมาตามตรงว่าการที่ยอมทำงานที่นี่เป็นเพราะฉันก็ตาม แต่คนที่เคยใกล้ชิดกับเขาก็รู้กันทุกคน”

    “รวมทั้งจินฮยอกด้วยเหรอครับ”

    “ใช่สิ รู้ดีเชียวแหละ” ท่านว่าที่รัฐมนตรีย้ำ “เพราะตอนแรกจงอินตั้งใจจะปั้นเด็กคนนี้มาเป็นมือขวาของฉัน ให้มารับตำแหน่งที่ปรึกษาพิเศษแทนตัวเองน่ะสิ”

    เซฮุนถึงกับอึ้ง ...

    ดวงตาสีน้ำตาลสดสบกับดวงตาของคยองซูด้วยสัญชาติและลางสังหรณ์ส่วนตัวล้วนๆ ถ้าเป็นอย่างนั้น ถ้าหากชเว จินฮยอกโกรธแค้นจงอินถึงขั้นจะเอาชีวิตจริงๆ เขาคิดว่ามันเกินไปหน่อย แต่ถ้าโกรธแค้นจงอินด้วยเหตุผลที่ว่าชายหนุ่มมีส่วนทำลายความฝันของตน จนมีผลกระทบกับหน้าที่การงานมาตลอด ถ้าหากจริงๆแล้วจินฮยอกไม่ได้ต้องการทำงานกับจงอินล่ะ

    หากความจริง ผู้ชายคนนั้นยึดติดกับความฝันที่จะได้ทำงานเคียงบ่าเคียงไหล่กับคุณจงฮุน ...

    ถ้าหากเป้าหมายของจินฮยอกก็คือ ตำแหน่งมือขวาของท่านรัฐมนตรี ...

    ซึ่งสักวันก็จะมีสิทธิ์ได้รับการเสนอชื่อให้ร่วมชิงตำแหน่งรัฐมนตรีจากการผลักดันของผู้ใหญ่ในพรรคในที่สุด ให้ตายสิ เขาลืมคิดไปได้ยังไง การจะไต่เต้าทางการเมืองเป็นสูตรสำเร็จ มันแทบไม่มีทางลัด จะได้ตำแหน่งใหญ่ก็ต้องกินตำแหน่งเล็กมาก่อน เรื่องนี้ทุกคนรู้ดี

    ใครกันแน่ ที่ชเว จินฮยอกโกรธแค้นจนต้องคิดเอาชีวิต

    แต่ถ้าหากเซฮุนพลาดมาโดยตลอดล่ะ

    ถ้าหากไม่ใช่จงอินเพราะจงอินไม่มีทางดันตัวเองขึ้นมาทำงานเบื้องหน้า จงอินไม่เป็นอันตรายต่อคนที่มักใหญ่ใฝ่สูง แต่เป็นพี่ชายของท่านที่ปรึกษาพิเศษคนปัจจุบันล่ะ ที่มีสิทธิ์ปฏิเสธหรือรับใครเข้ามาทำงานในทีมของตนได้ ถ้าหากแท้จริงแล้วคุณจงฮุนเป็นคนปฏิเสธรับชเว จินฮยอกเข้ามาทำงานในทีมที่ปรึกษาของตนตั้งแต่แรก

    นั่นก็เท่ากับเป็นการตัดความฝันของชเว จินฮยอกลงในพริบตา

    ดวงตาสีน้ำตาลสดหันไปมองคนรักในทันทีก็พบว่าชายหนุ่มกำลังยืนยิ้มและพูดคุยกับคุณพ่อของคยองซูฮยองอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล ในตอนที่ตั้งใจว่าจะมองหาชเว จินฮยอกและออกปากบอกเรื่องราวแปลกๆทั้งหมดกับคุณจงฮุน เซฮุนก็สบตากับชายผมดำที่คอยตามทุกคนในทีมมาพักใหญ่

    เด็กหนุ่มยืนสบตากับชเว จินฮยอกตัวเป็นๆและผู้ชายคนนั้นก็กำลังจ้องกลับมาเช่นกัน ดวงตามุ่งร้ายในขณะที่คอห้อยป้ายพนักงานฝึกหัดของจีเอ็นพี!

    ราวกับภาพซีรีส์สืบสวนในโทรทัศน์เอาออกมาฉายซ้ำ

    เสี้ยววินาทีต่อมา มือของจินฮยอกก็ล้วงอยู่ใต้เสื้อคลุมของตัวเอง ยืนตรงหันหน้ามาทางเขาและคุณจงฮุน โดยไม่รู้ตัวเซฮุนก็กรีดร้องให้ทุกคนหลบดังลั่นแล้วมือทั้งสองก็ผลักร่างของคุณจงฮุนอย่างแรงจนชายวัยกลางคนล้มลงไปที่พื้นพร้อมกับเสียงปืนที่มาจากชเว จินฮยอกสองนัดติด

    ไม่!

