#AllSungwoon #LetsFixBeautifulMViimriinb
Giant boy #หลินอุน




  • Giant boy





    Lai Guanlin x Ha sungwoon
    #LetsFixBeautifulMV







    ควานลินเป็นเพียงแค่เด็กน้อยคนหนึ่ง
    เขาพิเศษกว่าคนอื่นๆ ตรงที่เขามาอยู่ที่นี่ตั้งแต่ยังจำความไม่ได้ และมีชื่อเป็นของตัวเอง ป้ายรัดข้อมือสีฟ้าสะอาดจากโรงพยาบาลเป็นสิ่งเดียวที่พ่อและแม่เหลือไว้ให้เขา เป็นของขวัญชิ้นแรกและชิ้นสุดท้ายที่ติดตัวเขามาตั้งแต่เกิด


    ควานลินเป็นเด็กพูดช้า กว่าจะพูดได้ แม่ใหญ่เล่าให้ฟังว่านับตามอายุเขาก็เกือบจะสองขวบแล้ว นั่นทำให้เขาพูดไม่ค่อยชัดนัก และยิ่งในบ้านมีเด็กๆ อยู่รวมกันสิบคน กว่าควานลินจะได้พูด พี่ๆ ทุกคนก็เหนื่อยจะฟังแล้ว


    ควานลินไม่ใช่เด็กเก็บตัว เขามีนิสัยขี้เล่นและซนพอสมควร แต่เพราะป่วยบ่อยและไม่ค่อยพูด ทุกคนจึงหวงเขามากเป็นพิเศษ พี่ใหญ่จีซองชอบให้เขาขี่หลังเวลาเดินไปเล่นแถวรางรถไฟ พี่รองซองอุนก็มักจะกอดเขาตอนอากาศหนาว ส่วนพี่สามมินฮยอนเป็นคนสอนเขาอ่านหนังสือ ตอนเด็กๆ เขาตัวเล็กนิดเดียว พี่แดเนียลกับพี่แจฮวานมักจะแอบพาเขาออกไปเตะบอลข้างนอก พี่จีฮุนกับพี่อูจินมักจะจับเขาทุ่มบนที่นอนจนโดนแม่ใหญ่ดุ เขาตัวเล็กกว่าเพื่อนในชั้นเรียนจนเมื่อสองปีก่อนตอนอายุสิบสามย่างสิบสี่ เขาก็สูงขึ้นอย่างรวดเร็ว มีกล้ามเนื้อและแข็งแรงจนแทบไม่ป่วย



    แต่ถึงจะแข็งแรงขึ้นแค่ไหน พี่ๆ ก็ยังมองเขาเป็นเด็กน้อยอยู่ดี








    "อย่าเอ็ดไปล่ะควานลิน" พี่จินยองกระซิบระหว่างค่อยๆ ยัดเครื่องแบบนักเรียนลงกระเป๋าพร้อมกับพี่แดฮวีที่สวมเสื้อคลุมตัวเก่งที่เย็บแล้วเย็บอีกทับเครื่องแบบโรงเรียน ก่อนที่ทั้งสามจะเดินออกจากห้องน้ำสาธารณะ


    "แล้วทำไมผมถึงไปทำด้วยไม่ได้อ่ะ?" เด็กชายแย้งด้วยความไม่พอใจที่พี่ทั้งสองแอบหนีไปทำงานพิเศษที่โรงหนังเพื่อแบ่งเบาภาระพี่โตทั้งห้า ควานลินเคยขอร้องพี่ๆ แต่ไม่มีใครยอมให้เขาไปสมัครงานพิเศษ พี่จีฮุนกับพี่อูจินก็ไม่ยอมให้เขาไปเรียนมวย และเขายังเด็กเกินกว่าจะไปทำงานล่วงเวลาแบบพี่แดเนียลและพี่แจอวาน "ขี้โกงชะมัด"


    "อย่าพูดมากน่าเด็กน้อย" พี่จินยองเอื้อมมือมาขยี้หัวเขาจนยุ่ง "ฝากบอกพี่ๆ ด้วยว่าฉันกับแดฮวีติดเรียนเสริม กลับดึกมาก ไปล่ะ"



