1930roomredbunnyx14
toy
  • ps.hbd นะคะคุณยงจุนฮยอง มีความสุขมากๆนะคะ
    ps.2 ขอมาแบบดราม่าๆ หน่อยนะคะๆ


    ----------------------------------------------------

    ไม่รู้ว่าเป็นความผิดพลาดของใคร


    ที่สุดท้ายแล้วเขาก็ถอนตัวออกไปไม่ได้


    “พี่จุนฮยองพอก่อน” มือเล็กพยายามดันใบหน้าคนที่เอาแต่ซุกอยู่กับซอกคอเขาให้ออกไปก่อนที่อีกคนจะทิ้งรอยไว้ มือที่รอบเอวอยู่ไม่ว่างเปล่ายังคงลูบไล้ตามหน้าอกของเขา


    แต่ไม่ได้จริงๆอีกไม่กี่นาทีเพื่อนของเขากำลังจะกลับมา


    มือเล็กออกแรงสุดกำลัง หมุนตัวออกจากเกาะกุมทันที


    “อีกสิบนาทีโยซอบจะถึงห้องแล้ว” เขาบอกก่อนจะตัดสินใจเดินเข้าห้องของตัวเองไป ปล่อยให้อีกคนอารมณ์ค้างอยู่แบบนั้น


    อีกีกวังหยิบหนังสือข้างเตียงมาอ่านพร้อมกับหูฟังที่ถูกเสียบและเปิดเพลย์ลิสต์เดิมๆ


    เสียงเปิดประตูพร้อมกับน้ำเสียงที่สดใสของคนที่เข้ามาทำให้เขาเผลอกำมือแน่นจนหนังสือยับยู่ยี่


    ยิ่งเมื่อได้ยินเสียงที่ดังต่อมาจากห้องข้างๆเขามันยิ่งตอกย้ำมากขึ้น มือเล็กวางหนังสือเพราะเขาคงอ่านต่อไปในสภาพที่น้ำตาไหลแบบนี้ไม่ได้แน่ๆ เพลงที่เปิดเพียงแค่ระดับ2ไม่ได้ช่วยกลบเสียงอะไรทั้งนั้น บ่งบอกถึงความขี้ขลาดของเขาเองด้วย


    ถ้าหากวันนั้นเขาไม่เปิดประตูให้อีกคนเข้ามา

    ถ้าหากวันนั้นเขาไม่เผลอตัวไปกับสัมผัสของอีกคน


    เขาจะตกหลุมรักแฟนเพื่อนอยู่แบบนี้อีกมั้ย



    อีกีกวังรู้ต่อให้เลิกกันแล้วยงจุนฮยองคงไม่เลิกเขาในเมื่อเขาเป็นเพียงแค่ของเล่นตอนที่ยังโยซอบแฟนตัวจริงไม่อยู่


    และเขาเองก็ไม่ใช่สเปคของจุนฮยอง


    ยังโยซอบที่ทั้งน่ารัก ความสามารถโดดเด่นมีแต่คนอยากรู้จัก


    ต่างจากอีกีกวังคนที่ชอบแต่ฟุตบอล ไม่ชอบการอยู่กับคนเยอะๆ เก็บตัว


    ไม่มีอะไรที่เข้าคำว่าตกหลุมรักได้


    ความสัมพันธ์แบบบนเตียงเท่านั้นที่พวกเขามีให้กัน


    ไม่สิ


    ที่จุนฮยองมีให้อีกีกวังต่างหาก



    “ตั้งใจเรียนนะครับ” จุนฮยองยีผมสีบลอนด์คนตรงหน้าก่อนจะยิ้มบางให้เมื่อมาส่งอีกคนที่หน้าคณะ


    “อื้มอยู่แล้ว” คนตัวเล็กยิ้มหวานมาให้ก่อนโบกมือให้กับคนที่ขับรถออกไป




    “อารมณไหนอยากมานั่งข้างสนามบอลวะ” จุนฮยองถามคนที่อุตส่าห์ให้เขาหอบกีต้าร์มานั่งข้างสนามบอล แถมยังเอาแต่ชะเง้อมองไปมา


    “อีฮงกิ”


    “ห้ะๆ”


    “บอกว่าทำไมมาซ้อมตรงน-/กีกวังง” อีฮงกิไม่ได้ฟังเขาเลยเอาแต่โบกมือหยอยๆให้คนที่ชื่อกีกวัง


    กีกวัง?


    ไม่ต้องเดาให้มากคนที่ชื่อกีกวังแถมยังเล่นบอลที่เขารู้จักกับคนที่เพื่อนโบกมือให้คือคนเดียวกัน


    คนที่ยิ้มกว้างแถมยังโบกมือกลับให้เพื่อนเขานี่ใช่กีกวังที่เขารู้จักจริงๆหรอ


    ดูสดใส




    ไม่จริง


    มาได้ยังไง


    เขาชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นคนที่ฮงกิมาด้วย


    ยงจุนฮยองอีกแล้ว


    เพราะเย็นนี้เขามีนัดกับเพื่อนสมัยเด็กที่เพิ่งจำกันได้ไม่นานมานี้อย่างอีฮงกิ


    ใครจะไปคิดว่าคนนั้นคือเพื่อนของอีกคน



    “แล้วกีกวังกลับไง” หลังจากกินข้าวเย็นด้วยกันเสร็จซึ่งพ่วงจุนฮยองมาด้วย ทำเอาบรรยากาศตอนกินดูแปลกประหลาดดี ฮงกิก็หันมาถามคนที่ไม่มีรถกลับว่าจะต้องกลับแบบไหนแต่ไม่ทันได้ตอบจุนฮยองก็ตอบแทนไปก่อน