    ปัง!

    ปัง!

    หยดเลือดที่กระเด็นมาเปื้อนแก้มของตัวเองทำให้เซฮุนรู้สึกตัว ฝ่ามือขาวสะอาดแตะมัน แล้วยกขึ้นมาดูก่อนจะเข่าทรุดเมื่อโดนแรงกระแทกจากผู้คนที่ยืนอยู่ล้อมรอบซึ่งตอนนี้พากันวิ่งหนีเอาชีวิตรอดจนวุ่นไปหมด ร่างสูงของเซฮุนหมุนติ้วไปตามแรงดันก่อนจะเหวี่ยงเด็กหนุ่มเข้าสู่อ้อมกอดของคยองซูที่ยืนอยู่ใกล้ๆกันจนล้มพับลงไปกับพื้นทั้งคู่

    เขาได้ยินเสียงคนกรี๊ด เสียงตะโกน เสียงฝีเท้าดังลั่นและเสียงตะโกนขอความช่วยเหลือจากโด คยองซู
    แต่เขาก็ยังพยายามผงกหัวขึ้นเพื่อมองดูว่าคุณจงฮุนปลอดภัยดีหรือไม่ แต่สายตาของเขากลับสบเข้ากับดวงตาเลื่อนลอยเต็มไปด้วยความแค้นของจินฮยอกแทน เซฮุนอ้าปากพยายามจะเรียกจงอินในวินาทีเดียวกับที่จินฮยอกยกปืนขึ้นมาอีกครั้ง แต่ยังไม่ทันได้เหนี่ยวไกเป็นครั้งที่สอง บอดี้การ์ดคนหนึ่งก็ตัดสินใจยิงสวน กระสุนพุ่งเข้าที่หน้าผากของผู้ชายคนนั้น ทางเข้าเป็นรูจนเห็นได้ชัดก่อนเลือดจะค่อยๆไหลออกมา

    รอบตัวของเขาก็มีเลือด ...

    ตอนแรกตรงที่ปลายนิ้ว แต่ตอนนี้มันไหลชุ่มผ่านเสื้อของเขา เซฮุนมองหาจงอินพร้อมๆกับที่ธงผืนใหญ่ของจีเอ็นพีกำลังโบกสะบัดไปตามแรงลม แล้วจงอินก็ปรากฏตัวในที่สุด เหมือนในหนังอีกแล้ว ชายหนุ่มทิ้งแก้วเครื่องดื่มที่กำลังยืนถืออยู่ในมือพร้อมกับวิ่งตรงมาหาเขาในทันที ใบหน้าตื่นตระหนก ริมฝีปากตะโกนอ้ากว้าง

    แค่เพียงไม่กี่วินาทีจงอินก็คงมาถึง

    แต่ตอนนี้เซฮุนเห็นทุกอย่างเป็นภาพสโลว์ โมชั่นไปเสียแล้ว

    จงอินกำลังมา แต่คนรักยังมาไม่ถึงสักที

    น้ำเสียงนุ่มทุ้มดังอยู่ไม่ไกล

    “เซฮุน!”




    ก่อนดวงตาจะปิดลง ความทรงจำเล็กๆของเซฮุนกับลิตเติ้ล เจก็วาบกลับเข้ามาในสมอง

    สาวน้อยพูดด้วยน้ำเสียงติดจะภูมิอกภูมิใจว่าพ่อของเธอเป็นสิงโต แสนสง่าเหมือนในเรื่องไลอ้อนคิง เซฮุนคิดได้ในตอนนั้นเอง เขาไม่ได้ชอบหมาป่าสีเทาเป็นการส่วนตัวเพียงแค่อย่างเดียวแล้ว แต่ตอนนี้ ในตอนที่อยากจะพูดมากที่สุด แต่พูดไม่ได้เพราะสติกำลังจะหลุดลอยไปอยู่เดี๋ยวนี้

    จงอิน ... ถ้าหากคุณเป็นสิงโต

    ผมก็จะเป็นหมาป่า ... หมาป่าพลัดถิ่นที่หลงมาอยู่ในฝูงของสิงโต

    แล้วผมก็จะเป็นหมาป่าผู้จงรักภักดีกับคุณคนเดียวตลอดไป

    เพราะบนโลกใบนี้ เท่าที่เซฮุนรู้และสัมผัสมา


    ไม่มีสัตว์ชนิดไหนที่จะซื่อสัตย์และรักเจ้าของมากกว่าชีวิต ตายแทนก็ตายได้ เหมือนสุนัขอีกแล้ว





    เขียนโดย AyahSoo LONE WOLF
    Twitter hashtag: #หัวใจสิงห์KH


    -  Thank You  -





เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in
ehyukjaebt (@BBaekhyun)
โอ้ยยย น้องงงง ฮือออ