    และสุดท้ายควานลินก็เดินคอตกกลับบ้านด้วยความห่อเหี่ยว



    "โอ๊ะ ควานลินอา กลับมาแล้วเหรอ?" เสียงทักทายของพี่สามอย่างมินฮยอนทำให้ควานลินสดชื่นขึ้นมาเล็กน้อย "รีบไปหาอะไรกินแล้วก็อ่านหนังสือซะนะ พี่ไปก่อน อยู่บ้านดีๆ ล่ะ"



    พูดจบก็รีบออกไป ทิ้งให้ควานลินนั่งเงียบๆ คนเดียวในบ้าน



    แม้จะมีกันอยู่สิบคน แต่เพราะทุกคนมีหน้าที่ของตัวเอง บ้านก็มักจะเงียบเหงาบ่อยๆ ควานลินหยิบเอาหนังสือเรียนขึ้นมาอ่าน กินขนมที่เหลืออยู่จากมาร์ทที่แบ่งให้พี่แดเนียลและพี่แจฮวานพลางทำการบ้าน แต่ถึงจะพยายามเพ่งสมาธิยังไง ในหัวของเขาก็ยังคงคิดถึงแต่เรื่องงานพิเศษ


    พี่จีซองกับพี่ซองอุนกลับมาจากงานตอนหนึ่งทุ่ม ทั้งคู่ดูแปลกใจที่พี่จินยองกับพี่แดฮวียังไม่กลับ


    "ปีสองมีติวสอบน่ะครับ" ควานลินโกหก แอบไขว้นิ้วไว้ด้านหลังระหว่างหลบตาพี่จีซองที่ยืนกอดอกอยู่ตรงหน้า แม้ว่าคนแก่กว่าจะดูไม่เชื่อนัก แต่สุดท้ายเพราะพี่ซองอุนเร่ง พี่จีซองจึงยอมไปทำงานต่อแต่โดยดี และยังไม่วายหันมากำชับให้เขาตั้งใจอ่านหนังสือ


    "โอเค ..พี่จีซองไปละ" พี่ซองอุนกระซิบเบาๆ ก่อนจะหันมาหรี่ตาใส่เขา ควานลินหันหน้าหนีไม่สบตา แต่สุดท้ายก็โดนพี่รองตัวเล็กจับบังคับให้หันไปสบตาอยู่ดี


    "ให้เวลานับหนึ่งถึงสาม ถ้าไม่ยอมบอก สองคนนั้นโดนพี่ตีแน่" พี่ซองอุนเท้าเอวด้วยท่าทีที่ตัวเองคิดว่าน่ากลัว แต่สำหรับควานลิน นั่นดูไม่ต่างจากเด็กประถมที่ชอบทำตัวใหญ่เกินตัว "หนึ่ง - สอง .."


    "โหยพี่เซงอุนนาา" ควานลินโอดครวญเหมือนเด็ก "อย่ากดดันผมซี่"


    "งั้นก็บอกมาสิ เจ้าเด็กสองคนนั้นไปไหน" ซองอุนเปลี่ยนมากอดอก และนั่นยังดูน่ารักอยู่ดีสำหรับเขา เด็กชายตัวสูงเก้งก้างลุกขึ้นยืนรั้งแขนพี่รองไว้ พลางทำท่าออดอ้อนหวังให้อีกฝ่ายใจอ่อน ซึ่งเขาไม่ได้ลืมหรอกว่ามันไม่ง่าย พี่ซองอุนใจแข็งกว่าหินอีก "นายก็แค่บอกมาควานลิน ไม่ใช่ว่าสองคนนั่นหนีไปทำงานพิเศษหรอกนะ"


    ความสามารถพิเศษของเขาคือโกหกเก่ง แต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไรควานลินกลับพบว่ามันไม่เคยเวิร์คอยู่ต่อหน้าซองอุน และจนแล้วจนรอดเขาก็ไม่สามารถโกหกอีกฝ่ายได้อยู่ดี


    "พี่ไม่ว่าอะไรหรอกถ้าสองคนนั้นอยากจะทำ แต่ยังไงก็ต้องให้ออกจากงานอยู่ดี ถ้าเกิดโรงเรียนจับได้ขึ้นมามันจะแย่เอานายก็รู้"


    รู้งี้ยอมบอกพี่จีซองแต่แรกดีกว่า

    ควานลินพร่ำขอโทษพี่ๆ ทั้งสองในใจพลางโอดครวญประท้วงพี่รองที่เด็ดขาดที่สุดในบรรดาพี่ทั้งสาม สองมือยังคงไม่ปล่อยจากมือเล็กที่เขากำได้รอบ



