#AllSungwoon #LetsFixBeautifulMViimriinb
Big boy #วิ้งค์อุน





  • Big boy





    Park Jihoon x Ha Sungwoon
    #LetsFixBeautifulMV
    #ลฟออ





    "มาแล้วครับโค้ช" จีฮุนตะโกนบอกโค้ชพุงพลุ้ยที่นั่งอยู่ในห้อง เด็กหนุ่มโยนกระเป๋าลงบนเก้าอี้ก่อนจะปีนขึ้นไปบนแท่นอย่างคล่องแคล่ว สะบัดแขนไปมาแทนการวอร์มร่างกายตามความเคยชินที่ต้องทำทุกครั้งก่อนซ้อม โค้ชฝึกสอนประจำตัวเดินเข้ามาพร้อมสนับและนวม เหมือนทุกครั้งที่เริ่มการฝึก เด็กหนุ่มชะเง้อมองหารุ่นพี่ที่เรียนมวยด้วยกันอย่างแปลกใจ


    "ไม่ต้องมองหาหรอก ไอ้เฮงซวยอูคยอมมันเลิกเรียนไปแล้ว วันนี้ฉันซ้อมให้แกได้ทั้งวัน" คำบอกเล่าของโค้ชไม่ชวนแปลกใจเท่าไหร่ จีฮุนหัวเราะเบาๆ "พวกไก่อ่อนก็งี้ โค้ชจะหวังอะไร"


    "ก็นึกว่ามันจะมีใจเรียนเหมือนแกไงก็เลยหวัง ตั้งใจจะปั้นมันขึ้นชกรุ่นเดียวกับแกด้วยซ้ำ ตอนไปมันบอกว่าไม่รู้จะเรียนไปทำไม แม่งเอ้ย รู้งี้ปั้นแกแค่คนเดียวดีกว่า" อีกฝ่ายบ่นพึมพำด้วยความไม่พอใจ "ว่าแต่ ตอนนั้นทำไมแกถึงตัดสินใจมาเรียนมวยนะ?"


    เด็กหนุ่มชะงักเล็กน้อย แต่ก็ไม่ตอบอะไรไป


    "อย่าเลิกเรียนกลางคันแล้วกันไอ้เสือ อุตส่าห์ปั้นมาขนาดนี้" โค้ชพูดเสียงห้วนแบบคนหัวเสียตามประสาคนอารมณ์ร้อน "ถ้ายังไม่มีแรงจูงใจก็หามันซะตั้งแต่ตอนนี้ ท่องเอาไว้ชกแล้วได้เงินนะเว้ย"


    จีฮุนหัวเราะหึ คำตอบนั้นเขามีอยู่ในใจตั้งแต่วันนั้นแล้ว..







    *






    ตอนที่จีฮุนอายุสิบขวบ พี่โตสุดของบ้านอายุสิบสี่


    ในบ้านเด็กกำพร้า ทุกคนมีวันเกิดคือวันที่ได้เข้ามาที่นี่เป็นหนแรก พี่จีซองเข้ามาก่อนใครเพื่อนและตามด้วยคนที่เหลือ เด็กๆ ทุกคนเฝ้ารอคอยให้ถึงวันเกิดของตัวเองเพื่อจะได้รับของขวัญเล็กๆ น้อยๆ จากแม่ใหญ่และผู้ดูแลบ้านเด็กกำพร้า พวกเขามีความสุขกับการได้ร้องเพลงและหัวเราะไปด้วยกัน และที่สำคัญคือเค้กก้อนเท่ากำปั้นจากโบถส์ที่ทุกคนแบ่งมันอย่างเท่าเทียม บรรยากาศของวันนั้นๆ จะสดใสและมีความสุข


    เขาจำได้ดีราวกับมันสักอยู่บนผิวหนัง

    ถัดจากวันเกิดของจีซองพี่ใหญ่ คือวันเกิดของพี่คนรอง เดือนมีนาคมที่ใกล้จะถึง




    ไม่มีใครในกลุ่มหลงลืมวันเกิดของพี่น้องร่วมบ้าน

    และสำหรับพี่รอง..เขาจดจำมันเป็นพิเศษ



    อีกไม่กี่วันที่รอคอย เขาจำได้ดี


    วันที่เด็กๆ ออกไปเตะบอลกันที่สนามตามปกติ และอีกกลุ่มกำลังทำความสะอาดผ้าห่มตามคำสั่งของแม่ใหญ่