    “เดี๋ยวกูไปส่งเอง เป็นเมทแฟนกู” ฮงกิพยักหน้าเข้าใจก่อนจะบอกลาทั้งสองคนโดยไม่ทันได้มองสีหน้าอึกอักของกีกวังเลย


    “พี่กลับไปก่อนเถอะ” กีกวังพยายามจะหาทางเลือกอื่นที่เขาไม่ต้องได้ไปขึ้นรถคันนั้น


    รถคนที่มีเมทของเขานั่งมาก่อนตลอดเวลา


    “อย่าเรื่องมากได้มั้ย”


    “อย่ามาสั่งผมได้มั้ย” จุนฮยองชะงักเล็กน้อยกับประโยคนี้ของอีกคน เขารู้สึกหงุดหงิด


    “ทำไมอยากไปหาผู้ชายคนอื่นว่างั้น”


    “แล้วมันเกี่ยวอะไรกับพี่หรอครับ”


    “อีกีกวัง!” ไม่แม้แต่จะหลบตาอีกีกวังกำลังจ้องมองลึกเข้าไปในตาคมที่กำลังหงุดหงิด


    เพราะเพียงแค่กีกวังดื้องั้นหรอ


    คนตัวเล็กตรงหน้ากดโทรศัพท์ซักพักก่อนจะพยายามเดินหนีออกไปคุยแต่จุนฮยองคว้าข้อมือของอีกคนให้คุยกันต่อหน้า


    “ฮัลโหลพี่ดูจุนหรอครับ”


    “มารับผมหน่อยสิ โอ้ย” แรงบีบที่ข้อมือแรงขึ้นจนต้องส่งเสียงเรียก จุนฮยองที่ฉุนขาดดึงโทรศัพท์ออกมาจากมืออีกคนแล้วกระชากให้อีกคนไปที่รถเขา เพราะว่าตอนนี้เองก็ค่ำมากแล้วลานจอดรถจึงโล่งอย่างเห็นได้ชัด


    “เกินไปแล้วอีกีกวัง” พวกเขาสองคนอยู่ในรถที่ดูคับแคบมากกว่าเดิมเมื่อจุนฮยองเบียดให้กีกวังชิดกับอีกด้านหนึ่งของรถโดยมีแขนของเขากักเอาไว้


    “เกินไปอะไรครับ”


    “โทรหาคนอื่นต่อหน้าฉัน”


    “แล้วยังไงเราเป็นอะไรกันรึไง”


    “หึ อยากให้ทวนว่าเราเป็นอะไรกันงั้นสิ” จูบที่ไม่ทันตั้งตัวมาพร้อมกับแรงที่บีบข้อมือเขาไว้ทั้งสองข้าง จุนฮยองรวบข้อมือของอีกคนไว้ข้างเดียวก่อนจะใช้มืออีกข้างบีบปากอีกคนให้ยอมรับรสสัมผัส


    “พี่จุนฮยองปล่อยผม” เสียงเริ่มสั่นเพราะความกลัว กีกวังแค่คิดว่าถ้าหากเขาลองไม่ยอมจุนฮยองซักครั้ง เขาน่าจะได้เป็นอิสระ


    เขาน่าจะพอทำใจได้


    แต่มันผิดไปหมด


    จุนฮยองไม่ฟังอะไรทั้งนั้นยังคงตั้งใจสร้างรอยตามซอกคอขาว ไหปลาร้า ลาดไหล่ของอีกคน


    “ไม่ๆ พี่จุนฮยอง กีกวังขอโทษ” เสียงอ้อนวอนดูยากที่จะเข้าถึงคนที่กำลังโมโหอยู่ มือที่ว่างเพียงข้างเดียวกำลังปลดกางเกงของอีกคนด้วยความรีบเร่ง กีกวังพยายามใช้แรงหนีบขาตัวเองไว้


    Rrrrr


    “พี่จุนฮยองโทรศัพท์” เสียงแหบพยายามพูดอีกครั้งตาใสลองเพ่งมองที่รายชื่อของคนที่โทรมา


    “พี่จุนฮยอง โยซอบโทรมา” ราวกับค้อนปอนด์ทุบลงหัวของจุนฮยองให้ได้สติ คนตัวสูงหยุดการกระทำทุกอย่างแล้วหันไปให้ความสนใจกับคนในสายแทน


    น้ำเสียงที่อ่อนหวานเต็มไปด้วยความเอ็นดูมันยิ่งตอกย้ำว่าเขามันแค่ของเล่นของจุนฮยองที่ยังไม่อยากให้ใครได้เล่นด้วยแค่นั้น


    “ได้เดี๋ยวพี่ไปรับนะครับ”


    ….


    “ครับผม อีกสิบนาทีเลยนะ” กีกวังเปิดประตูข้างคนขับลงออกจากรถพร้อมๆกับที่เสียงเครื่องยนต์สตาท์แล้วออกตัวไปเหลือเพียงเขากับกลิ่นควัน เหมือนกับอีกคนลืมไปแล้วว่าเมื่อกี้ทำอะไรกับเขา


    เหมือนกับอีกีกวังเป็นเพียงแค่อารมณ์ชั่ววูบของยงจุนฮยอง
Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in
b2stplanet (@b2stplanet)
"ไม่ๆ พี่จุนฮยอง กีกวังขอโทษ" ฮือออ ฉันอยากปกป้องเมนของตัวเองจัง T_T พี่ดูจุนช่วยพาน้องกวังหนีไปจากห้องนั้นที
อิพี่เอ๋ย ระวังตัวไว้เถอะ ฮึ! จะให้พี่ดูจุนต่อยสัก 4-5 หมัด คอยดู๊!