    จู่ๆ เด็กชายก็นิ่งไป

    เขาเพิ่งสังเกตเห็นว่ามือของตัวเองใหญ่ขึ้นกว่าเดิม ใหญ่จนกำข้อมือของคนตัวเล็กกว่าได้รอบ



    "อะไรของนายน่ะ?" ซองอุนโวยวายเบาๆ เมื่อเห็นน้องชายตัวยักษ์ชะงักนิ่ง "ควานลิน.. เจ้าเด็กโย่ง"


    "ผม.. เอ่อ" เขาปล่อยมือจากข้อมือเล็ก ถอยหลังไปหนึ่งก้าวเมื่อพบว่าตัวเขาสูงขึ้นกว่าเมื่อก่อน สูงขึ้นกว่าเดิมจากที่เขาเคยคุ้นชิน "ไม่มีอะไร"


    "เจ้าเด็กบ๊องเอ้ย" ไม่ว่าเปล่า มือเล็กเอื้อมสุดแขนขึ้นมาขยี้หัวของเขา "โอ้โห อะไรเนี่ย นายสูงเท่าไหร่แล้วเจ้าเด็กยักษ์"


    "ผม.. ไม่ได้วัดมาหลายเดือนแล้ว" ควานลินตอบเสียงพร่า จะว่าไป..เสียงของเขาก็แตกมาได้พักใหญ่แล้วด้วยนี่นะ


    "หือ สูงขึ้นเยอะเลยอ่ะ" ซองอุนถอยหลังไป แต่เพราะขนาดของบ้านที่แคบนิดเดียว ระยะห่างระหว่างเขาและพี่รองก็ยังคงใกล้กันจนได้ยินเสียงหัวใจ "อะไรกัน เด็กน้อยของพี่ๆ โตขึ้นเยอะขนาดนี้เลยเหรอ .."



    จู่ๆ หัวใจของเขาก็พองโตขึ้นมา
    ความหวังค่อยๆ ผุดขึ้นมาในใจจนกลั้นยิ้มไม่อยู่













    "ไม่ได้" เป็นพี่อูจินที่พูดเสียงแข็ง ควานลินยืนไหล่ตกกับท่าทีเอาเรื่องของพี่ชายคนกลางที่เท้าเอวยืนขวางหน้าโรงซ้อมมวย


    "อะไรอ่ะ แล้วทำไมพี่ดาเนียลถึงซ้อมแทนพี่จีฮุนได้อ่ะ ผมตัวสูงเท่าพี่ดาเนียลเลยนะ" ควานลินโวยวาย เขาสูงขึ้นกว่าเดิมหลายเซนต์และน้ำหนักมากพอจะลองชกมวยดูได้ ความหวังที่จะลองหาเงินด้วยวิธีเดียวกับพี่จีฮุนก็ผุดขึนมาในหัวเขา ยิ่งเกิดเรื่องวุ่นวายในสองสามวันมานี้ทำให้ความลินตัดสินใจเด็ดขาดที่จะเริ่มทำอะไรสักอย่าง แต่ไม่ทันจะได้เริ่มต้นพี่กลางก็ดับฝันเข้าด้วยคำปฏิเสธแบบเด็ดขาด


    "แล้วจะอยากต่อยมวยไปทำไม นายตั้งใจเรียนไปก็ดีอยู่แล้ว" พี่อูจินส่ายหน้า "ไม่รู้แหละ ถ้านายอยากซ้อม ก็ต้องไปขอพี่ใหญ่กับพี่รองให้ได้"


    ควานลินเดินคอตกกลับบ้านอีกครั้ง คราวนี้เขาหดหู่กว่าเดิม


    เด็กชายอาศัยแขนขายาวๆ ของตัวเองปีนขึ้นมาถึงดาดฟ้า ที่ๆ นานๆ ทีพวกพี่จะยอมให้เด็กๆ ขึ้นมา หนนี้เขาแอบมานั่งคนเดียวอยู่นาน พยายามสลัดความกังวลออกจากหัว