    เขาและมินฮยอนพี่สามเดินกลับไปที่บ้านเพื่อเอาขวดน้ำ

    พวกเขาได้ยินเสียงขู่ตะคอกของชายคนหนึ่ง เสียงกรีดร้อง

    และได้พบกับความโหดร้ายที่ฝังใจ





    อีกเพียงสัปดาห์เดียวก่อนถึงวันที่ 22 มีนาคม

    วันที่อากาศดี ใบไม้สีเขียวสด และเสียงหัวเราะในสนาม

    โลกของเด็กชายสามคนพังทลาย





    ฤดูใบไม้ผลิปีที่สิบสองของพี่รองกลายเป็นสีหม่น
    ตั้งแต่ฤดูกาลนั้น ซองอุนก็หยุดเติบโต







    *







    เด็กหนุ่มหลับตาลง ตั้งสมาธิ เพ่งทุกอย่างไปในความมืด


    ซ้าย ขวา หลบ -- ซ้าย ขวา


    จังหวะการเหวี่ยงหมัด ท่วงท่าในการฝึกซ้อม เขาจำได้ขึ้นใจ


    แม้จะเหนื่อยล้าและเจ็บปวดมากแค่ไหน กี่ครั้งที่ต้องเสียเลือดและเหงื่อจนแทบท่วมทะเล ปวดร้าวกล้ามเนื้อเหมือนจะฉีกขาดให้ได้ เขาก็ไม่เคยย่อท้อ





    'จีฮุนนา ...เลิกเหอะ' --เขาจำได้ เสียงแหลมๆ ของคนที่ชอบร้องเพลงเคยขอร้องเขา ตอนที่ต้องค่อยๆ หยดยาสีเข้มลงตามข้อนิ้ว 'เราทุกคนไม่อยากเห็นนายเจ็บตัวอีกแล้ว'



    เขาไม่สัญญา ไม่ตอบอะไรออกไป เพราะรู้ดีแก่ใจว่าเด็กกำพร้าไม่มีบ้าน ไม่มีการศึกษา เขาหัวไม่ดีเท่ามินฮยอน ไม่อดทนเท่าแดเนียล และเขายังโตกว่าน้องๆ อีกหลายคนในบ้าน ยังไงก็มีทางเลือกไม่มาก


    จีฮุนมีพลัง มีกล้ามเนื้อ เขามีความอดทนมากกว่าคนอื่นๆ และต่อให้เหนื่อยแค่ไหน เขาก็จะทำมัน ไม่ใช่เพราะต้องการหาเงินเป็นล้านๆ หรือของขวัญราคาแพง





    เขาเพียงต้องการปกป้องคนสำคัญของเขา









    "ย่าห์! คิมแจฮวาน ไปทำความสะอาดต่อได้แล้วโว้ย!"


    เสียงเจื้อแจ้วของใครคนนั้นดังเข้ามาในโสตรับรู้ จีฮุนลืมตาและสบเข้ากับเจ้าของรอยยิ้มแก้มบวมที่ยืนอยู่หน้าประตูห้องซ้อม คนตัวเล็กโบกมือมาให้เขา ดวงตาประกายสดใสและกระดาษประกาศตามหาเด็กหายในมือ ภาพคุ้นตาที่เขาหวงแหนมันยิ่งกว่าเพชรล้ำค่า


    "ตั้งใจซ้อมนะเจ้าเด็กน้อย"


    เขายิ้ม สัญญากับตัวเองในใจ


    ผมจะปกป้องพี่ให้ได้













    แล้วทุกอย่างก็พังลง เพราะความมุทะลุงี่เง่าของเขา


    คำพรุสวาทด่าทอของโค้ชทำเอาเขาแทบบ้า เหล่าพี่น้องที่นั่งอยู่ในห้องต่างก้มหน้าก้มตาเพราะโดนต่อว่าอย่างหนัก จีฮุนที่โดนหนักที่สุดจำนนต่อทุกคำพูดอย่างเลี่ยงไมได้


    เขารู้สึกผิด ยิ่งเห็นอูจินบาดเจ็บที่ข้อเท้ากับจินยองที่โดนต่อยจนเป็นแผล ทุกคนมีแผลตามตัว และที่เลวร้ายกว่านั้น ..พี่ซองอู


    เขาทำให้มินฮยอนเกือบแย่เพราะประวัติส่วนตัวที่ต้องตรวจสอบก่อนก่อนบรรจุเป็นตำรวจ ..ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับพวกเขา เขาทำให้แดเนียลต้องเลือกทางที่เลวร้ายที่สุด และเขาเกือบจะปกป้องน้องชายเอาไว้ไม่ได้