    "พวกนายนี่อะไรกัน" เสียงเจื้อแจ้วดังขึ้นจากช่องบันได ก่อนที่หัวกลมๆ จะโผล่ขึ้นมาให้เห็น "สูงอยู่แล้วยังจะชอบปีนขึ้นมาบนนี้อีก ชอบที่สูงๆ กันนักรึไง"


    แม้ว่าเรื่องแย่ๆ ที่เกิดขึ้นจะทำให้ทุกคนดูหม่นหมอง แต่รอยยิ้มของพี่ซองอุนก็ยังเหมือนเดิม


    เขาไม่พูดอะไรตอบกลับไป และนึกขอบคุณพี่ซองอุนที่ไม่พูดอะไรเช่นกัน


    คงเพราะเขากำลังโตขึ้น และอยู่ในวัยที่แม่ใหญ่เรียกว่าหัวเลี้ยวหัวต่อละมั้ง ความคิดของเขายุ่งเหยิงและสับสน เขาน้อยใจพี่ๆ ที่ไม่ยอมให้เขาทำงาน และโทษความไม่เอาไหนของตัวเองที่ทำให้ใครต่อใครไม่ไว้ใจ


    "ควานลินอา.. มีอะไรไม่สบายใจเหรอ?" พี่ซองอุนพึมพำถามออกมาเบาๆ เขาส่ายหน้า ไม่ใช่ไม่อยากตอบ แต่เขาไม่รู้จะตอบออกไปอย่างไรดี


    "บอกพี่ได้นะ" พี่ซองอุนลูบหัวของเขาเบาๆ มือเล็กที่ไม่ได้เล็กกว่าเดิม แต่เป็นตัวเขาที่ใหญ่ขึ้นทำให้รู้สึกไม่คุ้นเคยกับมัน


    ราวกับบอบบางกว่าเดิม อ่อนแอกว่าเดิม แต่ก็ยังแข็งแกร่งเหมือนเดิม



    "แล้วจะอยากต่อยมวยไปทำไม"
    บางครั้งคำถามง่ายๆ กลับทำให้ความคิดที่ยุ่งเหยิงไร้ทางออกของเด็กคนหนึ่งชัดเจนขึ้นมา



    ควานลินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้มลงมองซองอุนที่นั่งอยู่ข้างๆ

    ดวงตาของคนตรงหน้าทำให้ภาพความทรงจำในวันนั้นผุดขึ้นมา



    วันที่ทุกคนกลับมาพร้อมสภาพสะบักสะบอม พี่จีซองต้องรีบพาพี่แดเนียลไปสถานีตำรวจ ส่วนพี่ซองอุนต้องคอยดูแลน้องที่เหลือทุกคนให้เข้านอน เขาที่นอนไม่หลับในวันนั้นได้รับรู้ว่าพี่คนรองที่แสนเข้มแข็งคนนั้นเสียใจแค่ไหน ภาพใบหน้าที่เปื้อนน้ำตาของพี่ซองอุนทำให้ควานลินปวดไปทั้งใจ


    และในวันนั้นเขาได้รับรู้ว่าตัวเขาต้องเติบโตขึ้นเพื่อใครบางคนที่เคยสูงกว่าเขา จากคนที่เข้มแข็งโดนตีเท่าไหร่ก็ไม่ร้อง คนที่เขาต้องเงยหน้ามองตอนยังเป็นเด็ก
    คนที่มาตอนนี้อ่อนแอและร้องไห้จมอกเขา


    บางครั้งเด็กน้อยคนนี้ก็อยากเติบโต และเป็นฝ่ายปกป้องบ้าง


    "คิดอะไรอยู่ไม่รู้แหละ แต่นายต้องผ่านมันไปด้วยดีแน่ ก็นายน่ะมันเด็กยักษ์อัจฉริยะนี่นา"


    พี่ซองอุนยังคงเป็นคนเข้มแข็ง ปากไวและน่ารัก


    ควานลินโอบรัดคนตัวเล็กเข้ามากอด เขาปล่อยให้พี่ซองอุนบ่นอู้อี้ตรงอก พลางคิดหาแผนสำรองในหัวเรื่องเจรจาให้อีกฝ่ายยอมให้เขาได้ซ้อมมวยจริงๆ จังๆ เสียที





    END


    แด่ความเมาโมเมนต์ และเมากาว
    เด็กยักษ์นี่มันดีจริมๆ

    ฝอยหน่อย #ลฟออ
Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in