    และที่เจ็บปวดไปกว่านั้น


    จีซองและซองอุน พี่ทั้งสองถูกตบหน้าคนละครั้ง ทั้งด่าทอและคำตำหนิติเตียนที่เจ็บปวดทำให้เขาแทบทนไม่ไหว และสุดท้ายสายตาของซองอุนที่มองมา จีฮุนก็ทนนั่งอยู่ในห้องนั้นไม่ไหวอีกต่อไป





    ไม่ว่าจะเสียใจ ผิดหวัง และเศร้าสร้อย

    โบสถ์คือที่ๆ เงียบที่สุดที่เขาเลือก



    จีฮุนเหม่อมองภาพพระแม่บนกระจกเก่าโทรม ที่ๆ เขาเห็นมันมาตั้งแต่เด็ก ความเงีบยทำให้ความคิดของเขาฟุ้งซ่าน ความปวดตามกระดูกและแขนไล่ขึ้นมาจนถึงไหล่ทำให้เขารู้สึกหดหู่ คำพูดของหมอบอกว่าเขาจะยังคงชกมวยและกลับไปใช้ชีวิตตามปกติได้ แต่ระยะการรักษา --มันนานเกินไป



    "เห้"



    เสียงที่คุ้นหูดังขึ้น จีฮุนหันไปและพบกับคนที่อยู่ในความคิดของเขามาตลอด ซองอุนค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้ นั่งลงข้างๆ เขา และกุมมือทั้งสองเข้าด้วยกันเพื่อสวดภาวนา


    จีฮุนใช้เวลาสองนาทีที่เงียบงันนั้นมองสั้นจมูกและดวงตาที่หลับพริ้ม ใครต่อใครต่างเคยบอกว่าเขาและซองอุนหน้าคล้ายกันจนเหมือนฝาแฝด ยิ่งรูปตอนเด็กๆ ยิ่งคล้ายกัน นั่นเป็นอีกหนึ่งสาเหตุที่ทำให้เขาฝังใจ ว่าซองอุนอาจเป็นพี่ชายของเขา แม้มันจะเป็นไปไม่ได้ก็ตาม


    "ทุกคน.."


    "กลับกันหมดแล้วล่ะ จินยองปวดแผลมากแดฮวีก็เลยพาไปนอน ส่วนพี่จีซองพาแดนไปที่สถานีตำรวจแล้วก็เลยไปทำงานที่มาร์ทต่อน่ะ"


    จีฮุนพยักหน้า แต่ไม่รู้จะพูดอะไรไป เขารู้สึกดีขึ้นมามากโขเมื่อซองอุนปล่อยให้เขานั่งเงียๆ คนเดียวก่อนจะเข้ามาหา


    ในใจมีคำพูดมากมาย ทั้งขอโทษและขอบคุณ


    "นายโตขึ้นขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่นะ?" จู่ๆ อีกฝ่ายก็พูดขึ้นมา จีฮุนหลบตา กระแอมออกมาเบาๆ "พูดอะไรของพี่"


    ซองอุนหัวเราะ ขยับเข้ามาใกล้ แตะมือลงบนเฝือกอ่อนที่รั้งแขนของเขา


    "เมื่อก่อนเอาแต่วิ่งเล่นแท้ๆ นายโตขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่นะจีฮุน" มือที่เล็กกว่าเขาค่อยๆ เคลื่อนมาแตะตรงปลายนิ้ว นิสัยชอบกัดเล็บของซองอุนแก้ยังไงก็ไม่หาย ปลายนิ้วแตกดานเพราะทำงานหนักทำให้หัวใจของเขาอุ่นวาบ "ไม่นึกว่าจอมซนที่ชอบชวนอูจินเล่นอะไรแผลงๆ จนโดนแม่ใหญ่ดุอย่างนายจะโตขึ้นมาเป็นคนจริงจังขนาดนี้"


    "...." จีฮุนก้มหน้า ดวงตาของเขาร้อนผ่าว


    "นายทำได้ดีแล้วจีฮุน อย่าโทษตัวเองเลย" เสียงนุ่มพูดแผ่วเบา ทว่าสั่นใจของเขาทั้งดวงจนกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ "ขอบคุณแล้วก็ขอโทษนะ ..ที่พี่ปกป้องอะไรนายไมได้เลย"


    จีฮุนก้มหน้าลง นึกขอบคุณเงามืดในโบสถ์ที่ซ่อนน้ำตาของเขาไว้เป็นความลับ




    END



    เรื่องกาวไว้ใจเรา
    #แด่ความมโน
    ตบตีได้ #ลฟออ
Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in